Ga naar inhoud

April, mei en juni mama's 2012


Aanbevolen Berichten

  • Reacties 320
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

  • 2 weken later...
Geplaatst

He allemaal, ik ben weer in het land van de levenden ;)

 

GEBOREN!!

April:

15 april: Noekie1988 is bevallen van een ZOON! Hij heet Lucas.

20 april: Aukus bevallen van een ZOON! Hij heet Merlijn.

21 april: Gabriella is bevallen van een ZOON! Hij heet Teunis.

26 april: Irma6717 is bevallen van een ZOON! Hij heet Bruce.

Mei:

 

Juni:

Geplaatst

Hi Girls,

 

Ik heb nogal een emotionele roller coaster door gemaakt. Ter verduidelijking hieronder mijn bevallingsverhaal, misschien begrijpen jullie dan mijn afwezigheid wel. Hoe dan ook, dingen gaan soms niet wat je zou willen maar gelukkig gaat alles nu weer aardig goed!

 

Ik had het al 2 keer getyped op mijn (sm)fartphone, maar telkens als ik het verstuurde dan werd het niet geaccepteerd :S

 

Maar goed, waarom ben ik emotioneel nogal kapot door mijn KS...daarvoor moet ik bij het begin beginnen. Toen ik die donderdag ochtend om 4 uur wakker werd met gebroken vliezen en tegen half negen de verloskundige kwam leek het al erg goed te gaan. De VK had een stagiaire mee en die deed het inwendig onderzoek. Dat bleek een pijnlijke aangelegenheid waarbij ik flink verkrampte. Ik bleek al wel 2 cm ontsluiting te hebben en de baarmoedermond was aardig verstreken. Goed nieuws. Ik ben nog dingen gaan doen, zelfs de stad in geweest met Ingmar. Moest wel want mijn pinpas was geblokkeerd en dat moest ik geregeld hebben voor aanvang kraamweek. Rond half 1 kwamen de VK en stagiaire terug en weer volgde een pijnlijk inwendig onderzoek. Voor de duidelijkheid, ik kan veel dingen hebben daaronder, maar dit was echt niet okay. Slechts 1 cm verder. Ze vertrokken weer en ik bleef verkrampt achter, de weeen stagneerde en ik zag toen al op tegen het einde van de middag. Toen ze terug kwamen waren de weeen rond de 3 minuten, maar inwendig onderzoek, nog altijd niet fijn leverde geen resultaat op. De stagiaire voelde het niet goed en ik had pijn. Daarna deed de VK

het zelf, een wereld van verschil en voelde dat er weinig veranderd was; slechts 3 cm. De vraag was dan ook wat ik wilde. Nou dat was duidelijk: het ziekenhuis, meteen!

 

We werden aangemeld en om 18:00 waren Ingmar en ik dan ook gearriveerd in de Isala kliniek van Zwolle. Daar viel meteen op dat ze niet ingelezen waren. Ik kreeg bijna pijnstilling die ik niet mocht hebben als astmatisch patient. Pas na 2 1/2 uur kwam de dokter langs. Die verontschuldigde zich voor het tijdstip. Je weet gewoon dat in een ziekenhuis spoedgevallen voor gaan in de hoop dat dat ook gebeurd als je zelf nodig hulp moet hebben. Maar goed, anesthesist zou zsm langs komen. Die kwam echter pas om 22:00 langs en toen kreeg ik dan ook een ruggenprik en de weeënopwekkers, eindelijk! Alles ging goed tot een uur of half 2; Merlijn bleek het lastig te behappen aangezien ze me flink aan de opwekkers hadden gezet. Binnen 24 uur nadat de vliezen zijn gebroken moet ook wat gebeurd zijn, waarschijnlijk dat ze daarom de opwekkers zo hoog hadden gezet. Maar Merlijn zijn hartslag begon toen enorme dippen te laten zien. Dus een microbloedonderzoek was noodzakelijk. Eerst door de verpleging maar die hadden te weinig bloed. Dat zeiden ze zelf ook al en vervolgens moest de gyn er aan de pas komen. Deze vertelde dat de zuurgraad goed was en dat we verder konden op deze voet. Ik gaf aan dat ik het een beetje vond overkomen al aanmodderen met mij. Ik zei heel duidelijk: ik ben absoluut tegen een KS, het lijkt mij verschrikkelijk, maar als er twijfel is, dan alsjeblieft haal mijn kind dan zo snel mogelijk in plaats van onderzoeken doen en een half uur verliezen. Maar goed, we mochten verder. Ingmar ging eindelijk liggen op het partnerbed. Al snel bleek echter dat mijn ruggenprik uit begon te werken.

 

Dus links van mijn lichaam een weeënstorm en rechts helemaal numb. Ik heb tot 3 * gebeld; jongens doe er wat aan. er werd telkens gezegd: er wordt overlegd. Kwart voor 4 stond in ene een hele delegatie witte jassen op de kamer, Ingmar helemaal abuis en wat bleek, er werd meteen over gegaan op een KS. Ik raakte op dat moment in paniek en moest verschrikkelijk huilen. We werden meteen meegenomen naar de OK; Ingmar moest apart zich ergens omkleden en mijn ruggenprik werd uitgebreid met extra verdoving. Voor ik het wist werd het doek opgetrokken en was Ingmar naast mij in de operatiekleding. Het is echt wel raar hoor dat getrek aan je lijf, ik had echter nogal last van de pijnstilling en werd een beetje benauwd dat opgelost werd door de tafel iets te laten hellen. En voor je het weet hoor je een baby schreeuwen, een geweldig emotioneel moment. Rationeel weet je; dit is mijn kind en het leeft. In ene werd er een bundeltje huidsmeer getoond over het doek heen, maar voordat je het kindje goed kan zien is het alweer weg. Zowel Merlijn als Ingmar gingen weg en de kleine werd van top tot teen helemaal nagekeken.Ondertussen gingen ze verder met mij. Je hoort het afzuigen van vloeistoffen. je voelt je binnenste bewegen door trek en duw bewegingen.Je voelt geen pijn, maar alles wijst erop wat ze doen. Uiteindelijk kwam Ingmar met Merlijn terug wat een eeuwigheid leek. Diep geëmotioneerd vertelde hij dat Merlijn perfect was. Alles zat er op en er aan. Hij reikte Merlijn aan bij mijn gezicht. Voor het eerst zag ik het gezichtje goed, maar door de medicatie kon ik er niet de aandacht aan schenken die ik misschien gewild had.Ingmar reikte hem zo aan dat ik hem kon kussen, hoewel het wel raar voelde. Is dit echt mijn kindje? Ik vond het allemaal lastig. Omdat de OK koud was werd Merlijn weg gebracht naar een couveuze, zo kwam ik later achter.

 

Volgens mij was Ingmar ook weg. Eerlijk gezegd weet ik het niet meer zo goed. Mede omdat ik meer en meer begon te voelen van het hechten kreeg ik nog wat pijnmedicatie en voelde mijn hoofd tollen.De laatste laag die gehecht werd, mijn huid leek ik ook echt te voelen in de verte. Kortom, het was een ervaring die zeker naderhand lastig te behappen was. Terug op de verloskamer zag ik Merlijn in de couveuze liggen. Een wakker kindje die met zijn oogjes knijpte door het licht. "Is er iets met hem" vroeg ik aan Ingmar, "ligt hij daarom in de couveuze?" Nee, hij lag daar zodat hij het niet koud kreeg, zodat de kennismaking snel kon volgen. Dat gebeurde dan ook. Helaas heb ik daar zelf niet zoveel herinneringen aan.

 

Een paar dagen na de keizersnede heb ik met Ingmar huilend de foto's bekeken. Het was een erg emotioneel moment. Ik had er moeite mee dat ik dat niet herinneren kon. Dat ik geen placenta had gezien of navelstreng.Zelfs nu, 24 dagen later, blijft het emotioneel. Ik heb nog nooit rationeel moeite gehad met het feit dat de KS nodig was, maar emotioneel hobbel je er zo achteraan. Ik merk dat vooral als ik na een week erg ziek word en met hoge koorts terug in het ziekenhuis terecht kom. De emoties die opgeroepen worden door over de verlosafdeling te worden gereden, ze borrelen allemaal weer boven. Gelukkig was ik sneller thuis dan met de KS, maar toch. Wel fijn dat ik nog met de dokter die mij vertelde dat ze overgingen tot KS even kon praten. Ik heb aan haar ook kunnen vertellen wat me dwars zat, vooral het gemi van het nageboorte. Ze had begrip voor mij en dat voelde erg fijn.

 

Merlijn vond ik moeilijk meteen te accepteren. Ik voelde geen directe liefde en rationeel weet je heus wel dat het je kind moet zijn. Maar helaas bleef het gevoel er achter aan hobbelen. Dat vond ik erg zwaar. In de eerste dagen heb ik hem leren kennen.

Ik herkende steeds meer dingen van mij en Ingmar in hem en dat hielp. De borstvoeding kwam moeilijk op gang. In het ziekenhuis vertelde ze wel dat het mede door de KS kwam. De verpleging had allemaal een andere kijk erop. Gek werd je er van. Mede door verkeerde begeleiding met kolven kwam ik dan ook thuis met gekloofde tepels en kapotte tepelhoven. In mijn voorbereiding had ik een kraamverzorgende aangevraagd die ook lactatiekundige was. Hanneke heeft mij letterlijk gered. Vanaf dat zij de drempel over stapte is de borstvoeding weer goed gaan lopen, heelde mijn tepels en werd ik weer meer mezelf. Naast de melk vloeide mijn liefde voor Merlijn ook rijkelijk en we hebben nog goed kunnen genieten van de kraamtijd. Ook de week van Koninginnedag, dat Ingmar nog vakantie had was fantastisch. Eindelijk met zijn drieën. Het gaat nu erg goed. Ik werd er gek van dat Merlijn zo moest huilen als ik hem alleen weg legde om te slapen. Hij kan er niet tegen, dat alleen liggen en ik kan niet tegen het huilen. De compromis was dan ook een draagdoek en het leven is dan ook stuk aangenamer zo. We hebben de eerste week met zijn tweeën goed door gestaan. Ik ben al weer redelijk fit. Ik til nog steeds niet, mag officieel geen autorijden en doe dat dan ook niet. Ik loop wel graag en veel en moet mezelf daar nog mee in de gaten houden. Heb ook al een keer noodgedwongen moeten voeden in het park en dat bleek heel handig te gaan. Kortom, alles gaat nu redelijk naar wens. Nu nog meer aansterken en wachten tot de lachstuipjes een oprechte lach worden. Maar het is zo'n heerlijk jongetje, ik kan er uren naar turen!

 

Ik moet nog even heel wat terug lezen vermoed ik, maar nu ben ik even in een keer mijn verhaal kwijt en dat was ook wel nodig. Talk to you soon! PS, zitten er nog meer mensen op Facebook, is makkelijker met foto's en filmpjes delen ;)

 

gr. aukus

Geplaatst

lieve lieve lieve aukus,

 

zit nu met teunis op mn schoot (die verheerlijkt ligt te drinken) en zit alleen maar te brullen bij je verhaal.. meid, kan niet anders zeggen dan; wat moet dat heftig voor je zijn geweest!!! En wat ben je ongelooflijk eerlijk over het feit dat je niet direct liefde voelde voor Merlijn. Ik durf daar zelf nog niet goed voor uit te komen.

Wat fijn ook dat je het zo allemaal op hebt kunnen schrijven, voor jezelf!! Maar damn zeg.. echt wel heel heftig.

Nou, ik ga mn tranen wegvegen en stuur je nog even een pb voor de facebook.. want ben wel erg benieuwd naar dat mooie mannetje!!!

 

liefs gabriella

Geplaatst

Lieve aukus, helaas moet ik toegeven dat ik heel veel herken in jouw verhaal, ik ben onder algehele narcose geweest voor de ks omdat mijn ruggenprik niet goed zat. Ik heb dan ook inderdaad een heel stuk gemist, maar ook daarin zijn we dan gelijk, jij hebt het wel meegemaakt maar helaas niet kunnen herinneren. Of de liefde voor Lucas er meteen was vind ik moeilijk te zeggen, ik was half van de wereld door de narcose en morfine, wel heb ik mij er duizendmaal over verwonderf, dit is mijn kind. Dat kon ik in het begin moeilijk plaatsen, ook omdat ik de geboorte niet meegemaakt heb. Er zijn wel foto's gemaakt van de ks maar daarvan is meer dan de helft weg rot camera grrrrr. Dus veel vragen krijg ik niet in beeld compleet, daar baal ik van! Mocht ik ooit nog van gedachten veranderen en nog een tweede willen dan zou ik gaan voor een geplande ks, zodat ik deze hel niet weer krijg, mocht het weer zo'n groot kind worden dan kan ik toch niet op een normale manier bevallen en dan kan ik nu de ks ook meemaken omdat er dan genoeg tijd is om de ruggenprik goed te zetten, ook al moeten ze het meerdere keren doen. Lucas bleek achteraf te breed te zijn om op een normale manier geboren te worden, hier kwamen ze pas met de keizersnede achter...

Ook het gedeelte van het 'onnodig' lang wachten ken im, bij mij schoot de ontsluiting ook niet op, er werd gezegd om 6 uur smidags hakken we de knoop door, ks of niet.. Uiteindelijk is pas om 9 uur de gyneacoloog gebeld.. Die constateerde dat hij er niet.goed voor lag, daar werd ik niet blij van...dat hadden ze 12 uur geleden toch ook wel kunnen bedenken..., ze probeerden hem te draaien, toen kon ik ze echt wel 'schieten' dat deed pijn!!!! Meer pijn dan de weeen. Een half uur later ging ze weer voelen en concludeerde dat hij weer terug gedraaid was, eindelijk de verlossing ik kreeg een ks. Het liefst had ik op de normale manier bevallen maar ten eerste was ik op, na 12 uren waarvan 8 uren aan de weeopwekkers en ten tweede wist ik al dat het toch op ks uitdraaide. Een vriendin van ons heeft een maand voor onze geslaagde poging gezegd dat het deze keer ging lukken, ik deed daar nuchter over, eerst zien dan geloven... Maar ze kreeg gelijk, smiddags vertelde ze ik heb het gevoel dat ze door ks gaat bevallen, t is misschien heel stom maar ik wist gewoon dat ze weer gelijk ging krijgen, tot nu toe had ze met alles gelijk wat betreft deze zwangerschao. Dus tegen de tijd dat de knoop werd door gehakt had ik mij er al bij neer gelegd!

De bv ging ook hier niet goed, Lucas kreeg te weinig voeding, voeden was altijd pijnlijk en ook hier de tepelkloven.in het zkh was ik er al klaar mee, daar kwamen ze ook niet met oplossingen zoals kolven om het wel op gang te krijgen... Ik moest maar gewoon volhouden, het zou wel goed komen... Pas thuis kregen we vanaf de kraamzorg de keus, je kunt gaan kolven om de boel op gang te krijfen, de kans is er zeker dat dit lukt, maar als je zelf op kv over wilt moet je dat doen, het is jou kind, jou beslissing, je moet doen waar jij je goed bij voelt, hehe eindelijk iemand die luistert! Dus over gestapt op kv en joehoe, ik heb even kunnen slapen die nacht, dat is lekker!!

Maar goed, je hebt weer wat teweeg gebracht aukus, haha nee hoor, het doet me goed dit even van me af te schrijven en ik ben dus niet de enigste die er niet zo rooskleurig op terug kijkt, helaas want ik vond het al erg genoeg dat ik dit mee moest maken, ik gun het zeker iemand anders niet!!!

Nou ik ga mezelf weer even bij elkaar rapen en dan zal ik mij nog even nuttig maken, de was opvouwen enz.

Fijne dag allemaal vandaag geniet van het weer! Wij kunnen het helaas niet, grr de linker binnenband van de kinderwagen is weer stuk, heb vandaag een week geleden net een nieuwe binnenband gekregen en die is gister ook alweer overleden... Een scheur erin van zo'n 10cm dus plakken is ook geen optie... Zal zo eens even bellen naar de leverancier.. Word hier niet vrolijk van :(

Groetjes Anouk

Geplaatst

He meiden,

 

Lieve Gabriella, ik moet zeggen dat het zeker voor mij ook af en toe een traantje te weeg brengt, nog steeds. Maar dat mag he, het is tenslotte een ingrijpende gebeurtenis, afgezien van de dingen die dan fout gingen. Wel lief dat je een traantje om me moest laten. Ik vind de foto's van Teunis zo gaaf. Wat een lekker ventje zeg. Hij kijkt ook zo heerlijk intens naar de dingen in zijn box! Blij dat we nu vriendinnetje via FB zijn, dan kunnen we elkaars kindjes blijven volgen, dat vind ik erg leuk!

 

En jij dan Noekie? Heb jij ook FB? Ik heb vaak ruzie gehad met deze site om foto's te uploaden, dus misschien leuk om via FB alles te volgen van elkaar? Het is inderdaad jammer dat we beiden zo'n ellendige KS ervaring hebben gehad. Precies wat je zegt; je wenst het een ander niet toe. Na deze ervaring vraag ik me echt af of vrouwen die een KS aan vragen puur uit angst voor een bevalling wel goed weten wat ze zeggen. Ik heb inderdaad wel moeite gehad met alles wat ik dus niet goed heb meegekregen van de bevalling, en hoewel ik dan wel wat foto's er aan over heb gehouden zijn die nog steeds lastig om goed terug te zien. Ik heb naast dat ik dus veel gepraat heb in mijn omgeving maar besloten om deze week nog aan een nieuw schilderij te gaan beginnen. Dat werkt nu eenmaal het beste voor mij. Of ik er aan toe kan komen is een tweede; Merlijn moet het er maar mee eens zijn, gelukkig is mijn atelier vlak bij zijn slaapkamer en kan ik met een draagdoek veel doen. Ik ben van plan een tweede aan te schaffen en dat daar dan wel wat verf op mag komen. Gelukkig werk ik met verf op water basis, dus hij zal er weinig last van hebben, zeker als ik goed ventileer.

 

Maar Anouk, KV of BV, who cares! Het gaat erom dat jij je goed voelt idd. Gek dat je dat zegt over een tweede en wat de gevolgen daarvoor zullen zijn wat betreft bevallen. Ik merk dat ik daar zelf ook erg mee bezig ben. Nou weet ik niet of ik helemaal een ziekenhuis traject wil doorlopen voor een tweede; ik hoop dat het gewoon nog een keer spontaan wil lukken met die enkele eicel die nog rond dobbert. Aan anticonceptie wil ik dan ook niet, maar Ingmar is daar nog niet over uit en zijn mening telt daarin ook zwaar natuurlijk. Toch weet ik zeker dat ik meer kinderen wil. Toen ik uiteindelijk het gevoel voor Merlijn kreeg wat ik nu vandaag de dag voel (wat echt ook niet super lang duurde uiteindelijk) heb ik een gevoel van thuiskomen. Ik ben misschien meer een moederkloek dan ik ooit heb willen toegeven. Ben blij dat ik nog even niet hoef te werken, ik moet er niet aan denken hahaha.

 

Te gelijk doet de slechte KS ervaring ook het gevoel oproepen dat ik in het bijzonder ook met Lala in mijn gedachten heb gezeten de afgelopen tijd. Wij hebben namelijk ook nog eens gezonde kinderen mogen ontvangen, maar haar situatie is natuurlijk helemaal verschrikkelijk omdat de zorgen voor de kleine Matt er ook nog eens bij kwamen. Ik hoop dan ook dat alles goed gaat met haar.

 

Nou ik ga maar even verder. Kleine Merlijn ligt tevreden in de box, dus ik heb nog even de tijd om wat te doen. Iedereen een fijne avond/dag. En tot snel maar weer!

 

liefs, aukus

Geplaatst

Jeetje Aukus wat een verhaal! Ben blij dat het weer vrij goed met je gaat, maar wat een emoties moeten dat geweest zijn, pfff!

En Anouk ook! Bij jouw verhaal herken ik dat van de bv: ook hier twee dagen en nachten lopen aanmodderen, zonder bijvoeding, mijn arme kindjes hadden honger! (Heb het in de evaluatie geschreven en bij de nacontrole tegen de gyn verteld dat ik eigenlijk boos was op het ziekenhuis maar niks van gehoord natuurlijk...) Wat was ik blij dat ik op kv was overgestapt!

 

Meiden geniet van jullie kindjes, eerste tijd is zwaar (vind ik) maar het wordt steeds leuker!

Geplaatst

Aukus, heavy meis...

 

Goed van je dat je je verhaal hier gedaan hebt, hopelijk heeft dit jou een beetje geholpen e.e.a. een plekje te kunnen/gaan geven. Ook ik voelde de eerste paar dagen geen liefde voor Vince, voelde me daar afschuwelijk slecht bij. Dit was toch wat ik wilde? Een kindje? En nu ben ik niet blij? Ik voelde me de slechtste moeder op aarde... Heb dagen lang gehuild, slaapgebrek, emoties, niet wetende hoe ik met Vince om moest gaan, het waren zware heftige weken!

 

Maar hier schijnt inmiddels volop de zon! Zoals Caro al aangaf, het is soms loodzwaar, maar een liefdevolle blik van je kindje maakt veel goed, althans zo ervaar ik het. Weet dat je niet de enige bent met deze gevoelens/emoties, het is ook allemaal niet niks!

 

Geniet van jullie kindjes meiden, het gaat zo onwijs hard!

Geplaatst

Ook hier iemand die de eerste weken het liefst overgeslagen had achteraf hoor! Zeker toen m'n vriend weer aan het werk ging en ik er alleen voor stond vond ik het heel heftig! Iedereen roept maar: "lekker genieten, hè!"... Nou de eerste weken was ik daar veel te moe voor. En dat terwijl fiene het super deed en doet, heel meegaand, makkelijk en tevereden, maar ik vloog tegen de muren op. Kon niet naar buiten, was alleen maar dienstbaar aan dat kleine meisje en had het gevoel da m'n hersenen bij gebrek aan uitdaging aan het verschrompelen waren. Inmiddels vind ik het super, zeker nu er respons komt en er meer interactie is. Dat hele kleine is denk ik nie aan mij besteed...

 

Goed trouwens dat jullie dit bespreekbaar maken. Ik vind dat er te weinig aandacht is voor de heftigheid van de eerste weken! Hè is nie alleen maar een roze of blauwe wolk, maa keihard werken!

Geplaatst

Ow Anouk, wat een verhaal voor jou ook!!! Wat naar allemaal. En hoe frustrerend dat je die foto's niet meer terug kunt krijgen... Goed inderdaad wat Fren ook zegt dat dit bespreekbaar gemaakt kan worden. Maar ook dat er zoveel meiden zijn bij wie de eerste weken zo vervelend verloopt. Damn, dat zou toch eigenlijk anders moeten kunnen? Want inderdaad, die eerste tijd.. het gaat zooo snel!!!

Reageer later even langer, er is een kleintje hier die wil eten..

 

later!!!

gabriella

Geplaatst

breek in

ik wou de dames van het april bankje veel s6 wensen (natuurlijk ook de andere dames).

en ik wou jullie laten weten dat ik opnieuw het geluk heb om zwager te zijn en na een aantal controles is er nuu gezegd dat we er lekker van moeten gaan genieten, alles is goed. ik ben uitgerekend op 16 december

 

breek uit

Geplaatst

He meiden,

 

Noekie, vergeten te reageren op je bandjes debacle; wat naar. Dat houdt je letterlijk binnen zoiets! Het is toch niet zo dat de binnenkant van de velg oneffenheden heeft? Een scheur van 10 cm in de binnenband is meer dan slecht materiaal zou je denken. Hopelijk ben je snel weer mobiel!

 

Vind het naar om te horen dat zo'n ziekenhuis niet meer reageert op je klachten Caroline. Daar zijn ze hoe dan ook toch al niet zo'n ster in, communiceren. Maar toch wel belangrijk. Ik had ook echt geluk dat ik de arts trof die ook tot een keizersnede besloot, toen ik weer met koorts werd opgenomen. Anders was het er misschien niet van gekomen. Maar wel vervelend, juist in een ziekenhuis waar zoveel ingrijpende operaties worden uitgevoerd mag er wel meer oog zijn voor wat dat dan doet met jou als patiënt :(

 

He Melis, het is 'fijn' om te horen dat ik niet de enige ben die spontaan niet alleen maar liefde voelde. Dat het weer goed gekomen is met ons allemaal staat buiten kijf. Maar om te lezen dat er dus meerdere vrouwen dat ervaren sterkt mij wel enorm. Ik ga het zeker nog even met de VK bespreken binnenkort. Daar is namelijk met geen woord over gerept en het zal vast wel vaker voorkomen. Als ik er meer over had kunnen praten met hun, had ik me misschien niet, net als jou een tijdje rot gevoeld. Emoties zijn natuurlijk rare beestjes en de hormonen die sturen alles. Een kindje krijgen is machtig mooi, maar er komt toch een volslagen vreemde in je huis wonen, daar moet je dan ook maar mee om kunnen gaan. Gelukkig is het weer helemaal goed gekomen he ;)

 

Je hebt gelijk Fren; het is keihard werken! Ik was ook echt kapot vorige week. Toen Ingmar voor de derde avond achter elkaar weer weg moest zat ik al borstvoedend te huilen. Ik wilde ook er even uit, maar ik kon moeilijk mijn borsten bij hem achterlaten. Ik zat er op dat moment even helemaal er doorheen. Inmiddels is er al een redelijke structuur te ontdekken en wat je zegt; elke keer als Merlijn iets meer kan dan de dag ervoor is inspirerend en hoop gevend. Hij kijkt me zo intens aan de laatste paar dagen en begint meer geluidjes te maken. Ook de lachstuipjes zijn fantastisch. Rationeel weet ik wel dat hij niet echt reageert op mij, nog niet. Maar het is een welkome vooruitzicht hoe het straks wel zal gaan :D

 

Ben het totaal met Gabriella eens dat het gewoon K.U.T is dat je die foto's moet missen Noekie. Niet bepaald fijn voor het verwerken van een gebeurtenis die zo rafelig nog op je netvlies staat.

 

En wat betreft bespreekbaar maken, ik denk dat de media en sociale gebeuren de schuld is voor de roze/blauwe wolk verhaal. Ik denk dat het wel voorkomt, en natuurlijk had ik dat ook graag meegemaakt, maar het wordt maar weer eens duidelijk dat het meer uitzondering op de regel is. Nou ik ga maar ven wat kolven voor meneer wakker wordt, ik heb een kort nachtje gehad want hij had teveel gedronken denk ik, hij heeft 3 keer gespuwd. Arme Merlijn en arme ik...ik had net een nieuw nachthemp aan maar alles is weer een grote zure bende lijkt wel... nou ja :S

 

Fijne dag allemaal!

Geplaatst

Ik ben het helemaal met Aukus eens; er mag wel eens wat meer andere informatie naar buiten komen dan alleen maar die geweldige wolk waar je als zwangere op komt (en gelijk weer af kukelt bij alle kwaaltjes en hormonen waar je mee geconfronteerd wordt), bevallingen die je als traumatisch kunt ervaren als ik het van jullie zo begrijp en vervolgens eerste weken die je liever over had willen slaan.

Ik heb het echt niet zo heftig ervaren als jullie deze eerste drie weken, maar ik voelde me zelfs al schuldig over het niet altijd begrijpen van Teunis, soms nog vinden dat ik naar een vreemde kijk, en mn 'egoïstische' stuk dat het me soms kan benauwen dat ik niet meer zomaar even twee dagen alleen weg kan. En je kan het al helemaal niet maken om dit te zeggen terwijl je heel veel moeite hebt moeten doen om zover te komen om überhaupt zwanger te worden.... 'want dit wilde je toch zelf'?

Nee, niet anders dan begrip van deze kant voor jullie!! Begrijp me niet verkeerd, ik ben elke keer weer zo blij dat ik Teun kan troosten als hij ligt te huilen, mijn borsten sinds 2 dagen beginnen te steken als ik m hoor of in de buurt heb (geloofde nooit dat dat kon... haha) en hij zo'n beetje alle tijd in beslag neemt die er is. Heerlijk! Maar er is soms inderdaad ook die andere kant (waarvan ik het echt rot vind dat jullie zo'n start hebben moeten hebben).

 

Ben wel jalours op je draagzak Aukus.. Welke heb jij? Heb de babybag van premax gekocht maar hij vind het niet fijn om opgefrommelt erin te liggen. Hij ligt het liefst helemaal recht. Sja, dan heb je er niets aan. Terwijl het wel een jongetje is wat veel bij je wil zijn. Wel jammer, had het wel fijn gevonden. Ook wel wat voor jou misschien Noekie; kan je in ieder geval geen lekke banden mee krijgen. Maar dat is vervelend!! Is t al weer opgelost? Kan je weer wandelen?

Verder vanmorgen zn eerste doktersonderzoek gehad; hij heeft last van spruw. Waardoor hij bij de minste plas of ontlasting al pijn in zn billetjes heeft en erg jengelig is... zo zielig. Maar heb er nu wat voor gekregen gelukkig.

Om nog even op de vraag van Aukus terug te komen; zijn er meer meiden met facebook? Erg leuk om de jongens van de anderen te zien..

 

Nou, de was wacht (misschien vind ik dat nog wel het meest vervelende.. je bent gelijk zo'n huismuts met al die huishoudelijke activiteiten.. moet ik errug aan wennen!!.. helemaal het goede gevoel wat het me geeft als de was is weggewerkt en het eten op t fornuis staat te pruttelen. Hier ben ik dus echt voor gemaakt!!!)

 

liefs gabriella

Geplaatst

waarschijnlijk vind je me op fb ook wel onder noekie1988 :)

Vandaag voor het eerst naar het cb geweest, Lucas is in twee weken bijna 1600 gram gegroeid, het cb vind dat hij te snel groeit wat betreft gewicht, ik zie het probleem niet.. Lekker laten groeien zou ik zeggen, hij weegt nu 5636 en is 56 cm lang. Ook hier spruw, zal strax de medicijnen ophalen, een gel geloof ik. Ook hebben we de eerste prikken te pakken, de arme schat. Een maand oud op de kop af en de eerste prikken al. Maarja er heerst.kinkhoest in heerenveen dus uit voorzorg krijgt hij zijn eerste prikken een maand eerder. Eerst wou hij alleen maar bij mij liggen, gelukkig mocht ik hem na de fles in de bak van de kinderwagen leggen, hij.slaapt nu heerlijk.

Ik moet zeggen dat het ook zo zijn voordelen heeft, kv. Hij is al een nachtje naar beppe geweest, wij hadden een feestje. Heerlijk, even er tussenuit en geen last van kolven. Tuurlijk is het jammer dat de bv niet gelukt is maar inmiddels kan ik de positieve kanten ervan bekijken.

Ook hier iedere keer weer de was, vaatwasser, etc word er soms ook niet goed van!!

Groetjes Anouk

Geplaatst

Gabrielle, ik heb Een bykay draagdoek via draagdoek.nl besteld. Voordeel is da je bij hen een doek eerst twee weken mag lenen, zodat je kunt kijken of je kindje het ook wat vindt. Kost niks, alleen 25 euro borg. Vind deze draagdoek echt super, je kunt hem op verschillende manieren knopen, net wat je fijn vindt..

Geplaatst

Aukus, nog ff over het geen liefde voelen voor je kindje...

 

Iedereen die je spreekt heeft het over genieten, als zwangere hou je deze gedachte vast hopende dat het idd die blauwe/roze wolk is. Ik had dat ook heel sterk, het was vast allemaal allemachtig prachtig als de baby geboren zou zijn. Maar helaas, dat was bij mij niet zo. Er was niemand die mij had verteld dat die roze/blauwe wolk de eerste weken voor sommige helemaal niet bestaat, sterker nog, ik zat er doorheen! Vond er niks aan, ik was 24/7 ter beschikking van Vince en kon niets voor mezelf doen, ik vond het verschrikkelijk! Ik huilde alleen maar en was doodongelukkig. Ik mag het misschien niet zeggen, zeker hier niet want ik ben nog dagelijks onwijs dankbaar voor Vince, maar de eerste weken had ik zowat spijt... Ben zelfs bij de huisarts geweest voor een postnatale depressie, maar het waren slechts langdurige heftige baby blues...

 

Nu, bijna 3 maanden later, weet ik; DIT IS HET! Het is fantastisch om moeder te zijn en ik denk vrijwel dagelijks aan een brusje. Elk geluidje, elke beweging, vanmorgen de eerste schaterlach, het is me meer waard in het leven dan wat dan ook! Zwanger zijn, bevallen, kraamweek, de eerste maanden, het is zeker zwaar! Maar geloof me, elke periode heeft z'n ups en downs.

 

Meiden, wees trots op jezelf en je kleintje, nergens schijnt dagelijks de zon!

Geplaatst

Nou, ik heb in de afgelopen drie weken al wel geleerd dat je het beste op je eigen gevoel af kunt gaan hoor Noekie!! Als jij vind dat lucas goed groeit, niet teveel binnenkrijgt en het gewoon nodig heeft laat ze op het cb dan maar lekker zitten met hun statistieken.. Onze kraamhulp had ook al gezegd dat ik vooral niet teveel lost moest laten tegen die mensen.

Het is fijn ook dat je de voordelen van de kv nu ervaart, het heeft natuurlijk geen zin te blijven hangen in dat het zo jammer is dat de bv niet is gelukt. Zeker voor een kind als Lucas wat dus kennelijk zoveel nodig heeft is het fijn om dan ook echt genoeg te hebben. Anders ben je alleen maar bezig met borstvoeding geven. En hmmmm, ik ben jaloers op jullie avondje uit!!!!

De draagzak ga ik voorlopig even niet proberen, ik wacht totdat Teunis in een draagzak mag zitten, dat is geloof ik na zes weken. Hij vind het echt niet fijn om zo opgefrommeld te liggen, ook niet op schoot. Wel jammer, want de doek die ik had gekocht is zo leuk!! haha.

Verder doet ie het gewoon weer lekker, de medicijnen lijken aan te slaan tegen de spruw, hij is weer meer bezig met kijken (en heeeeel erg scheel kijken!! Zo schattig) en ben ik er ook al achter dat je geen nasi moet eten als je borstvoeding geeft.... (had er zelfs nog veel te veel rijst bij mezelf bij gedaan om het scherpe er af te halen)

Nou, iedereen fijne dag!!

 

liefs gabriella

Geplaatst

Hi Girls,

 

Ik kan je niet vinden onder noekie1988 op FB Noek....ik ben wel een beetje een noob als het om social media gaat hoor...heb pas sinds een paar maanden LinkeIn ontdekt en nog steeds mijn profiel niet deugdelijk aangemaakt hahaha. Wat Gabriella zegt; statistieken zijn leuk, maar gemiddelden zeggen niet zoveel. Je gevoel is veel belangrijker en je wilt tensloote ook niet een huilend kindje omdat hij heel erg trek had. Misschien heeft hij op dat moment net een groeispurt doorgemaakt en dan val je letterlijk even buiten de gemiddelden. Als het nou consequent iedere keer zo is dan zou ik gewoon met een kinderarts gaan praten; en advies ach dat zegt niets toch... En inderdaad een avondje uit dat is een stuk moeilijker met BV. Ik ben al hard aan het sparen voor volgende week als mijn moeder een avondje komt oppassen. Ik ga dan ook een drankje drinken en het eerste wat ik daarna kolf weggooien :D Dan was het wel veilig zei mijn lactatiekundige. Nou okay dan!!!

 

Die draagdoeken lijken mij ook fijn Fren; ik heb een minimonkey gekregen en die gebruik ik nu veel, in het begin was het ook best wel even oefenen met meneer er goed in te plaatsen, maar nu gaat het fantastisch. ik let er idd wel op dat hij niet te veromfraaid erin ligt. Maar het werkt echt als een charm; binnen een kwartier kan ik hem vaak al weg leggen. Maar zo'n tricot ombind draagdoek staat hoog op mijn lijstje, ik kijk nu of ik er een tweedehands via marktplaats kan scoren :D

 

Ach Melis, ik snap helemaal wat je zegt. Ik heb zo lang ik energie heb dat ik alles goed kan dragen en voel ik veel liefde voor het kleine mannetje. Maar soms zit er een avond tussen, zoals gisteravond, dan is hij oververmoeid en gaat hij moeilijk slapen dan denk ik wel eens: is dit het nou? De roze/blauwe wolk is gewoon voor de meesten niet vanzelfsprekend blijkt. Ik had het er ook nog met mijn moeder over; die snapte het heel goed en vertelde over hoe zij de eerste kraamtijd had doorgemaakt. Dat lucht op, zeker om te horen dat het dus niet alleen maar bij veel vrouwen voorkomt, maar dat het dus ook niet generatiegebonden is. Dus je arts noemde het heftige lange babyblues. Wel....als ik zo even terug denk, jij hebt ook veel spanning doorgemaakt tijdens je zwangerschap. Dreigende vroeggeboorte door een ontsluiting die te vroeg kwam, ziekenhuisbezoeken die afgewisseld werden met verblijf in het ziekenhuis. Dat moet je ook allemaal verwerken lijkt me. Niet gek dat je dan als je maar naar die eindstreep hebt toegewerkt en het even tegenvalt, je dan een hoop spanning hebt die moet ontladen. Nadenken over een brusje doe ik trouwens ook al, alleen of ik het ziekenhuis in wil is lastiger. In ieder geval wil ik eerst mijn lichaam laten helen en dus een jaar lang alleen maar daar mee bezig zijn en met Merlijn natuurlijk. Daarna zie ik wel verder, alleen vind ik een spiraaltje maar niets; wel lastig dus...waarschijnlijk de nuva ring dan maar...

 

Fijn Gabriella dat de spruw bijna weg is, dat is toch een hele opluchting als dat beter gaat.... Hier kijkt er ook eentje af en toe behoorlijk scheel, het is ook maar wat dat scherpstellen! Jammer dat hij geen nasi mag, hier is het nog altijd een beetje uit proberen. In zijn tweede week had hij wel last bvan darmkrampjes en groene luiers, maar dat werd meer veroorzaakt door vals lucht. Tegenwoordig neem ik langer de tijd om hem te laten boeren en dat scheelt enorm. Wel lijkt hij pesto niet zo goed te verdragen, ach ja, al doende leert men ;)

 

Nee, niets van Lala gehoord, maar in alle eerlijkheid: ik ben ook even afwezig geweest....Angela heet ze in het echt he....misschien kan ik haar vinden via FB ach ja...

 

Iedereen ook vanuit Kampen een fijne dag toegewenst :D

Geplaatst

En als je zoekt op anouk in heerenveen, ik zal eens kijken of ik zelf kan zoeken. Maar dan moet ik even op de computer kijken als ik thuis ben :)

als ik kijk naar zijn gewicht mag hij 814 ml per dag drinken, meestal drinkt hij 750 dus het zal wel weer goed komen, het zal wel een groeispurt geweest zijn. We zie het over een maand wel.

  • 2 weken later...
Geplaatst

Okay....ik ben om....rust en regelmaat; ik ben het maar gaan toepassen. Voelde me bij tijd en wijle echt een slechte mama; maar ik zie al een kleine verbetering. Is er dan toch nog hoop?

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.




  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden