Ga naar inhoud

De pauze meisjes


Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Hahahha, ja, en morgen, en volgende week... Het blijft nog maximaal 3 weken zitten! Ja, ben nu elke dag wel nieuwsgierig: zal het dan vandaag gebeuren? Maar... dat is toch allemaal afwachten!!!

 

 

 

Groetjesssssssssssssssss

  • Reacties 1,4k
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

Top Posters in dit Topic

Geplaatst

Na het lezen van een aantal van jullie berichten, voel ik me schuldig over mijn gevoelens van deze afgelopen dagen:

 

 

 

Onze 1e IVF is helaas mislukt. Ik had vandaag mogen testen, maar dat was niet nodig. Toen ik vanmorgen van het UMC(U) hoorde dat we pas over een maand weer bij de gynaecoloog terecht kunnen, ging er een golf van emoties door me heen. Dit heb ik nog niet eerder gehad. Ik weet nu -na het lezen van de andere dames met "pauzes"- dat dit helemaal niet zo lang wachten is, maar voor mij voelde dit vanmorgen wel zo. Ik voelde ineens dat het allemaal wel heel lang zou kunnen duren en ik weet niet of ik deze "emotional rollercoaster" wel aan kan. Als blijkt dat ik hier niet sterk genoeg voor ben, dan zou ik moeten beslissen om er mee te stoppen, iets wat ik helemaal niet wil op dit moment.

 

En toen sloeg het in... als ik zou besluiten te stoppen -al zou het pas over 2 jaar zijn- dan zouden wij nooit een papa en mama worden. Dat gevoel was zo intens zwaar... Hoe voelt het dan als het écht zo zal zijn?

 

Ik kan alleen maar hopen dat iedereen die dit moet ondergaan het een plekje kan geven en dat het leven ook mooi is zonder "onze" wens.

 

 

 

Het is moeilijk om hiervoor de juiste woorden te vinden. Voor jou Linde, nog eens extra belast door het brca 2 gen en alle operaties die je daardoor hebt en moet ondergaan.

 

 

 

Heel veel sterkte voor alle stellen die moeten meemaken dat hun wens niet in vervulling zal gaan.

 

 

 

Verder zal ik nu maar gaan proberen te genieten van de verplichte maand pauze. En bedenken dat 4 weken écht zo om zijn. Ik voel me schuldig over mijn gevoelens en ga het maar wat meer relativeren.

 

 

 

x M

Geplaatst

Hoi M,

 

 

 

Als ik hier op het forum één ding geleerd heb, is dat je je nooit schuldig moet voelen over je gevoelens! Iedereen zit op een ander 'moment' in het traject en elke stap brengt weer andere gevoelens met zich mee. Ik denk dat veel van ons in eerste instantie precies zo reageerden als jij na de eerste mislukte poging. Ik tenminste wel. Het is of je dan pas beseft hoe moeilijk het gaat worden. En hoe groot de kans is dat het niet gaat lukken. En geloof me, die gedachte gaat heel langzaamaan ook wennen. Van de pure wanhoop die ik eerst voelde, komt er nu langzaam een berusting. Kon ik me eerst geen toekomstplaatje voorstellen zonder kinderen, nu zie ik het steeds vager met. Je leert er op een bepaalde manier mee leven denk ik. De een misschien eerder dan de ander. En hoe dat zal zijn als het écht over is weet ik niet. Wel dat ik aan poging twee heel anders begin dan aan poging één.

 

 

 

Wat jij nu voelt is heel normaal lijkt me. En je hoeft je hier gelukig nooit met anderen te vergelijken. Natuurlijk is het soms in theorie veel erger voor anderen, maar we leven hier in de praktijk en niet in de theorie. Jouw gevoelens op dit moment zijn net zo reeel en echt en rot als die van een stel dat geen kansen meer heeft.

 

 

 

Probeer inderdaad een beetje te genieten van een maandje rust. Dat kan echt heel erg fijn zijn. Sterkte!

