Jump to content

'Hoort erbij' - zwangerschapskwaaltjes


Henne
 Share

Recommended Posts

Op het 12 weken bankje maken we ons soms lekker zorgen over dingen die er dan volgens ervaren dames 'gewoon bijhoren'. Iemand opperde om er een nieuw, geruststellend topic over te openen dus bij deze. Misschien komen er nog goede tips uit ook.

 

Wat er dus bijhoort en 'eng' is: krampen! Als ik opsta, als ik geplast heb, soms zomaar. Rug, buik, benen. Net of ik ongesteld ga worden. In combinatie met (witte) afscheiding erg veel aanleiding voor broekloeren. Maar: het hoort er dus bij. In plaats van angst geven zou het me gerust moeten stellen ...?

 

Wat ik wel weet dat erbij hoort, maar hier wel erg extreem: moeheid. Ik kan letterlijk de hele dag slapen, ben fysiek echt moe na simpele huishoudelijke klusjes of een boodschap. Eigenlijk de ik hele dagen niks (werk op het moment niet). Herkennen anderen dat ook? Ik word er onderhand wel behoorlijk moedeloos van. Geveld zijn door extreme misselijkheid hoor je wel vaker, maar echt uitgeschakeld zijn door moeheid?

 

Ben benieuwd welke kwaaltjes hier verder nog aan bod komen :-)

Link to comment
Share on other sites

  • Replies 124
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

Aller eerst gefeliciteerd met je zwangerschap

 

Ik herken het helemaal die krampen 'horen erbij' maar het maakt je zo onzeker

En de moeheid heb ik ook heel erg last van gehad en nu nog soms al is de energie wel meer geworden na 16 weken.

 

Qua misselijkheid en overgeven ben ik niet echt een goed voorbeeld want ik kom er niet vanaf deze zwangerschap al is het wel een heel stuk minder sinds de 16 weken ongeveer. Mijn verloskundige en huisarts zeiden in het begin dat het niet nodig is zo misselijk te zijn en dat ik heel goed emesafene kon gebruiken dus misschien is dat wat ik kon de tablet vorm niet binnen houden doordat alles wat erin ging er ook were uit kwam maar er is ook een zetpilvorm.

 

Voor de vermoeidheid kun je misschien floradix proberen daar kreeg ik iets meer energie van en verder rustig aan doen en op tijd je rust nemen.

 

Oh ja ik kreeg van de week een tip van iemand en heb er maar niet op gereageerd maar zij vertelde mij dat als ik misselijk was ik er maar gewoon niet aan moest denken pfff net of dat kan als je dag in dag uit misselijk bent. En zij is iemand die nu zwanger van de 2de en beide zwangerschappen lijkt door te wandelen zonder ook maar 1 keer misselijk te zijn

 

Maar goed in elk geval heel veel succes hopelijk blijft alles goed gaan en krijg je snel iets meer energie

Link to comment
Share on other sites

Henne, allereerst gefeliciteerd met je zwangerschap!

 

Ik had geen kwaaltjes na m'n positieve test, ik zat er letterlijk op te wachten. Ik riep zelfs; was ik maar misselijk, dan weet ik tenminste dat het goed zit. Maar vanaf week 7 kwam de man met de hamer, ik kan je niet omschrijven hoe erg moe ik ben geweest. Ik was niet vooruit te branden en ben zelfs op m'n werk (achter m'n computer) in slaap gevallen, ik kon mijn ogen gewoon niet openhouden. Eenmaal thuis dook ik meteen m'n bed in en heb er dagen tussen gehad dat ik soms wel 12-15 uur op een dag sliep.

Weet niet of je hier blij van wordt, maar die extreme vermoeidheid heeft bij mij tot week 17 geduurd.

 

Ondanks alle kwaaltjes, geniet van je zwangerschap, het is zo onwijs bijzonder en ik mis m'n buik nog elke dag!!

Link to comment
Share on other sites

Sorry, maar ja.. Zolang duurde het bij mij, ondanks veelvuldig gebruik van Floradix en andere ijzerrijke

producten. Het was helaas een vermoeidheid waar niet tegenop te slapen was, ik bleef maar moe.

Indien je de mogelijkheid hebt zou ik er gewoon aan toegeven, er gebeurd zo onwijs veel in je lichaam in korte tijd.

 

Maar ik zou het zo weer overdoen, misschien is dat een schrale troost ;-)

Link to comment
Share on other sites

Vemoeidheid viert ook hier hoogtij, al sinds 1 week na de tp (wist ik veel dat dat goed was). Mijn ijzergehalte blijkt top te zijn dus de angst voor ijzertekort was ook onterecht

Krampen check

Veel afscheiding check

Bekkenpijn en bandenpijn kunnen dus echt heel vroeg beginnen, bij mij rond week 10 al :-S maar ja tis wel een tweeling.

Daarentegen niet misselijk geweest, geen innige relatie met de toiletpot en hoewel mensen beweren dat dat een slecht teken is: 75% van de vrouwen heeft last van misselijkheid, dus 25% niet!

Zware migraine aanvallen trouwens ook, echt heel vervelend! Ergens gelezen dat dat een voorbode was dat het mis zou gaan, blinde paniek dus... maar komt gewoon door de hormonen!

 

En wat er ook 'gewoon' bij hoort, is de angst dat het misgaat. En ook dát zegt niks! Dat is geen teken of voorgevoel, dat is ANGST. Hoef je niet uit te kunnen leggen, angst is heel vaak irrationeel.

Link to comment
Share on other sites

Daarentegen niet misselijk geweest, geen innige relatie met de toiletpot en hoewel mensen beweren dat dat een slecht teken is: 75% van de vrouwen heeft last van misselijkheid, dus 25% niet!

Ik ben niet misselijk geweest, bij beide zwangerschappen niet. Vond dat zo bijzonder, want je hoort er echt íederéén over. Maar er zijn dus meer vrouwen die echt niet misselijk zijn. Ik heb twee goede zwangerschappen gehad, dus het zegt helemaal niets. Gefeliciteerd met je zwangerschap!

 

Overigens, wel moe en ook die afscheiding (vreselijk vond ik dat).

 

Henne, die Floradix is een geweldig middeltje... het is er in vloeibare vorm (bijvoorbeeld bij Kruidvat) of in pilvorm (reformzaak) en het doet wonderen tegen moeheid. Verder is het goed voor je weerstand en naast dat het een behoorlijke hoeveelheid ijzer bevat, bevat het ook stoffen die de opname van ijzer bevorderen. Het wordt ook vaak ná de bevalling aangeraden, zeker als je dan wat lager in je Hb zit.

Link to comment
Share on other sites

Oh ja, wat er ook bij hoort, is dat de krampen soms weg zijn en een dag (of meer) wegblijven. Dat je een dag wat meer energie hebt hoort er ook bij. Dat je borsten de ene dag gevoeliger zijn dan de andere hoort erbij en bij mij waren ze de ene dag zelfs groter dan de andere.

 

En nog iets wat ik me natuurlijk 's ochtends bedenk, echt heel raar dromen hoort er ook bij. Soms over zwangerschap en babies, soms over willekeurige rariteiten. Maar een nachtmerrie over je kleintje(s) is geen voorbode van iets ergs, heb er genoeg gehad!

Link to comment
Share on other sites

Vind dit nu al een fijn topic, heerlijk die geruststelling en herkenning :-)

 

Sorpressa dromen jaaa!!! Heel bizar. En als je niet droomt: wakker liggen, hoe moe je ook bent.

Link to comment
Share on other sites

En niet te vergeten die 'klont' in je keel die je niet krijgt opgehoest en ook niet weg kan slikken.

 

Haha ja Sen: de KLONT. Maar hier is ie inmiddels wel weg, was denk ik toch meer verkouden.

Link to comment
Share on other sites

Niet te vroeg juichen Henne, bij mij komt en gaat het ;-)

 

Hou nu trouwens vocht vast. Buiten dat het er niet charmant uitziet is het vooral pijnlijk. Ik word wakker met slapende tintelende handen en rechts gewoon kramp wat doortrekt naar m'n elleboog. Voeten staan ook helemaal strak dus buigen is ook pijnlijk. Iemand tips?

Link to comment
Share on other sites

Ja inderdaad, ik werd ook steeds wakker met een brok in mn keel. Dacht elke keer verkuden te gaan worden maar in de loop van de dag werd het minder.

 

En wakker liggen inderdaad, en droge mond/keel...jupjupjup!

 

En wat ik ook vervelend vond, die ijzersmaak! Ik ging er echt van snoepen om die smaak maar te overstemmen.

 

Die dingen zijn wel weg nu trouwens :-)

Link to comment
Share on other sites

Ik vond trouwens in t begin dat ik zo weinig klachten had en wilde er graag meer 'ter bevestiging' maar zo te zien had ik er genoeg! Ik wilde ze alleen niet herkennen omdat ik niet misselijk was :happy3:

Link to comment
Share on other sites

Wat een leuke topic!

 

- Hier ook extreme vermoeidheid, energiepijl nul komma nul. Het begint wat beter te worden nu (12 weken).

- Laatste tijd wel wat vaker last van hoofdpijn.

- En inderdaad, die dromen, die levensechte dromen. Bizar soms. Heb eergisteren mijn vader de huid nog vol gescholden (we hebben geen goede relatie, ik zie hem haast nooit, en alle frustratie en opgekropte woede heb ik er in mijn droom eindelijk eens heerlijk uit kunnen gooien)

- Afscheiding? check

- Misselijk? Nu vooral einde middag en avond. Geen last van ochtendmisselijkheid deze keer. Vorige keer daarentegen 24-uur per dag die vieze klont in mijn keel en misselijk, wat duurde tot week 16...

- Oh, en wat ik hier nog niet ben tegengekomen: gevoel van neerslachtigheid. Voelde me totaal niet blij, weken lang niet. Begint nu eindelijk een beetje te komen

- Krampen heb ik de eerste keer ook veel gehad. Nu stukken minder.

- En extreem opgeblazen buik... 's ochtends nog vrij plat, einde van de dag formaat watermeloen.

- Kortademigheid, ook al zo'n naar kwaaltje. Een paar weken, met name in het begin, behoorlijk last van gehad. Alsof je bij elke adem niet genoeg lucht binnen krijgt, terwijl je gewoon zit of op de bank of in bed ligt.

 

Maar het goede nieuws is, het begint bij mij nu allemaal stukken minder te worden ;-)

 

Oh en Henne, de ene dag is de andere niet. Ik heb 'goede dagen' en 'slechte dagen'. Een goede dag is zonder klachten, een slechte dag... nou ja, vul maar in. Dus dat je wakker wordt en de misselijkheid is ineens weg... ook dat 'hoort erbij'. Dan heb je misschien gewoon een 'goede dag'. Kan morgen ineens weer heel anders zijn.

Link to comment
Share on other sites

Die wisselvalligheid ken ik ook. Vanacht weer lopen spugen.

 

Neerslachtigheid heb ik ook maar is bij mij geen zwangerschapskwaal. Niet dat ik dagelijks neerslachtig ben hoor. Niet meer gelukkig

Link to comment
Share on other sites

hmm..., ik zit al in de rats of alles goed gaat...., maar nu helemaal, want ik voel namelijk helemaal niets!!

Alleen maar vollere borsten. Ik zit mezelf voor te houden dat ik bij mijn vorige zwangerschappen ook niet veel voelde, zowel de MK's als de doorgaande zwangerschap.

Op het moment ben ik zo emotioneel en bang dat het weer mis zou kunnen gaan. Het houd me meer bezig dan goed voor me is. bleh!

Ik gebruik wel prednison, en het schijnt dat die evt. misselijkheden ook tegen gaat, hoezo strohalmen zoeken!!

 

Het zaligmakend gevoel van een hele mooie duidelijke test, ebt al na een paar dagen weg. Tja die test...., voelde toen ook al niks en was megaverbaasd dat er een positieve test was.

 

Is er nog iemand die niks noppes voelt?? Die juist geen kwaaltjes heeft?

 

liefs dion

Link to comment
Share on other sites

Ik heb tot nu toe (38 wk) nooit last gehad van misselijkheid of maagzuur, maar had in het begin wel de volgende kwaaltjes:- heel veel boeren en winden laten, leek wel een kerel!- kippevel, vooral op mijn benen- honger! Ik heb echt pakken droge Lu crackers weggewerkt.

Link to comment
Share on other sites

oja Jessi boeren en winden! hoe kan ik dat nou vergeten. Vooral dat boeren, ik lijk soms serieus wel een bootwerker en schrik er zelf van hoe hard hahaha.

 

Dion, ik weet niet hoe ver je bent maar de kwaaltjes kunnen van het één op het andere moment komen en ook weer een paar dagen verdwijnen om vervolgens in volle hevigheid weer terug te keren maar er zijn ook gewoon dames die amper ergens last van hebben of die veel later kwaaltjes krijgen. Ik kan nu wel zeggen maak je niet druk maar ik weet dat dat zo niet werkt. Dus wens je veel sterkte en ik hoop dat je je snel wat zekerder zult voelen

Link to comment
Share on other sites

Neerslachtig Mariek, ja! Ik schrijf het toe aan de onzekerheid, angst en moeheid, maar blijkbaar kan het ook door de hormonen komen? Ben normaal een vrij positief en optimistisch mens, maar nu zeurderig, sjagrijnig en somber, gewoon niet leuk meer.

 

En het kan idd allemaal per dag wisselen, alleen maakt me dat nog steeds bang. Bij de ma dacht ik dat de kwaaltjes gewoon vroeg af begonnen te nemen, bij week tien/elf ipv de twaalf, maar toen bleek het hartje gestopt te zijn. Als ik nu dus even minder rot ben, ben ik gelijk ban. Terwijl ik ook beslist niet blij ben als ik me wel rot voel. Het is gewoon nooit goed op die manier.

 

Kortademig herken ik ook. Bij mijn eerste zwangerschap ben ik op werk de lift gaan pakken, kwam die twee trappen van de ene op de andere dag niet meer op.

 

Hartkloppingen.....herken ik niet. Wel een snellere hartslag, ook in rust.

Link to comment
Share on other sites

weet ook niet echt of ik het hartkloppingen mag noemen, Hij bonkte in ieder geval mijn borstkast uit en was ook maar eventjes zo heftig voelbaar, max 5 minuutjes, en de gyn zei dat het erbij hoorde omdat je meer bloed aanmaakt en rondpompt.

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share




  • Posts

    • Hai goedemorgen dames, na lang wachten is op 5 Juli onze zoon geboren. Het is een heftige maar mooie bevalling geweest.    Hopefullness, zie na jou berichtje van 27-04 geen nieuwe meer. Hoe is het gegaan?
    • Proficiat @Chrissy wat een fantastisch nieuws! 8 Weken alweer, wat gaat het snel he? Fijn dat ze niet zo groot was als vantevoren ingeschat, bij mij viel het ook reuze mee, ze zat op de +1 lijn dus dat is helemaal prima, die heeft ze een poosje gevolgd, daarna ging ze aan het dalen, nu zit ze tussen 0 en -1 vinden ze ook prima. Ze ontwikkeld zich goed, plast en poept, met borstvoeding zien ze dat wel vaker dat ze in het begin heel hard groeien en dat het later stabiliseert. Ze krijgt inmiddels ook hapjes natuurlijk, ze is nu bijna 7 maanden en heeft maatje 68 weegt ruim 7 kg. Ik heb even nagekeken wat zij woog met 8 weken, ze was toen ook 5 kg, toen zat ze nog op de +1 lijn ongeveer. Ze hebben je wel lang door laten lopen zeg, jeetje, waarom doet een ziekenhuis niet wat een fertiliteitsarts adviseert? Dat zeggen ze toch niet voor niks? Gelukkig dat het uiteindelijk wel goedgekomen is, maar dat je hebt moeten praten als brugman zal niet fijn geweest zijn. Ik had gelukkig een gynaecoloog in het ziekenhuis die dat zelf al bedacht had, ze zei hetzelfde als jouw arts, niet voorbij de 40 weken laten gaan, eerder inleiden. Gelukkig dat je nog een fijne bevalling hebt gehad uiteindelijk, ja, wat is fijn, een bevalling is nooit fijn denk ik, maar als je er met een goed gevoel op terugkijkt dan is het goed toch? En dat je de zwangerschap aan het eind beu was moet je je niet schuldig over voelen hoor, dat heeft iedereen! Ik ook! We wilden dat heel graag idd, maar die laatste loodjes zijn heel zwaar, voor iedereen, de zwangerschap is ook enkel een doel om dat te verkrijgen wat je graag wil, een kindje en dat is ons mooi gelukt! Wat een stomme opmerking van die kraamverzorgster, alsof je daar op zit te wachten en alsof wij, iets minder piepjonge moeders al een soort van oma's zijn. Tegen mij zeiden ook veel mensen... Maar je bent een stuk ouder nu! Ja? En? Dus? Ik ben gezond, dus? Heb er niks mee geleden met de bevalling en kuierde zelf naar het bureau voor de 2 weken afspraak daar (half uurtje lopen enkele reis). Ik voelde me prima, zij deed het goed en de gebroken nachten vond ik ook reuze meevallen. Het leek wel alsof iedereen er een punt van maakte behalve ik. Die arts had helemaal gelijk. Mijn huisarts zei destijds, de kansen zijn misschien niet hoog, maar als je niks doet is het sowieso 0. Elke kans, hoe klein ook, is een kans. En zie, je grootste wens is in vervulling gegaan, met IUI notabene! Niet eens IVF. Ik sluit me helemaal aan bij jouw woorden Chrissy, neem alle kansen die je krijgt met beide handen aan, laat die artsen maar lullen! Geniet van je wondertje, maar dat komt vast goed.   
    • Lieve allemaal,  Het is alweer bijna 8 weken geleden, maar eind mei is ons mooie meisje geboren. Gezond en wel! En.... Ze was ook helemaal niet zo groot als ze werd ingeschat! Was dat bij jou ook niet zo @Kitje? Inmiddels is het een flinke dame die al 5 kilo weegt hihi.   Uiteindelijk wel ingeleid, maar toen liep ik al bijna tegen de 40 weken. Zat er ook behoorlijk doorheen tegen het einde en voelde me daar ook weer slecht over, want ik wilde dit toch zo graag? Nog moeten praten als brugman om uiteindelijk op tijd ingeleid te worden. De fertiliteitsarts had ons namelijk benadrukt om niet langer dan 40 weken door te lopen ivm de achteruitgang van de placenta, maar hier in het ziekenhuis wilden ze daar nog niet zo aan zucht...  Uiteindelijk wel een hele fijne bevalling gehad (tenminste, tot zover dat kan) dus het ziekenhuis heeft het weer een beetje goed gemaakt met me 😉 Ik was ook heel snel weer hersteld na de bevalling. Ik hoor het de kraamverzorgster nog zeggen tegen mijn man: "Ze herstelt heel snel voor een oudere moeder". Jawel, wij oudere moeders kunnen dat gewoon 💪 Deze tijd denk ik nog regelmatig terug aan vorig jaar rond deze tijd.... Toen net de deceptie in het ziekenhuis achter de rug en net aangeklopt bij de fertiliteitskliniek. Nog al die onzekerheid of onze grootste wens ooit nog in vervulling zou gaan. Het verdriet en toch ook weer de hoop die ze ons in de kliniek weer gaven. Ik hoor het de oudere arts nog zeggen: :"Je moet altijd hoop blijven houden". En inmiddels ligt er een mooi en heel gezond meisje in mijn armen.  Meiden die hier nog meelezen: Houd vol! Net na mijn 42ste verjaardag ben ik zwanger geraakt van een gezond kindje. Het is dus zeker mogelijk en laat je niks aanpraten door artsen die het denken beter te weten.     
    • Helaas is het hier heel stilletjes de laatste tijd @Mini123 maar fijn te horen dat je wat aan de informatie hebt gehad die wij allen gepost hebben hier. Het zijn voornamelijk eigen ervaringen en onderzoeken dat we gedeeld hebben, hopelijk heb je er wat aan. Ik ben momenteel niet in traject, ik ben een half jaar geleden bevallen van een gezonde dochter, heb nog wel een cryo, maar ik heb momenteel nog geen plannen deze te laten terugplaatsen, maar misschien dat er nog meiden aansluiten hier die wel in traject zitten, ik heb het als heel prettig ervaren om mijn ervaringen en gevoelens te kunnen delen met mensen die weten en snappen wat er in je omgaat, het is geen gemakkelijk traject, met veel ups en downs, hoop en verdriet. Ik wens je heel veel succes toe met je eerste ICSI traject, je zal binnenkort wel een echo hebben denk ik om te kijken hoeveel eitjes er groeien bij je, hopelijk heb je flink veel eitjes om te oogsten! Als je zin hebt kun je altijd een berichtje achterlaten hier om te laten weten hoe het met je gaat, ik kom af en toe nog weleens kijken, maar ben niet zo heel vaak meer online hier. Groetjes!
    • @Hopefulness hoe is het afgelopen meis? Ik kon een tijdje niet inloggen en kan niet zien of ik wat van je berichten gemist heb.    
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use