Zijn er nog 40+ meisjes hier? :)

[Hanniebal]

Jeetje, ik krijg kippenvel van je bericht. Wat verschrikkelijk meid. Ik wou dat ik je kon bellen of knuffelen of even samen met je huilen. 12 weken zijn de kansen zooooo groot, wat een gigantische klap en onverwacht nieuws. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ben echt helemaal van de leg ook. 
 

Hoe kan dit nou...

[Siepie]

Neeeeeeeeee, ik weet even niet meer wat ik zeggen moet. Dit is zo erg. Ik ben er naar van. Vanavond kom ik even terug op het forum, ik zit nu bij de tennis en kan dus niet echt reageren.

Hele dikke kus en knuffel. Dit is niet te begrijpen.

[Kitje]

Dankjewel lieve meiden voor jullie lieve woordjes, ondanks alles doen die me toch goed.
Ik ben nog steeds in complete chock en ongeloof.
Voor het eerst ging ik naar een echo zonder zenuwen, ik keek er zelfs naar uit, alles ging zo goed.
Het was een keiharde klap, echt een mokerslag.
En dan ben je daar, helemaal alleen en moet je daarna naar huis rijden, helemaal alleen.
Heb me zelden zo eenzaam gevoeld als vanmorgen.

Zojuist heeft de gynaecoloog gebeld, begon te zemelen over dat de kansen dat het mis gaat nu eenmaal nooit 0 zijn en ja ik was toch ook al boven de 40.
Tuurlijk joh gooi het ff op mijn leeftijd en geef me een nog kloteriger gevoel dan ik al had.
Toen ik mijn twijfels opperde over die kinderaspirine was dat natuurlijk niet waar, nee, dat was compleet veilig.
Oh, nou 25 augustus had ik nog een kloppend hartje, ik begin daarmee en nu zit ik met een dood kindje, vind het toch op zijn minst frappant.

Anyway, heb dus besloten dat ik niet wil gaan zitten wachten tot het vanzelf op gang komt, om een aantal redenen, namelijk dat zwaard wat nu boven mijn hoofd hangt te bungelen van er gaat iets vreselijks gebeuren maar ik weet niet wanneer, maar ook praktisch, ik heb nu eenmaal geen partner die me op elk uur van de dag naar het ziekenhuis kan rijden en als het vanzelf begint dan mag ik niet meer rijden, hoe kom ik dan daar?

Thuis mag niet als je verder bent dan 10 weken ivm bloedverlies dat behoorlijk kan zijn, dus ik moet ervoor naar het ziekenhuis.
Dan heb ik liever dat het opgewekt wordt, dan kan ik het enigszins plannen en zelf naar het ziekenhuis gaan en dan doe maar liefst zo vlug mogelijk.
Dus toen kon het maandag.

Moet zometeen bij de Apotheek een pilletje gaan halen wat ik morgenavond dan moet slikken en dan maandag om 8 uur in het ziekenhuis melden.
Hopelijk gaat het een beetje vlot, maar het kon ook pas de volgende dag, dus misschien moet ik een nacht blijven.

Zojuist het werk maar geappt dart ik er maandag niet ben.... En dinsdag ook niet.

[Hanniebal]

Ja, snap helemaal hoe je je voelt. 
Wat een lompe gynaecoloog. What’s the point om hierover te beginnen ? Alsof die arts weet wat de oorzaak is? Vet gelul. Hij had je gewoon moeten steunen en verder niets. Mongolen zijn het af en toe.

soms gebeurt het gewoon schat.

ik heb het ook gehad op een moment dat eigenlijk niet meer kon (11 weken), was me vrijwel gegarandeerd dat het niet meer mis kon gaan bij de echo daarvoor door de verloskundige. Waarheid is dat we echt totaal niet weten welke zwangerschap goed wordt voldragen en welke niet. Groot mysterie. 
 

ik snap dat je totaal uit het veld bent geslagen. Ik stond echt te knikken op mijn knieën toen ik je bericht las. Is er echt geen kans dat je er nog eens voor gaat? Of is het echt over en uit? Er zijn vrouwen van boven de 50 die kindjes krijgen hoor. Embryo en zaad was toch ook niet van jou? Ik ben geen medicus maar lijkt mij vette pech. Je oven doet het gewoon prima. Volgens mij gaat zo een baarmoeder nog lang genoeg mee. 
 

betekent dit dat je in het ziekenhuis pillen krijgt om de miskraam op te wekken en dat je dan daar blijft tot het er uit is? 
 

Je bent niet alleen hoor. Echt niet. 
En bovendien: ik nam mijn man niet mee naar echo’s toen het een keer was mis gegaan omdat ik me dan juist groot hield om hem gerust te stellen en dan zat ik op de terugweg in de auto keihard te huilen. Ik heb nog nooit zoveel en hard gehuild als tijdens het ivf traject als ik weer zo een K bericht kreeg over de status van mijn follikels en niemand begreep waarom. Mijn man al helemaal niet. Maar mijn moeder en zusje ook niet. Ik zat echt te zoooo hard te huilen. Tis nou eenmaal niet echt te delen en niemand snapt wat je werkelijk voelt. De ongelofelijke grote onmacht en onrechtvaardigheid. Dus ja, daar ben je altijd vrij alleen in, wil ik maar zeggen. 
 

Kan er iemand mee met je naar het ziekenhuis ? Vraag je moeder aub mee. Of die vriendin. Doe dat aub niet alleen. 
 

heel veel janken vandaag en chocola eten of wat je ook voelt, gewoon laten komen. Dit zijn de ergste momenten in het leven. Zo is het gewoon. Ik wou dat ik wat kon doen en believe me als ik wat kan doen, doe ik het met heel veel liefde. Wat dan ook Kitje. Just tell me! 
 

dikke knuffel en Vuk de wereld vandaag 

[Hanniebal]

Ik bedoel dus dat als hij mee ging dat ik me groot hield en als ik alleen was wel keihard durfde en kon huilen. Met iemand erbij hield ik me gewoon in. Vandaar dat ik besloot: hij gaat niet meer mee. Dat appelig naar me kijken en in mijn handje kijken werd ik lichtelijk agressief van. Niemand begrijpt je. Dan maar alleen want het is bloody eenzaam. 

[Kitje]

Dank lieve @Hanniebal voor je lieve woorden en het feit dat je me toch even hebt laten lachen vandaag om het appelig kijken, zag het ff helemaal voor me, jij die zich groot houdt en een appelig kijkende vriend naast je die je het liefst op zijn hoofd wil timmeren omdat hij zo appelig doet...

Het was nog een vrouw ook, die gynaecoloog, ik uitte mijn twijfels over die kinderaspirine die ik had moeten slikken, ik heb allemaal goede echo's gehad, ik slik dat en mijn kind is dood, nou volgens haar kwam dat daar absoluut niet door, maar ja, ik was toch ook al boven de 40,. zemel de zemel en de baarmoeder zemel de zemel.

Waarom dit kindje ineens is overleden dat weten we niet, maar ik hou het op domme pech en wat jij zegt een mysterie waarom de een wel en de ander niet.

Destijds toen ik nog met de eigen eitjes bezig was gaf de gynaecoloog mij 2-5 % kans, ik hoorde daar helaas niet bij, dan ga je een ander traject in, raak je zwanger en is de kans dat het mis gaat minder dan 2% en hoor ik er wel bij.
Dat waren dan de verkeerde kleine procenten, had liever bij die eerste groep gehoord.
Maar ja, lieverkoekjes worden niet gebakken zei mijn vader altijd.

Klopt, het eitje was niet van mij, het was van een donor, zij is 30 jaar en heeft 3 gezonde kinderen zelf, het zaadje was van een jongeman geboren in 1994.
Ik heb toen 2 embryo's teruggeplaatst gekregen en eentje is blijven zitten.
alle echo's waren goed, zelfs vorige week nog en het moet vlak daarna mis gegaan zijn dan.

Het ligt ook idd meestal niet aan de baarmoeder, die is nog heel lang heel goed en mijn bms was tijdens de tp 11 dus ook goed.

Ik heb nog 2 cryo's daar in de vriezer, maar momenteel met die kut corona die weer overal oplaait is reizen niet heel makkelijk om te reizen en ik weet nu al dat als ik die laat terugzetten dat ik dan compleet a relaxed ga zijn de halve zwangerschap.
Hoef er nu niet over te beslissen gelukkig.

Iemand zei me toenstraks dat ik niet te streng voor mezelf moet zijn en dat mijn lichaam een zwangerschap echt nog wel aan kan, dat dit domme pech is en alleen maar bewijst dat het nog wel degelijk kan.
Ik denk dat ze daar wel gelijk in heeft, dus ik zie wel hoe ik er over een poosje over denk.
Voor nu ben ik alleen maar gewoon kei verdrietig.

Ik heb wel besloten mijn zusjes hierin te delen, ik had hen nog niks verteld, maar mijn moeder gaf aan mee naar het ziekenhuis te willen.
Alleen heeft zij ook 2 honden en kan zij niet een hele dag wegblijven bij de honden, ik maak het voor haar heel erg onmogelijk om er voor mij te zijn als ze niet mijn zusjes voor een lift richting huis of ziekenhuis zou kunnen vragen, alleen hulp en steun aannemen is voor mij heel erg moeilijk.

Het is idd wat jij zegt, het is een heel eenzaam proces wat bijna niemand begrijpt en omdat ik altijd gewend ben alles alleen te doen dacht ik dit ook wel ff alleen door te maken, maar dat valt toch vies tegen.

Het gaat idd zoals jij net zei, ik moet maandag om 7 uur naar het ziekenhuis bellen (afdeling verloskunde, jeuj, lekker met de neus op de feiten) en als het dan nog steeds kan dan moet ik me om 8 uur melden.
Ik krijg dan idd pillen om de miskraam op te wekken, maar omdat ik de 10 weken gepasseerd ben mag dit niet thuis en moet ik in het ziekenhuis blijven tot het eruit is, het wordt dan een soort van mini bevalling omdat er ook al een placenta is.

Omdat er vaker dan meer bloed verlies is dan voor de 10 weken en ze zeker willen weten dat alles eruit is moet dat allemaal in het ziekenhuis.
Het kan 1-2 dagen duren, dus zodoende is het ook moeilijk om iemand mee te nemen, kan in enkele uurtjes gepiept zijn, maar kan ook lang duren.

En dan bestaat nog de kans dat niet alles eruit komt en ik alsnog een curettage moet.
Ik kon ook kiezen voor een curettage en geen pillen, maar dat voelde zo niet goed, mijn kindje laten wegzuigen!

Op zaterdag moet ik dan al een pil slikken, dus had de gynaecoloog heel handig een recept gestuurd naar de apotheek in mijn dorp.
Dus ik daarheen met jankgezicht.
Zegt het meisje aan de balie, hebben ze je wel verteld dat er een eigen bijdrage op is?
Het zal best, like I care.

Ze had die pil niet, maar die kon ik dan morgen ophalen, die moest ze bestellen.
Prima, dus ik weer weg.

Ben net weg, belt de apotheker op.
De medicatie was voorgeschreven door een gynaecoloog...
Ja, dus?
Maar hij had die pil niet en als die die moest bestellen kreeg die er 3 en dat kostte geld,
Ik kon beter even wat ziekenhuizen afbellen om te vragen of ze daar ergens in een apotheek die bij het ziekenhuis was misschien 1 pil lag.
Ik had echt zoiets van wtf?

Beste meneer, ik heb een kutdag vandaag, maandag ga ik bevallen van mijn dode kindje, zaterdag moet ik die pil slikken van de gynaecoloog, het interesseert me geen ene moer waar die pil vandaan komt of wat die kost, maar IK GA ZEKER GEEN ZIEKENHUIZEN BELLEN
Dus,
Dat was duidelijk, de meneer ging braaf 3 pillen bestellen.
Dat gezemel, daar had ik dus echt geen zin in zeg, jeetje.
Alsof ik zin heb om op vrijdag om 17.45 uur naar ziekenhuizen te bellen of daar een pil ligt toevallig.
En als het niet lukt dan heb ik morgen niks en verschuift de hele handel op naar woensdag.

Als het dan toch foute boel is, dan ben ik er liever ook meteen vanaf.

Heb ook nog contact gehad met de clinic, zij vonden het verschrikkelijk om te horen en ook zij geven aan dat ik het beter zo snel mogelijk kan laten doen dat ik de juiste beslissing heb genomen hiermee.

Gaan zitten afwachten met zon zwaard boven mijn hoofd van wanneer gaat het eruit komen zie ik echt niet zitten.

[Nina79]

Oh lieve @Kitje....... heb je bericht met tranen in mijn ogen gelezen....... Wat vreselijk voor je!!! Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen lieverd. 

En wat is die gynaecoloog lomp zeg! Sommige mensen hadden echt niet dat werk moeten doen, dit is zo slecht van haar. Maar goed je hebt wel wat anders aan je hoofd dan je nu hier druk over te maken. Je moet die (zoals je dat precies omschrijft) mini-bevalling nog doorstaan. Want dat is het..... Je gaat soort van weeën opwekken en dan als het voorbij is komt denk ik de echte klap en het rouwproces......... Dat is het moment dat je echt goede opvang nodig hebt...... goed dat je je zusjes er bij betrekt want je hebt ze hard nodig. 

Ik heb heel lang geleden in het ziekenhuis gewerkt en daar ook dit van dichtbij meegemaakt. Helaas inderdaad wel op de verloskunde omdat zij daar gespecialiseerd in zijn en je daar goede begeleiding in geven. Je mag daarna de baby zien en vasthouden als je wil. En foto's maken. Het is wat jij wil en wat jij nodig hebt. En je mag het ook meenemen om zelf te begraven ergens. 

Ik vertel het zodat je een beetje weet wat je kunt verwachten maar misschien heeft die lompe gynaecoloog iets verteld ...... 

Sterkte lieverd.... Je mag me berichten als je nog wat wil weten of gewoon even je ei kwijt wil. Denk aan je........

 

[Siepie]

Oh lieve @Kitje dit is echt een kutdag voor je, ik heb er geen andere woorden voor. Ik sluit mij ook aan bij de andere dames, wat een hork die gyn. waarschijnlijk is het voor hen lopende band werk en denken ze niet meer aan gevoelens. Zoals @Nina79 al aangeeft, sommige mensen moeten inderdaad dit vak niet kiezen. Maar goed, daar heb jij allemaal niets aan. Dit had niemand aanzien komen, maar je hebt er wel mee te dealen. 

Wat zou ik graag het verdriet en de pijn bij je wegnemen, soms is het allemaal zo oneerlijk. Ik vraag mij nu wel af of ze er nog achter kunnen komen waarom het mis is gegaan of onderzoeken ze dat niet? 

Ga inderdaad niet alleen naar het ziekenhuis, je weet nooit hoe lang het duurt, maar ook niet hoe je erop reageert. Als je niets wilt zeggen zal iedereen dat begrijpen, wil je alleen maar een arm om je heen dan zullen ze er voor je zijn en als je erover wilt praten dan zijn ze er ook. Al kunnen wij niet fysiek aanwezig zijn, wij kunnen je daar ook in steunen en dat gaan we ook zeker doen. 

Lieve schat, er zijn geen woorden voor om de pijn bij je weg te nemen, maar doe wat voor jezelf goed voelt.

Dikke kus.

[Kitje]

Dankjewel lieve @Nina79 en lieve @Siepie
Ik heb besloten een sms te sturen naar mijn zusjes en toen belde mijn jongste zusje al vrij snel op dat ze eraan kwam, onderweg had ze mijn andere zusje ook opgehaald en ze waren hier allebei en ze hebben me ook ff een stevige knuffel gegeven, dat had ik toch wel nodig.
Ik merk dat het verdriet toch wel heel groot is.
Ze waren beide in chock en vonden het heel erg voor mij.
Ik heb ze ook de echo laten zien van 2,5 week geleden, het filmpje, ze konden niet geloven dat dit beweeglijke kindje er nu niet meer is en ze konden zich compleet verplaatsen in mij dat ik dit nu niet meer heb zien aankomen.
Het was wel fijn dat ze er waren.

De gynaecoloog heeft alleen de plastische dingen verteld, ook nog even ingewreven dat de kans op een miskraam nooit 0 is.
Nee, NATUURLIJK weet ik dat die niet 0 is maar als je een kindje op een echo ziet kopje duikelen en een sterk hartje hoort en ziet kloppen, een kindje dat het overduidelijk naar de zin heeft, dan hou je er echt TOTAAL geen rekening mee dat het alsnog mis kan gaan, ondanks dat iedereen wel WEET dat het kan, je hebt alleen geen leven als je op die manier zwanger bent en denkt.

Verder heeft ze me de keus gegeven tussen een curettage (hell no!) of die pillen dan en vertelde ze dat je dan krampen krijgt en dat het 1-2 dagen kan duren, dat er veel bloedverlies kan zijn en dat soms niet alles eruit komt en je alsnog een curettage kunt krijgen, nou ja, dat zien we dan wel weer.

Verder werd ik er nog fijntjes op gewezen dat het niet zo handig was dat ik vanmorgen niet meer langs het laboratorium was gegaan om bloed te prikken om mijn O negatief bloedgroep te bepalen, want ze mogen me anders geen bloedgroep als HUN laboratorium dat niet had getest, want ja, ze mogen niet afgaan op een briefje (van officieel bloedlaboratorium wat ik altijd in mijn portemonnee heb zitten just in case omdat ik nu eenmaal geen positief bloed mag hebben) want nu moest ik dat maandag OOK nog doen.

Het zal best, ik wilde naar huis, naar mijn mama, me huilend in haar armen storten en dat is ook precies wat ik gedaan heb en de rest van de dag heb ik ook gehuild en nu huil ik weer.

Het voelt inderdaad als een rouwproces wat ik nu  moet doormaken.

Bedankt Nina voor je waardevolle tips, dat wist ik allemaal niet.
Ik had dit wel willen vragen want ik denk dat ik mijn kindje wel graag wil zien en ik wil het ook niet bij het afval van het ziekenhuis dumpen.
Zij kunnen het dan wel een vruchtje vinden maar het is voor mij een kindje.
Er zitten armpjes aan en beentjes en voetjes en handjes, het is helemaal compleet klein minimensje.

Ik had ook al gegoogeld en iets gevonden over in een bakje water leggen, dus dat ga ik wel vragen of dat mag en dan wil ik het graag meenemen naar huis en een mooi plekje geven in de tuin ofzo.
Ik hoef er geen hele begrafenis of crematie van te maken, maar ik wil er wel echt afscheid van nemen.
Mijn zusje zei ook nog van misschien kunnen ze ook wel zien of het een jongetje of een meisje is.

Mijn ene zusje heeft ook aangeboden om mee te gaan, ze kon eventueel van dienst ruilen zei ze.
Mijn moeder had ook al gezegd mee te willen gaan, dus dat is fijn.

Mijn vriendin appte me net ook nog, ze moest zo aan me denken en vind het zo onwerkelijk.
Ja, ik ook, een mokerslag dat is het, andere bewoordingen heb ik er niet voor.
Een kutdag idd Siepie, echt een kutdag en het moeilijkste gaat nog komen.

Lief dat jullie er voor me zijn, ik waardeer het enorm, het doet me goed zo gesteund te worden in dit immense verdriet.
Toen mijn vader overleed ging ik echt kapot van verdriet en ik dacht echt serieus dat niks dat ging overtreffen, nou, dit komt er akelig dicht bij in de buurt.

Ik denk niet dat ze het onderzoeken Siepie waar mijn kindje aan overleden is, het is ook nog zo klein, ik denk dat je dat haast niet kunt zien.
Maandag zal ik het allemaal wel horen, hopelijk heb ik geen horkzusters....
Ik stuur ze allemaal weg hoor als ze zich zo gedragen net als die gynaecoloog.
Dan heb ik er liever geen zusters bij, je kunt lief voor me zijn of ophoepelen maar ik heb nu ff geen  behoefte aan betweterij en gezemel.
Maar goed, dat zien we maandag dan wel.

Voor nu ga ik maar proberen te slapen.......

[Jennie80]

Lieve @Kitje, wat verschrikkelijk is dit! Ik vind het zo erg voor je en zou willen dat ik de juiste woorden kon vinden om wat van de pijn bij je weg te nemen, maar ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet zeggen.

Het is allemaal al verdrietig genoeg en als je dan ook nog moet dealen met een klotewijf van een Gyn zonder empatisch vermogen en een niet behulpzame apotheker dan wordt het er niet makkelijker op gemaakt om gewoon in eerste instantie te kunnen dealen met het verdriet omtrent het verlies van je ooo zo gewenste kindje. 

Ik ben blij voor je dat je moeder en je zusjes er voor je zijn in deze moeilijke periode en hoop dat je je hierdoor erg gesteund voelt. Als het kon had ik je een hele dikke knuffel gegeven meissie!

Heel veel sterkte lieve Kitje. Ik had het zo anders voor je gehoopt.

[Kitje]

Dankjewel lieve @Jennie80 het is niet erg dat je niet weet wat je moet zeggen.
De juiste woorden zijn moeilijk te vinden in een situatie als deze....
Het feit dat jij en de andere meiden er zo voor mij zijn, ook al is het digitaal, doet me al zoveel.

Vanmorgen heeft mijn zusje superlief die pil opgehaald die ik moet slikken, dat had de apotheker uiteindelijk dan toch nog geregeld.
Heb de gebruiksaanwijzing gelezen, het haalt de werking van progesteron weg en is de eerste stap richting de miskraam.
Het gaat afschuwelijk zijn deze te moeten slikken.

Gelukkig heb ik superveel steun aan mijn moeder, zusjes, vriendin en mijn 2 lieve collega's die er al van wisten.
Ze hebben me allemaal al gebeld, geappt, uitgenodigd, het helpt me door deze moeilijke periode heen.
Mijn jongste zusje heeft zelf een miskraam gehad, dus helaas weet zij hoe het voelt.
Daarna kreeg ze 3 gezonde kindjes.

Ik had het ook anders gehoopt voor mezelf, vond het zo mooi en bijzonder dit samen met Nina te kunnen doorlopen ook.
Wat ik extra pijnlijk vind is dat de kansen nu nog kleiner zijn geworden of het ooit nog lukt.
Ik heb nog 2 cryo's en als die op zijn is het klaar en moet ik me erbij neerleggen dat het niet meer weggelegd is.
Daar durf ik nog even niet aan te denken eigenlijk.

Vandaag net zo een klotedag gehad als gister, ik heb nog steeds geen buikpijn of bloedverlies, het voelt zo dubbel.

Ik had een afspraakje staan met mijn vriendin voor een hapje te eten vrijdag.
Ze belde me vanmiddag en ik heb haar gezegd dat ze het gewoon moest laten staan en dat als ik het lichamelijk aan zou kunnen toch dat hapje wilde gaan eten met haar.
Ze zei dat ze blij was dat ik dat toch wilde, dat ik niet zo er doorheen zit dat ik niks meer wil doen, maar voor nu voel ik gewoon dat ik intens verdrietig ben, maar ook de behoefte voel om ergens naar uit te kijken.
Dat verdriet kan ik bij haar gewoon hebben en ik schiet er niks mee op om mezelf te gaan zitten verdrinken in mijn eigen verdriet.
Ik krijg er mijn kindje niet mee terug, het verdriet zal nog wel een poosje blijven, maar met gaan zitten kniezen op de bank wordt het echt niet minder.
Dat mag ik dit hele weekend doen van mezelf, kniezen en feeling sorry for myself en mezelf het meest zielige meisje ter wereld vinden, maar daarna moet ik dan toch weer verder gaan met mijn leven en het een plekje geven.
Dat gaat me ook wel lukken, het kost een beetje tijd.

Anyway, hoe is het nu met jou Jennie? Voor jou is het allemaal ook niet makkelijk.

En @Siepie hoe is het met je follikels? Waren ze nog wat gegroeid en wanneer ga je nu naar Riga?
Ik ben het ff kwijt.
Maandag dacht ik?
Was het nog gelukt met een vlucht vanuit Duitsland?

Als je er heen gaat of al bent doe ze maar veel groetjes van mij, vooral Sophie, ze is zo lief voor me geweest altijd.

Nou meisjes, ik blijf jullie gewoon volgen hoor, al ben ik er mss niet meer zoveel, ik moet ff kijken het gaat de komende dagen.
Maar laat mijn ellende jullie niet weerhouden om jullie eigen verhaaltjes en geluksmomentjes of andere momentjes te delen.

Life goes on ook al zit ik nu in zak en as, daar kom ik ook wel weer uit.
 

[Hanniebal]

Heej lieve Kit, hoe is het ? Heel veel sterkte vandaag. We denken aan je. 
hopelijk allemaal snel voorbij en weinig pijn

 

dikke knuffel 

[Jennie80]

@Kitje, hopelijk heb je groen licht gekregen voor een opname vanmorgen. Heel veel sterkte meis!! Vanuit hier een virtuele powerhug!

@Siepie, heel veel succes vandaag! Ik hoop dat ze een behoorlijk aantal mooie eitjes gaan oogsten!

[Nina79]

Sterkte lieve @Kitje. Denk aan je ♡♡♡

En @Siepie succes meid. 

[Kitje]

Dankjewel lieve meisjes 

Ik heb vanmorgen te horen gekregen dat ik `welkom` was dus ik ben in het ziekenhuis nu.
Mijn zusje is bij me, ze is nu net eventjes een wandelingetje maken, maar ze is al die tijd bij me gebleven, echt geweldig.

Ik lig op de kraamafdeling, maar heb een kamer helemaal aan het eind van de gang en mijn kamer is ook op slot, ze kunnen er niet zomaar in.
Ik maak gelukkig weinig mee van de vreugde van anderen (die ik ze echt wel gun maar voor mij erg confronterend is nu)

De zuster heeft mijn hele dossier bekeken vantevoren en ze wist precies hoe of wat.
Er is ook een assistent bij, een meisje die zich specialiseerd in de verloskunde, maar wel al volledig verpleegkundige is.
Als ik dat niet fijn vond, dan moest ik dat aangeven.
Ik vond het niet erg, ze is erg kundig en heel erg lief.

De hoofdzuster heeft nog 1 andere patient, maar ze zei er meteen bij dat als het hier mis gaat dat ze die andere patient overdraagt, ze zijn hier de hele dag alleen voor mij en dat voelt wel heel erg fijn.

Vanmorgen hebben ze bloed afgenomen voor allerlei onderzoeken, een hele rij stickers en buisjes.
Het was nog goed zoeken naar een geschikte ader omdat ik ook een infuus heb, althans de voorbereiding ervan voor als ik bloed bij moet hebben.
Ze wilden het infuus niet in mijn elleboogplooi doen, maar de rest van mijn aders zijn goed verstopt.
Uiteindelijk wel gevonden.

Iets voor 10 uur hebben ze de medicatie ingebracht, heb een lichte buikpijn, maar verder komt er nog niet veel op gang.
Rond 14 uur komen ze weer met nieuwe, iedere 4 uur.

De zuster vertelde me dat ze het kindje in een bakje water legt als het geboren is en dat ik het vast mag pakken en alles, wat jij ook zei Nina.
Ze gaat er foto's van maken en ze gaat ook proberen of ze er een voetafdrukje van kan maken.
Ik mag het zelfs laten bijschrijven bij de gemeente als ik dat wil, zodat dit kindje echt bestaan heeft.

Ook mag ik bepalen wat ik daarna ga doen, ik mag het mee naar huis nemen of laten cremeren met lotgenootjes, ik krijg dan ook te horen op welke dag ze dat gaan doen als ik daarvoor kies.

Verder is me aangeraden om een stukje placenta op te laten sturen voor onderzoek, of het daar aan gelegen heeft, ik kan ook het kindje laten onderzoeken, maar dat wil ik niet.

Ze komen regelmatig binnen om te kijken hoe het met me gaat en nemen echt de tijd voor me om naar me te luisteren.
De hoofdzuster heeft zelf ook ooit een miskraam gehad met 14 weken en ze weet hoe verdrietig dit is.

Ze zouden van hier af ook mijn huisarts inlichten en de verloskundige.
Die zullen ook wel schrikken denk ik, was er 3 weken geleden nog met een top echo... En nu lig ik hier....

Ik ben echt intens verdrietig, maar gelukkig niet alleen en voel me gesteund door zowel het ziekenhuis als mijn familie, vrienden en ook jullie.
Bedankt lieve meisjes dat jullie er voor me zijn, het sleept me door deze rottige periode heen.
Het zal nog wel wat tijd nodig hebben om dit een plekje te geven, maar te weten dat dit hele kleine kindje ook echt behandeld wordt als een kindje doet zoveel goed, het betekende voor mij zoveel en was zo vreselijk welkom, afscheid te moeten nemen valt me zwaar en doet heel erg veel pijn.

[Siepie]

Wat fijn lieve @Kitje dat je vanmorgen wel terecht kon, ik snap dat je het heel naar vond om er nog mee door te lopen. Het is ook niet niets. 2 Cryo`s nog in de diepvries, dat was mij even ontschoten, maar eerst hier maar doorheen en dan rustig nadenken wat je verder wilt. Je hebt nog tijd. Probeer er wel de tijd voor te nemen, dit is iets wat je echt moet verwerken en de rest is maar bijzaak. Niet te hard voor jezelf zijn. Inmiddels zal je al we een aantal medicijnen gehad hebben en ik blijf voor je duimen.

Ook moest ik je heel veel sterkte wensen van Sophie, die vond het ook heel erg verdrietig en naar voor jou. Fijn dat je niet zelf iedereen in hoeft te lichten, ze zullen dan wel contact met jou opnemen en dan hoef je niet steeds het verhaal opnieuw te doen. Of je moet dat zelf fijn vinden uiteraard. 

Heel veel sterkte lieve schat en we zijn er voor je.

[Siepie]

Gisteravond zijn wij naar Riga gevlogen, wel via Lithouwen, was dus een lange vlucht met maar 17 mensen aan boord. (wat voelt dit naar om op te schrijven, terwijl @Kitje in het ziekenhuis ligt).  We waren pas om 01.00 uur in het hotel en vanmorgen om 08.00 uur, Nederlandse tijd 07.00 uur, dus we zagen er niet uit  Ze hebben 3 follikels geprikt en alle drie zijn ze bevrucht, morgen hoor ik hoe het met ze gaat en wanneer de tp is. Ik vind dit wel heel spannend want manlief vliegt morgen al terug en dan ben ik hier alleen  

Vandaag hebben we ook een covid test moeten doen, viel ons reuze mee, waren wel een beetje angstig door alle horror verhalen die we gehoord hadden. Ik moet er niet aandenken dat we positief testen, we hebben geen klachten maar soms hoor je verhalen, brrr.

Deze punctie viel mij zwaarder dan de vorige keer, ik had nu ook bloedverlies naderhand maar dat gebeurde wel vaker gaven ze aan. Ik geloof ze maar want zoveel ervaring heb ik er nog niet mee. Ik besef mij wel degelijk dat dit onze laatste poging is, dus dat maakt het wel extra spannend.

We zitten trouwens wel in zelf isolatie hier, als we ons door het hotel verplaatsen moeten we een mondkapje op en plastic handschoenen aan, maar in principe moeten we in de kamer blijven. Ontbijten mogen we ook niet in de eetzaal, we moeten `s morgens bellen met de keuken en deze geven dan aan wat ze hebben en dan kunnen wij doorgeven wat we willen. Klinkt heel luxe maar het is helemaal niet leuk. Ik hoop dat als de test negatief is ik deze week wel mag eten in het restaurant. 

Ik laat morgen even weten wat de stand van zaken is en dank jullie wel voor het duimen.

Liefs Simoon

[Kitje]

Jeetje @Siepie wat een toestanden zo zeg, lange reis achter de rug, via Lithouwen....
Wel een opluchting dat je alsnog hebt kunnen gaan, je bent iig daar, dat is al heel wat.

Die self isolatie klinkt inderdaad heel naar en eenzaam, zeker als je man morgen terugvliegt en jij daar in je eentje zit.
Alleen maar op de kamer blijven en doorgeven wat je wil eten voor ontbijt klinkt idd niet echt heel gezellig. 
Ik hoop zo voor je dat de testen niet onverwacht positief uitpakken.
Je hoort idd soms van die verhalen, maar probeer vertrouwen erin te hebben dat ze gewoon negatief zullen zijn.
De enige test die negatief hoort te zijn ook toch?
De volgende test is hopelijk een positieve, maar dat gaat ook geen coronatest zijn dan.

Waarom hebben ze maar 3 follikels geprikt eigenlijk? Je had er toch een stuk of 5?
Waren die andere 2 niet meer goed meegegroeid dan?
Wel super dat ze alle drie bevrucht zijn, hopelijk gaan ze goed doordelen en dan strakjes 2 netjes terug en eentje in de vriezer....
Ik hoop het zo voor je!

Dat bloedverlies is inderdaad normaal, ik heb dat ook een keertje gehad na een punctie, gaat vanzelf over, geen zorgen om maken.

Sophie had me ook een appje gestuurd dat ze het vreselijk voor me vind en ik kan haar altijd appen zei ze, ik heb haar vanavond een update gestuurd, ik zal het zo ook nog hier neerzetten.
Het lucht mij op erover te kunnen schrijven en vertellen, ik mocht van de zuster ook niet opkroppen en van mijn moeder mocht ik me ook niet opnieuw compleet afsluiten van alles en iedereen om te proberen dit verdriet weg te stoppen, ik zal het zo in een nieuwe post zetten.
Het is misschien wel confronterend, dus ik kan me ook heel goed voorstellen dat je het niet wil lezen, dan skip mijn volgend bericht.
Maar voor mij lucht dit wel op, daarom zet ik het hier wel neer en ik hoop van ganser harte dat eenieder van jullie dit nooit hoeft mee te maken.

[Kitje]

Dan nu hoe het mij vergaan is vandaag....

Het is uiteindelijk allemaal heel snel gegaan, ik ben zo rond een uur of 13 gaan plassen, dat moest op een po zodat als het kindje eruit zou vallen, het niet in de wc zou vallen, er gebeurde niks, maar bij afvegen zat er wel een beetje roze aan mijn wc papiertje.

Ik had na het inbrengen van die pillen een licht zeurende buikpijn, beetje als ongesteldheid, maar het was niet heel heftig ofzo, was op zich goed te doen.
Iets na half 2 kwam de zuster weer binnen om te vragen hoe het ging, ze ging op haar gemak op een stoel erbij zitten en vroeg ook of ik nog naar de wc was geweest.

Terwijl ik haar aan het vertellen was over mijn plasbezoekje voel ik ineens wat stromen, dus ik zeg tegen haar, oh, ik voel wat stromen ik denk dat het begonnen is nu en meteen er achteraan voel ik een hele guts en dat zei ik ook tegen haar.
Ze keek eventjes en ze zei ja, er is best wat bloed ik ga even de dokter halen.
Die kwam samen met die andere zuster binnen en ik moest zo huilen, de wetenschap dat dit kindje daar dadelijk ligt deed onbeschrijflijk veel pijn.
Mijn zusje kwam bij me zitten en hield mij in haar armen, zij hield het ook niet droog en omdat zij daar zat heeft ze alles gezien.

De dokter vroeg of ik het goed vond dat ze me onderzocht en daarna heeft ze me inwendig onderzocht en terwijl ze er weer uitging voelde ik wat mee komen.
Dus ik zeg tegen haar, je hebt het kindje meegenomen he?
Ja, zegt ze, ik heb het kindje.

Het lag onder aan mijn benen en ze heeft daarna geprobeerd de placenta eruit te halen maar dat lukte niet.
Daarna hebben ze het kindje in het bakje water gelegd en vroeg ze of ik het wilde zien.
Met die placenta er nog in en alles onder het bloed met die dokter tussen mijn benen hoefde dat niet, dus ik zei, doe maar straks.

Ik vroeg aan de zuster hoe het kindje eruit zag en toen zei ze, het is een heel mooi kindje, helemaal af, mooi roze.
Ik kreeg een inwendige echo om te zien hoeveel er nog in zat, de hele placenta dus.

Daarna wilde de dokter weer opnieuw pillen inbrengen om de placenta eruit te laten komen, maar terwijl ze dat deed zakte die een beetje en toen kon ze die pakken.
Ze vroeg me een beetje mee te duwen en toen kon ze zo de placenta eruit halen.
Hij kwam er in zijn geheel uit en ze hebben hem bekeken.
Er was niks geks aan te zien, hij was een stuk groter dan het kindje, rood en goed doorbloed, ook de goede grootte voor bij dit kindje.
Ze hebben een stukje opgestuurd ter controle.

Daarna hebben ze mij mijn kindje gegeven, in het bakje water.
Het is inderdaad een heel mooi kindje, ik zag er niks aan wat niet klopte en ze kon ook zien dat hij nog niet zo heel lang geleden overleden was.
Omdat hij in het water lag, had hij de houding in de baarmoeder weer aangenomen.
Met de beentjes opgetrokken en een handje in de zwaaistand.
Alles zit erop en aan, hele kleine handjes en vingertjes, voetjes van 1 cm klein en we konden ook zien dat het een klein jongetje is.
Hij is ongeveer 10 cm klein.

Ik mag hem bij laten schrijven bij de gemeente zodat hij bestaan heeft en mijn zusje heeft foto's van hem gemaakt.
Zij vond het heel heftig ook en zal ook even bij moeten komen hiervan denk ik.

Daarna kreeg ik nog te horen dat ze al een aantal resultaten van de bloedonderzoeken had gehad en dat daar niks geks was uitgekomen.
Over 3 weken en 6 weken moet ik terug voor controle en dan krijg ik de rest van de onderzoeken te horen, maar ze zei dat ik me erop moest voorbereiden dat er ook niks uit kan komen, meestal is dat zo.

Het ziekenhuis heeft mijn huisarts gebeld en verloskundige, die schrokken zich een hoedje.

Daarna hebben ze mijn bloeddruk nog gemeten die was wat aan de lage kant (122/58) maar was voldoende om naar huis te mogen.
Het bloedverlies was niet teveel en daarom mocht ik tegen het eind van de middag naar huis.
De zuster in opleiding zei nog tegen mij, ik hoop zo dat ik je hier nog een keer terug zie, met een gezond en levend babietje....

Ik ben nu dus thuis, al eventjes, mijn moeder is een pan nasi komen brengen en mijn jongste zusje heeft maandverband meegebracht.
Mijn zoontje heb ik mee naar huis genomen, die hoort hier bij mij en niet daar in een bakje water in het ziekenhuis.
Ook al wordt hij dan gecremeerd met lotgenootjes, ik wilde hem daar niet achterlaten.
Hij staat hier nu in de koelkast en binnenkort geef ik hem een mooi plaatsje in mijn tuin, zodat ik een gedenkplekje voor hem kan maken, want hij was zo ontzettend welkom hier in mijn huis en hart.
Ook mijn moeder en mijn jongste zusje hebben mijn zoontje gezien, mijn zusje vond het zo erg, ze moest ervan huilen.

Lichamelijk heb ik niet zoveel last meer, heb erna nog wel wat krampen gehad, maar die zijn nu ook weg.
Ik voel me leeg en mijn hart huilt, dit hartzeer zal nog een poos duren.....

[Hanniebal]

Jeetje meis, klinkt heel afschuwelijk en mooi tegelijk. Je schrijft zo goed en volgens mij doe je het graag. Je zou eens moeten overwegen om een boek te schrijven over dit hele ivf proces of je leven. Maar goed, misschien voor een ander moment om even na te denken. Ben echt heel blij dat je familie zo om je heen is gaan staan. Je bent echt een kei. 
mooie dingen wachten in je toekomst Kit, vertrouw daarop maar nu even dit overweldigende verlies een plek geven. Een zoon. En al helemaal af. 
Mijn adem stokt......

zo heftig. En hij ligt nu in een bakje bij je thuis. Ik zou non stop huilen. Wat een verdriet. 
Doet mij ook heel veel........

hele dikke knuffel. Hopelijk komt er een dag dat ik die je live mag geven Kit. je bent me dierbaar geworden. Prachtig mens. 

[Nina79]

Wat heb je dat allemaal mooi omschreven @Kitje Heftige ervaring maar wat fijn dat ze je zo goed begeleid hebben ervoor en erna! Dat maakt de verwerking straks iets minder pijnlijk denk ik. 

En dat je die kleine man hebt mogen aanraken en foto's maken. Is het gelukt met het voetafdrukje? 

Dat je dit hebt moeten doorstaan is heel erg voor je maar je bent ook zo sterk. En het van je afschrijven zoals je doet is heel goed! 

Zoals @Hanniebal zegt je kan zo goed schrijven. Heel levendig en meeslepend. 

Sterkte met de verwerking lieve @Kitje

@Siepie heb je iets gehoord over de bevruchtingen van de eitjes? 

@Jennie80 hoe is het met jou?

@Hanniebal En met jou? Laatste loodjes he?

 

[Siepie]

Hi dames, hier ook een minder leuk berichtje. Ze hebben mij net gebeld en van de drie bevruchte eitjes is er nog maar 1 doorgegaan. Nu kon ik kiezen of ik morgen of donderdag de terugplaatsing wil. Ik heb gekozen voor morgen, omdat als deze ook stopt, ik hier dan nog langer alleen ben en daar zit ik niet op te wachten. Dit was wel een domper en ben er ook een beetje ontdaan van. Ik heb er nu niet zo`n heel goed gevoel over. 

Hoe is het nu met jou @Kitje

[Kitje]

Dankjewel lieve meisjes voor al jullie mooie woorden en meeleven.

Dat hebben vaker mensen tegen mij gezegd @Hanniebal dat ik een boek moet schrijven.
In het verleden schreef ik altijd vakantieverhaaltjes naar mijn familie, voornamelijk mijn vader en mijn tante keken er enorm naar uit om deze te lezen altijd wat het dan extra leuk maakte om die verhaaltjes te schrijven.

Schrijven is voor mij een manier om verdriet te verwerken, dit ook omdat ik het soms nergens anders kwijt kan, ik ben al heel lang alleen en heb hele eenzame tijden gekend, het schrijven hielp mij een beetje daarin.

Bedankt voor je complimentjes Hanan, ik ben ook heel blij dat ik jou en ook Simoon, Nina en Jennie heb leren kennen hier, ook al is het dan virtueel.
Jullie hebben veel voor mij betekend de afgelopen tijd en zeker nu ook en de knuffel word in dankbaarheid aanvaard.

Non stop huilen is precies wat ik doe Hanan, het verdriet is onbeschrijflijk groot en deze klap is nog veel harder aangekomen dan ik vooraf had kunnen bedenken.
Dit kleine kereltje in dat bakje water te zien liggen is hartverscheurend.
Ik was zo verschrikkelijk blij met dit kleine wondertje, ik had hem zo graag willen leren kennen en zal altijd zijn mama blijven, ook al was het maar zo kort.

De begeleiding in het ziekenhuis was inderdaad geweldig @Nina79 en dat heb ik ze ook gezegd.
Vooral de zuster in opleiding is veel bij me geweest en dat was zo een ontzettend lief ding en dat heb ik haar ook verteld.
Zonder hen en mijn zusje weet ik niet hoe ik dit had moeten doen.

Het voetafdrukje is helaas niet gelukt, zijn voetjes zijn ook zo ontzettend klein.
Mijn zusje had wel foto's gemaakt toen ze dat aan het proberen waren, dat had ik niet eens gemerkt en dan zie je hoe liefdevol ze dat doen.

En sterk ja, alleen zit ik nu wel over de limiet heen van wat ik kan hebben.
Ook sterke mensen vallen om en ik sta heel wankel nu.
Ik heb al heel veel ellende te verstouwen gehad, eigenlijk vond ik het nu mijn beurt voor wat geluksmomenten, maar die waren me niet gegund.
Uiteindelijk zal ik ook wel weer uit dit dal klimmen en gaat ook dit verdriet wel ergens een plek krijgen, maar het voelt echt heel oneerlijk.

Ze hadden in het ziekenhuis nog afspraken gemaakt voor bij de gynaecoloog, maar dat bleek dat mens van vrijdag te zijn, die niet zo heel veel empatisch vermogen had, dus omwille van haar veiligheid heb ik toch maar vriendelijk verzocht om mijn afspraken bij een andere gynaecoloog in te plannen, want ik denk dat als deze mevrouw 1 verkeerd woord zegt dat ik haar aanvlieg.....
Ze hebben me nu ingepland bij de gynaecoloog die gistermorgen de medicatie bij mij had ingebracht.
Die heeft mij ook gezien, wat moet ik bij een vreemd mens die mij nog nooit gezien heeft?

Vanmorgen heeft de verloskundige nog gebeld, zij is zich ook rot geschrokken en had geen woorden.
Vrijdag komt ze nog eventjes langs, bij mij thuis.

Wat balen @Siepie dat er maar 1 eitje doorgegaan is met delen.
Hopelijk is dit dan wel een hele sterke en je hebt er maar eentje nodig, maar je hoopt altijd op wat meer.
En kan me heel goed voorstellen dat het een grote domper voor je is en een bittere teleurstelling ook.

Ik zou ook morgen laten terugplaatsen, zeker omdat je daar nu in je eentje in zelfisolatie zit.
Zo vlug mogelijk terug naar huis, naar je man en kinderen, ik snap je helemaal.
Ik duim voor je dat deze ene het goed blijft doen en donderdag lekker met je mee naar huis vliegt!

 

 

[Siepie]

Lieve @Kitje, met tranen in mijn ogen lees ik je verhaal. Maar wat mooi dat je de baby mee naar huis hebt genomen. Inderdaad wel heel confronterend, maar ook weer mooi om in je eigen omgeving afscheid te nemen. Dit heeft tijd nodig en dat moet je ook echt nemen als je dat zelf wilt. 

Heel goed dat je hebt aangegeven dat je een andere gyn. wil, je hebt nu behoefte aan mensen die er voor je zijn en je niet als een nummer behandelen. Ik kan mij voorstellen dat je nu niet op zakelijke en praktische antwoorden zit te wachten. Heb je je zoon inmiddels meegenomen in je verdriet? 

Dank je wel dat je voor mij duimt, ik heb er zelf helemaal geen goed gevoel meer over. Ook omdat ze aangeven dat ze denken dat deze het niet tot dag 5 zou redden buiten de baarmoeder, dat geeft mij niet veel vertrouwen  Maar goed, ik hoop dat het morgen nog steeds goed is en we wel een terugplaatsing hebben dan vlieg ik lekker donderdag naar huis. Het is onze laatste poging dus je hoopt altijd dat het goed gaat.

Heel veel sterkte meisje en schrijf maar lekker alles van je af, wij zijn er voor je.

Dikke knuffel

[Kitje]

Ja, hij moest mee @Siepie hem daar laten was totaal geen optie, geen haar op mijn hoofd die eraan dacht hem in dat bakje daar te laten staan.
Dit oh zo gewenste manneke hoort bij mij, in mijn hart, mijn leven en mijn tuin.
En zo kan ik inderdaad op mijn eigen manier in mijn eigen omgeving afscheid van hem nemen en af en toe eens naar hem kijken.
Ik wil hem het weekend gaan begraven.
Heb een klein kistje gekocht waar hij mooi in past en een mooie steen, gewoon een natuurstenen hartje, niks geks.
Met de tekst... Wish you were here...

Zakelijke en praktische antwoorden zijn op zich ok als deze de uitslagen bevatten van de bloedtest en placenta onderzoek.
Maar niet als hier weer fijntjes gewezen wordt op mijn leeftijd en op het feit dat het risico op een miskraam nu eenmaal nooit 0 is.
DAT WEET IK NAMELIJK ALLEMAAL WEL!

Ik kan me voorstellen dat het je niet zoveel vertrouwen geeft dat ze dat gezegd hebben Simoon, maar soms overleefd een embryo wel in de buik terwijl het daarbuiten minder kansen kreeg.
Mensen worden zwanger van matige en redelijke embryo's en niet zwanger van toppers, het wil niet altijd wat zeggen.
Probeer vertrouwen te houden, hoe moeilijk ook.

Hoe laat heb je de terugplaatsing morgen?