 

 

 

Henne

Geplaatst

Hey, je moet je niet schuldig voelen ... het leert je wel iets meer relativeren vind ik, de andere verhalen hier dan bedoel ik.

 

4 weken zijn zo voorbij en je kan weer even op krachten komen, richt je daar op... op 4 weken even genieten, rust en dan volle moed ertegenaan

 

maar je mag jammeren hoor :)

 

 

 

het idee dat het nooit zou lukken is ook iets wat ik niet toelaat, soms de laatste tijd wel eens maar ik steek het direct weer weg, het is iets wat ik niet zou knn bevatten.

  • 1 maand later...
Geplaatst

:angel10:

 

 

 

Het is weer zo ver, vele meisjes onder ons zijn van het wachtbankje verhuisd naar de pauze lounge... alweer de tijd om onze batterijen op te laden, beslissingen te nemen en te proberen genieten van ons leven.

 

 

 

Mijn doel op korte termijn is genieten, genieten van de lente, een super verjaardags en communiefeest te organiseren voor Thibaut en vrienden te verwennen omdat ze er altijd voor ons zijn.

 

 

 

In de eerste week van verdriet heb ik mezelf weer tegoed gedaan aan caloriën en wijntjes maar va maandag is het weer gezond en sportief en wil ik mijn lichaam samen met af en toe acupunctuur klaarstomen voor een nieuwe poging. Over die nieuwe poging meoten we nog even nadenken. Bij mijn man en mij moet het verdriet nog even bezinken en dan stilletjes beginnen plannen naar nieuwe poging toe.

 

 

 

Wat zijn jullie plannen in de pauze? Hoe maken jullie er weer het beste van?

Geplaatst

Hai Sofie,

 

 

 

Wat jammer dat we elkaar hier weer tegen komen, als je begrijpt wat ik bedoel ;-)

 

 

 

Ik heb een hele goede week gehad eigenlijk. Vol plannen voor de toekomst en vastberaden dat we een kindje gaan krijgen. Fysiek ben ik nog wel wat gammel van alles hormonen en een heftige menstruatie. Vandaag dus de reactie: uitgeteld, gehuild en geslapen. Maar ook dat hoort erbij. Omdat het deze keer zoveel beter ging dan de vorige keer is het ook makkelijker jezelf weer bij elkaar te rapen en door te gaan. Het gaat eigenlijk een sorot van vanzelf. Uithuilen en opnieuw beginnen....

 

 

 

Ik begin 1 april aan een nieuwe baan, dus ik heb gelijk genoeg afleiding. Omdat mijn chronische vermoeidheid na de vorige ivf weer flink de kop op stak, ga ik een dag minder werken. Ik hoop dus de komende periode ook weer wat meer tijd en energie voor mezelf te hebben, voor hobbies ed. Werken aan wat we in 'hoe ver wil je gaan' ook zeggen: de invulling van je leven naast de kinderwens.

 

 

 

En verder zijn we eigenlijk al best weer bezig met een nieuwe poging. We hebben donderdag een evaluatiegesprek. En we denken er hard over een second opinion te gaan vragen in Voorburg. Wij hopen juni dan weer te beginnen. Ook even afwachten hoe snel ik herstel en hoe ze op m'n nieuwe werk reageren.

 

 

 

Goed dat je eerste een week lekker genoten hebt. Jezelf even verwennen. Kan heel heilzaam zijn :-) En dan inderdaad dat gevoel van 'klaarstomen', acupunctuur, sporten, gezond eten, op tijd naar bed....het staat hier ook allemaal op het programma. Nu nog volhouden haha!

 

 

 

Hou je taai he! En geniet van alle leuke dingen,

 

Henne

Geplaatst

Hi Henne, jammer dat we elkaar hier tegenkomen maar anderzijds fijn om een vertrouwd gezicht en vertrouwde babbel te hebben.

 

Ik was je nieuwe job al uit het oog verloren, wat spannend! Dat gaat je sowieso ook nieuwe energie en rust geven, dat was bij mij ook zo!

 

Ik hoop dat je minder vermoeid bent nu? Denk je dat het beter gaat meevallen dan vorige keer of kan je dat niet op voorhand zeggen?

 

Ik denk dat dagje minder werken je deugd zal doen, dat lijkt me in het algemeen eigenlijk een heerlijke gedachte!

 

 

 

Ik weet nog niet wanneer wij een evaluatiegesprek hebben, ik ga volgende week gyn eens bellen. Maar in mijn hoofd/hart ben ik er ook nog niet uit wanneer ik terug wil starten. Ook bij mij is de teleurstellign anders dan bij de vorige poging... sneller weer terug op pootjes met nu en dan een serieuze dip.

 

 

 

Geniet jij ook meid, en neem je rust :)

 

fijn weekend

Geplaatst

Hmm, onze pauze kan wel eens een beetje langer gaan duren dan we nu voor ogen hebben. Net Voorburg gebeld, voor een second opinion kunnen we pas 18 juni terecht. Als we dan daar willen starten kan dat meestal binnen drie maanden. Aangezien augustus voor ons geen optie is (vakantie), wordt het dan waarschijnlijk september. Dat is wel even slikken.

 

 

 

Nu is het wel zo dat als ze volgende week in het Erasmus meegaan in onze wens om de punctie later te doen en langer progesteron te gebruiken, we daar waarschijnlijk alsnog de 3e poging doen. We weten daar nu hoe het gaat, wat we kunnen verwachten, zij kennen ons en mijn reactie op de hormonen.

 

 

 

En we kunnen natuurlijk ook beide gesprekken afwachten en op z'n vroegst in juli weer starten. Gelukkig hoeven we dat nu nog even niet te beslissen. Daarvoor is het merk ik echt nog te vroeg merk ik. Ben blij dat ik de afspraak in Voorburg gemaakt heb, maar verder wil ik er eigenlijk even niet over nadenken.

Geplaatst

Hi Henne,

 

 

 

ja meid dat wachten is er vaak teveel aan maar misschien zou het anderzijds net goed zijn om alles even op een rijtje te zetten en een heerlijk lange zomer te hebben?

 

denk er nog niet teveel over na ... wacht rustig je gesprek van volgende week af :)

Geplaatst

Hier alles aardig oké... wel teleurgesteld, heftiger dan na 1e poging... mn. mijn man ook. Toch korter van aard dan na 1e IVF. Heb het gevoel dat we ons leven sneller en beter weer oppakken dan de vorige keer.

 

 

 

We zijn samen gestart met praten over een heerlijke lange zomer vrijaf nemen van MMM en IVF. Vanavond gaan we eens rondkijken naar lekkere, zon- zee en strandvakantie voor van de zomer.

 

Al vanaf vorig jaar sept. plannen en doen we niks meer omdat IVF voorgaat op alles. Nu willen we dat even omdraaien: eerst genieten, daarna wel weer verder zien richting IVF 3. 't Loopt niet weg allemaal...

 

 

 

Gesprek in ziekenhuis moet ik nog plannen, zal morgen eens bellen. Kijken wat evaluatie ons voor nieuwe inzichten/mogelijkheden brengt...

Geplaatst

Hey Moon, goed te horen !

 

Wij hebben ook een heerlijk weekend gehad. Heel veel gewerkt in huis, tuin. Ik heb ons huis helemaal ondersteboven gedraaid en decoratie hier en daar veranderd... lentekriebels.

 

Maar al die dingen tonen ook wel aan dat ik vrij goed in mijn vel zit hebi k het gevoel.

 

 

 

 

 

Wij hebben ook voorzichtig gepraat...

 

Vandaag heb ik die controle bloedname gehad om te zien of hcg volledig op 0 zit. Dan gaan we gesprek met gyn aanvragen. We zouden einde mei terug willen opstarten om IVF 3 in juni te doen.

 

We gaan toch ook een brochure over adoptie aanvragen, een keer lezen. We zijn er allebei van overtuigd dat we een kindje een goeie thuis kunnen geven. Zelfs als we alsnog zwanger worden van ons eigen kindje.

Geplaatst

Het is niet niks hoor een IVF poging lichamelijk en geestelijk vraagt het onswijs veel van je....en als het dan mis gaat kan ik heel goed begrijpen dat je er net zoals jullie helemaal kapot van bent.... dames doe rustig aan en gun je zelf ook de tijd om weer bij te komen van allles wat je de afgelopen weken heb mee gemaakt... als wij geen eskimootjes zouden hebben en het zou mis gaan zou ik er zekerrrrrrrrr even afstand nemen..... al die teleurstellingen doet wel iets met ons onbewust...

 

 

 

Dames zet hem op, en neem de tijd...

Geplaatst

Na de 1e ICSI poging in september werd er noodgedwongen een pauze ingelast, omdat de arts eerst een kijoperatie wilde doen. Vanwege het feit dat deze pas in december plaatsvond was die 'gedwongen' wel prettig om bij te komen van de 1e poging. De periode waarin de 1e poging was niet best (stress, gedoe op het werk etc.) plus dat de punctie ook een hel was en alle gevolgen nadien. Bij mijn cryobehandeling een paar weken geleden merkte ik dat ik een stuk rustiger was dan in september. Het voelde nu ook beter (ook al was het helaas weer zonder resultaat).

Geplaatst
Hmm, onze pauze kan wel eens een beetje langer gaan duren dan we nu voor ogen hebben. Net Voorburg gebeld, voor een second opinion kunnen we pas 18 juni terecht. Als we dan daar willen starten kan dat meestal binnen drie maanden. Aangezien augustus voor ons geen optie is (vakantie), wordt het dan waarschijnlijk september. Dat is wel even slikken.

 

 

 

Nu is het wel zo dat als ze volgende week in het Erasmus meegaan in onze wens om de punctie later te doen en langer progesteron te gebruiken, we daar waarschijnlijk alsnog de 3e poging doen. We weten daar nu hoe het gaat, wat we kunnen verwachten, zij kennen ons en mijn reactie op de hormonen.

 

 

 

En we kunnen natuurlijk ook beide gesprekken afwachten en op z'n vroegst in juli weer starten. Gelukkig hoeven we dat nu nog even niet te beslissen. Daarvoor is het merk ik echt nog te vroeg merk ik. Ben blij dat ik de afspraak in Voorburg gemaakt heb, maar verder wil ik er eigenlijk even niet over nadenken.

 

 

 

Henne,

 

 

 

Wellicht is dit een andere mogelijkheid voor een 2nd opinion. Dit is het adres waar een ex-collega onder behandeling is:

 

 

 

http://www.ivfkliniek.nl/

Geplaatst

:angel1:

 

 

 

Ok ik denk dat er alweer wat rust komt want we hebben ons evaluatiegesprek 31 maart. Dan willen we even met gyn bespreken om ivf 3 te starten in juni of einde mei. Eens dat duidelijk is kan ik denk ik weer hoop opbouwen. Merkwaardig hoe we nu net na zo'n poging alweer aan het tellen en plannen gaan.

 

 

 

Wat ik zo jammer vind is dat we met zoveel zaken rekening moeten (willen) houden. Mijn schoonbroer trouwt in juni dus pick up liever niet rond die datum, ... altijd zo tellen en plannen. Weekends blokkeren want het zou kunnen dat... dat vind ik dus echt vreselijk maar ja...

 

 

 

Verder alles goed, ups en downs, lachen en tranen...

Geplaatst

Ik lees hier regelmatig even mee maar wat een sterke dames hier, sta iedere keer weer versteld van jullie hoor. Zoals jullie ondanks alle twijfels en verdriet toch steeds weer de positieve kant op kunnen zoeken om er daarna weer vol tegen aan te kunnen, petje af meiden!

Geplaatst

Hey meiden,

 

 

 

Ik voel me even nergens thuis......en toen zag ik dit topic!!

 

Ja, pauze......

 

Van de ene kant bevalt het me heel goed, even helemaal niets. Gewoon genieten van alle andere mooie dingen in het leven en vooral van mijn mannetje.

 

Van de andere kant kriebelt het wel een beetje......hebben jullie dat ook?

 

Ik wil echt even wachten hoor, dat is een ding wat zeker is, maar soms bekruipt mij het gevoel van verder willen gaan of in ieder geval zwanger raken!! Want wie weet wat er spontaan gebeurd.....het kan, het kan echt.

 

Ondanks het feit dat we al 4 jaar bezig zijn voor een kleine, heb ik nog steeds een heel klein sprankje hoop dat het spontaan gebeurd. Wij horen immers bij de groep die onbegrepen fertiliteitsproblemen hebben.

 

 

 

Mijn lichaam is wel een beetje van slag.....ik ben een week lang ongesteld geweest en toen 4 dagen niets en nu heb ik al een week wat bruin bloedverlies. Niets om me zorgen over te maken, maar fijn is anders.

 

De maand maart is anders uitgevallen als gehoopt, voor velen..... Wat een hoop teleurstellingen zeg voor iedereen. Al zijn er natuurlijk ook gelukkigen van het wachtbankje afgekomen. Maar dan blijkt toch dat de kans veel groter is dat je er verdrietig afkomt.

 

 

 

Dus ga ik maar van mijn pauze genieten. De lente begint, lekker naar buiten, veel leuke dingen doen. En dan maar weer opladen voor een volgende poging!

 

Voor vele van ons wordt dat dan de 3e poging......toch wel een beetje een eng idee.....

 

 

 

Succes meiden!!

 

 

 

Liefs Smile

Geplaatst

Hallo meiden,

 

 

 

Ook ik heb pauze nu. 2e poging is helaas mislukt, geen cryo's, dus op naar de 3e ronde. Ik heb 25 mrt evaluatiegesprek en dan gaan we bespreken hoe nu verder. Ik ben erg benieuwd. Het liefst begin ik volgend maand, maar ja is dat wel zo verstandig? Vanwege de endometriose heb ik het gevoel een tikkende tijdbom te hebben. Ik had bij de 1ste behandelind al een cyste en heb na de punctie een infectie gehad. Dat was werkelijkwaar een drama, had 2 operaties gehad en was bijna mn enigste eierstok kwijt. Nu denk ik, als ik nog wacht met een 3e behandeling, is dat niet ongunstig voor de endo? Krijg ik niet weer een cyste, dus meer kans op infectie? pfffffff allemaal vragen. En iedereen om me heen zegt steeds, je bent nog zo jong (27), maar daar gaat het niet om. Ik kan niet zeggen, ik wacht een jaar. Of ik moet weer aan de lucrin of weer pijnlijke menstruaties. pfff. Het is vaak goedbedoeld, maar ik denk dan echt, zeg maar liever niets want hier heb ik niets aan.

 

Ik had de hoop opgegeven om spontaan zwanger te worden, vestigde mn hoop op de ivf, maar nu betrap ik mezelf erop, wat zou het toch fijn zijn om spontaan zwanger te worden!! Geen stress, geen prikken, pff wat zou ik dolgelukkig zijn!

 

Waarom moet het nou zo, dat denk ik vaak. Maar ja, de tijd zal het leren, geduld en hoop houden zeg ik dan tegen mezelf. Ik heb ook maar vakantie gepland, eerst had ik zoiets van, als ik zwanger ben, blijf ik lekker in NL. Kan ik de vrije dagen opsparen enzo. Nu denk ik, ach, plan gewoon je dingen en hou er niet steeds "rekening" mee. Toen ik niet zwanger bleek te zijn heb ik mn huis een grote schoonmaakbeurt gegeven, de tuin opgeknapt, alles gegeten (veel dropjes), ik dacht echt, oke ik kan gewoon weer verder met mn leven. Maar ja als je alles een keer gedaan hebt, denk je toch, het kan me allemaal gestolen worden, als ik maar een baby krijg.

 

Ik ben blij dat ik nog steeds de drive heb om door te gaan, soms denk ik alleen, hoe lang nog? Heb ik hier nog wel kracht voor?

 

Ik ga zo lekker naar de schoonheidspecialist, even mezelf verwennen.

 

 

 

Meiden, hou je taai en wie weet is 3x scheepsrecht.

 

Veel liefs, Luna

Geplaatst

Hi Luna & Smile

 

wat herkenbaar...

 

 

 

Smile net als jij zijn we unexplained. Ik ben vrij regelmatig, jong, mooie eierstokken, mijn man heeft toppers... dus ik ken als geen ander de hoop op een mirakel. Ik betrap mezelf erop dat ik nu heel erg veel hoop heb op natuurlijke zwangerschap omdat ik rustiger ben, gezonder leef, kilootjes kwijt ben... maar anderzijds is he niet zo verstandig want het gaat weer zoveel pijn doen als het dan niet lukt.

 

 

 

Wij hebben 31 maart een evaluatiegesprek, we zouden graag starten einde mei/begin juni met poging 3.

 

 

 

Ik heb mezelf maar weekje laten gaan, nu is het al terug ernst.

 

Letten op voeding, miniem aantal wijntjes, kruiden van acupuncturiste, veel fruit water en groenten... enkel het lopen moet ik nog opnieuw opstarten maar dat wilde ik even niet door de rot hoofdpijn die me al dagen teistert.

 

 

 

Het goeie is dat de zon schijnt, het is lente, onze tuin staat vol bloemen... dat is fantastisch. Ik wil ook heel erg graag genieten van alles en iedereen en dat had ik niet na poging 2. Toen zat ik in zak en as en was ik een zaag :)

 

 

 

Och ja we moeten gewoon genieten genieten genieten en alles rustig op ons af laten komen, pauze tot zolang wij denken dat het nodig is en dan weer starten vol goeie moed

 

 

 

Sterkte meisjes

Geplaatst

Vandaag evaluatiegespek gehad. Viel erg tegen. Het ziekenhuis begint te twijfelen aan onze kansen omdat we beide pogingen maar één embryo hadden. Beide keren had ik niet genoeg rijpe eitjes (eerste keer 1 rijp eitje uit 4 en tweede keer 2 rijpe eitjes uit 10).

 

Zelf hebben we heel sterk het idee dat dit komt doordat ze de punctie te vroeg inplannen. Dit willen ze nu ook later doen, maar zoals het gebracht werd voelde het haast alsof ze denken dat we niet alleen een zaadfactor hebben, maar ook een probleem bij mij! En dat hakte er wel behoorlijk in moet ik zeggen.

 

Verder vinden ze lager progesteron echt niet zinvol, maar omdat het geen kwaad kan en ik zo aandrong heb ik nu wel een recept voor 5 dagen lager. Dus dat is dan tot 15 dagen na de tp ipv 12 dagen van de punctie ofzo.

 

 

 

Eigenlijk is de uitkomst van het gesprek precies zoals we wilden: later de punctie en langer progesteron. Maar het voelt helemaal niet goed. We vroegen nog: als we hier voor poging vier zaten, wat zou u dan zeggen. Dan zouden ze het ons waarschijnlijk afraden!!!! Waar komt dat opeens vandaag?? Na de vorige poging gaven ze ons nog hele goede kansen en moesten we zeker doorgaan. Alleen omdat mijn eitjes dus niet rijp zijn op het moment dat dit gemiddeld wel zo is, zou het afgelopen zijn? Ik ben boos, in de war, verdrietig en ik snap het gewoon even niet.

 

 

 

We hebben de eerste keer een prachtig embryo gehad terwijl we maar één eicel hadden. De tweede keer een iets minder embryo uit twee rijpe eitjes, maar wél een licht positieve test. Hoezo onze kansen zijn klein? We hebben alleen maar weinig rijpe eitjes en volgens mij ligt dat meer aan hun timing dan aan mijn lijf!!! Maar wat nu als ze gelijk hebben.....ik moet er echt niet aan denken om na poging drie te stoppen als die niet lukt. We waren juist zo hoopvol en vastberaden nuom door te gaan.

 

 

 

Weet ook niet zo goed wat nu te doen. Hier verder met poging drie in juni met dan later de punctie en langer progesteron. Of eerst het gesprek in Voorburg afwachten? Ik weet het echt even niet meer. Oh ja, met het uitstellen van de punctie hebben we wel meer kans op een spontane eisprong. Dat komt er dan ook nog even bij. Ja, ik ben echt heel erg blij op het moment....

 

 

 

Het enige lichtpuntje was dat het zaad door het zink, foliumzuur en vele fruit wel een stuk beweeglijker was: 20% goed beweeglijk ipv 12% na de koorst! Het was wel minder, maar dus toch beter. Dat scheelt dan alweer zoveel. Zucht...

 

 

 

Nou ja, mijn hart is weer gelucht. Proberen me nu weer te focussen op de laatste dagen in m'n oude baan en straks lekker een weekje vrij. We zijn ook een vakantie aan het uitzoeken, ook al gaan we in juni weer aan de icsi, toch gewoon boeken. Vind ik wel moeilijk, maar het is beter om gewoon met ales door te gaan tenslotte. Alleen vandaag even niet.

 

 

 

Liefs,

 

Henne

Geplaatst

Hoi allemaal,

 

Ik kom ook maar bij jullie zitten voorlopig. Onze 1e poging is mislukt. 17 april hebben we het voorbereidend gesprek voor de tweede poging. Ik hoop dat we in mei kunnen starten met spuiten. Ik moet zeggen dat ik niet kan wachten hoor, het liefst begon ik nu alweer opnieuw. is dat stom?

 

Dinsdag was een enorme rotdag, toen ik ongesteld werd. Ik had de afgelopen twee weken voor het eerst hoop en dan wordt dat in een keer weer kapot gemaakt. Balen hoor. Ik wist niet dat dat zo'n pijn doet. Ik merk aan mezelf dat ik me voor die pijn enorm afgeschermd heb, ik wil dat niet voelen. Een vriendin van me zei dat het misschien wel goed is om pijn te hebben zodat later de klap niet veel harder aan komt.

 

Nu is het weer oke. Ik heb gister nog een sofdag gehad en ben vandaag weer aan het werk gegaan. Ik ben vanaf december enorm veel afwezig geweest op het werk (longontsteking, zwaar gekneusde voet, buikgriep en alle ziekenhuisbezoekjes) en ik kijk er nu naar uit om weer het normale leventje op te pakken de komende tijd. Even geen ziekenhuis, geen spuiten etc.

 

Ik lees van verschillenden hier over het veranderen van werk. Ik zou ook heel graag ander werk willen maar het lijkt me gewoon niet handig en het lijkt me zo rot om direct te moeten zeggen dat je bezig bent met behandelingen en dat je zo nu en dan afwezig zult zijn. hoe ervaren jullie dat?

 

 

 

Henne, wat heftig al met al. Het klinkt wel een beetje tegenstrijdig vanuit het ziekenhuis. Wat willen ze nu!! veel succes met je nieuwe baan

Geplaatst

Hai esther,

 

 

 

Het is helemaal niet stom om gelijk door te willen hoor. De ene keer voelt het zo, de andere keer wil je juist even niks meer. Zolang je maar goed naar je lijf en gevoel luistert. Je moet een nieuwe poging wel weer aankunnen.

 

 

 

Wat betreft werk: ik heb het lang volgehouden om te blijven vanwege het vaste contract en het begrip dat er toch wel was. Maar op een gegeven moment vond ik het werk gewoon echt niet leuk meer en toen kon ik een hele leuke andere baan krijgen. Toen heb ik het gewoon gedaan met het gevoel van 'we zien wel'. Wel heb ik daar gezegd dat ik pas in april kon beginnen ipv maart. Zodat ik na de icsi van februari even had om bij te komen. Ze weten er daar nog niks van, tegen dat we willen beginnen ga ik het er wel over hebben. Het ergste wat kan gebeuren is dat ik m'n baan kwijtraak. Dan zoek ik wel een ander denk ik dan maar. Ik wil straks ook niet zwanger zijn en me verder doodongelukkig voelen in m'n werk. Want zwanger solliciteer je ook niet zo makkelijk lijkt me.

 

 

 

Overigens voel ik dat pas sinds kort zo hoor, ik heb in september drie sollicitaties afgeblazen omdat ik het niet zag zitten met de ivf.

 

Dus ook hier weer: op je gevoel afgaan. En er evt. over praten met een psychologe ofzo. Dat helpt je erg om je prioriteiten op een rijtje te zetten. Nummer één is voor mij nog steeds zwanger worden. Ik leef alleen daarnaast wel door, met de wetenschap dat ivf de dingen door de war kan gooien. Het ene risico neem je dan niet, het andere wel. Als ik tijdelijk zonder baan zit, zou dat vervelend zijn maar financieel niet onoverkomelijk. Maar ik boek bijvoorbeeld geen verre reis voor augustus. Want als we zwanger zijn of we hebben net een mislukte icsi, dan wil ik dat denk ik niet. Dus de vakantie wordt een autoritje van max. een dag naar een huisje waar we desnoods de hele dag op ons gat kunnen zitten janken. Maar we gaan wél op vakantie. Op die manier proberen we door te gaan met leven en toch rekening te houden met onze allergrootste prioriteit.

 

 

 

En tenslotte: pijn er verdriet horen hierbij. Laat dat ook gewoon toe!

 

Liefs,

 

Henne

Gast Butterfly
Geplaatst

Heej Henne, wat balen van dat evaluatiegesprek. Ga je ook een beetje met een onbestemd gevoel weg zeg. Zo zie je ook maar weer dat drie pogingen gewoon te weinig zijn. Nu met deze twee keer gaan ze pas zien hoe jou lichaam reageert en zouden ze 'iets' gaan aanpassen. Maar ja, dan zit je wel meteen in je laatste vergoedde poging. Ook geen lekker vooruitzicht. Aan de andere kant denk ik bij mezelf; als je zelf echt heel graag door wil gaan (en het emotioneel aankan) dan zou ik geen dokter laten tegenhouden. Uiteindelijk ben jijzelf degene die het ondergaat en die de beslissing neemt van stoppen of doorgaan toch ?

 

Tegen ons zeiden ze ook ooit; nou, je KAN altijd nog spontaan zwanger raken, maar dat is ook in die jaren niet gebeurd.

 

Dus tegen jou kunnen ze nu wel zeggen; we raden een 4e poging af, maar wie weet lukt het dan toch. Het zijn geen waarzeggers en het is maar een advies. Jullie hebben het laatste beslissende woord !

 

Trouwens wel fijn dat de zwemmers beter waren deze keer, dat geeft ook weer wat meer moed !

 

Moeilijk ook ; die tweestrijd tussen keuze van zkh enzo. Maar ik denk aan de andere kant ook; wat zijn die drie maanden nog op je slagingskans ? Ik bedoel; je moet ook wel een goed gevoel hebben bij je 3e poging, misschien ga je wel met een veel beter gevoel naar Voorburg toe na je gesprek daar. Ik zou het ff laten bezinken allemaal, zodat je een keus kan maken waar je helemaal achter staat en straks geen spijt hebt van dingen. Moeilijk ... succes !!!

Geplaatst

Hoi Henne, op zo'n gesprek zit je toch niet te wachten. Dat is dan toch wel weer hard en confronterend, niet? Doet emotioneel toch weer veel met je en brengt je uit balans. Probeer bij jullie gevoel te blijven, zou ik zeggen. Door naar je gevoel te luisteren heb je meerdere keuzes gemaakt de afgelopen periode die goed voelen en bij jullie passen. Dat gaat nu ook op, alleen moet hetgeen je gehoord hebt misschien even bezinken om weer te kunnen voelen... Succes met jullie afwegingen!

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.




  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden