Ga naar inhoud

Lars en Nick geboren en overleden (26-2-2010)


Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Beste mensen

 

 

 

Helaas kan ik het niet opbrengen om iedereen persoonlijk nu op de hoogte te brengen maar er heeft zich bij ons een drama afgespeeld.

 

Vrijdag 26-2-2010 zijn onze zoontjes Lar_s* en Nic_k* geboren (om 12.35 en 14.30uur) Lar_s* heeft nog enkele minuten geleefd, we hebben hem nog 2x horen

 

huilen, heel zachtjes en Nick* is tijdens de bevalling overleden.

 

Jullie begrijpen het we zijn er kapot van.

 

 

 

Er was geen vuiltje aan de lucht!!! Alles ging zo goed, op 16-2 de eerste 20

 

weken echo, helemaal goed, maar omdat de een steeds voor de ander ging

 

liggen moesten we de 23ste terugkomen omdat van 1 van de zoontjes het hartje

 

nog gecontroleerd moest worden.

 

Op dinsdagochtend had ik toch me het ziekenhuis gebeld omdat ik een zwaarder

 

gevoel had onder in mijn buik en ik had meer last van mijn bekken. Er was

 

geen reden voor verontrusting, het klonk echt allemaal normaal omdat het een

 

tweelingzwangerschap betreft. Toch hebben ze die middag ook nog even

 

inwendig gekeken en alles was goed: de baarmoedermond was rustig en gesloten

 

en de lengte van de baarmoederhals had de goede lengte.

 

 

 

Donderdag 25-2-2010 (ik was na 4 uur werken naar huis gegaan) had ik meer

 

afscheiding als anders, weer het ziekenhuis gebeld en ik mocht die middag op

 

extra controle komen. Eenmaal thuis merkte ik dat ik meer last had van mijn

 

onderrug, weer gebeld omdat ik niet durfde af te wachten tot 15.30 uur.

 

Toen mijn man en ik op de poli kwamen was er natuurlijk niet direct een arts

 

vrij en men zag wel dat ik erg bang was dat er iets mis was, direct werd er

 

met de verloskamers gebeld en daar kon men ons onderzoeken.

 

Daar aangekomen werden we direct aan de echo gelegd, alles was goed, ruime

 

hoeveelheid vruchtwater, beweeglijke jongens en tevens keek men inwendig of

 

alles goed was: weer naar de baarmoedermond gekeken, de lengte van de

 

baarmoederhals en of het pessarium goed zat.

 

Alles was goed en de rugpijn die ik voelde waren zgn. harde buiken die

 

vanuit de rug opkwamen en doorstraalde naar de voorzijde.

 

Dit had ik zo 2 a 3x per uur. Volgens de artsen kwam dat vaker voor maar

 

mocht het niet om de zoveel minuten zijn.

 

Na zo’n 2.5 uur onderzoek mochten we naar huis: ik moest een volledige week

 

rust thuis nemen (niet werken, geen huishoudelijke taken etc) en 4 maart was

 

mijn volgende afspraak bij onze eigen arts.

 

Gerustgesteld gingen we naar huis.

 

 

 

Tegen middernacht merkte ik dat de harde buiken (rugpijnen) wat toenamen, we

 

hebben niet afgewacht en zijn weer naar het ziekenhuis gegaan, in de auto

 

werd het steeds heftiger. Op de verloskamer aangekomen werd direct mijn

 

urine onderzocht op blaasontsteking ( ik hoopte dat ik dat had maar wist

 

eigenlijk dat dat niet het geval zou zijn: ik had nl. ’s maandags zelf al

 

urine laten nakijken via de huisarts)

 

Toen ik in het zkh. Op bed lag werden er weer meteen echobeelden gemaakt en

 

via inwendig onderzoek bleek mijn vliezen waren gebroken ( om 2.00 uur).Er

 

was 1 soort weeënremmer dat men tijdens dit stadium van de zwangerschap kon

 

toedienen maar alleen als ik geen infectie(s) had. Direct werd er bloed

 

afgenomen en mijn temperatuur werd opgenomen en na de uitslag van het bloed

 

kreeg ik de weeënremmers + een antibiotica tablet voor de zekerheid.

 

Voor een uurtje leek het middel iets te doen maar na een uur kwamen de weeën

 

frequenter en werden ze heftiger.

 

Ik bleef ze maar wegpuffen want als de jongens geboren zouden worden zouden

 

ze direct overlijden, ik was 20 weken en 5 dagen en dan kan men echt niets

 

doen!!!!

 

 

 

Zo kwamen we de nacht en de ochtend door maar in de ochtend omstreeks 11.00

 

uur merkte we dat ik vruchtwater verloor: toen wisten we dat de jongetjes

 

geboren gingen worden.

 

Uiteindelijk nog 2 persweeën tegen kunnen houden maar bij de 3de kwam al

 

het vruchtwater vrij en met de 4de wee werd onze mooie kleine Lar_s*

 

geboren.

 

Het was verschrikkelijk: we wisten dat hij geen kans had en ondanks dat hij

 

leefde, ook de artsen konden niets doen!!!! Je voelt je echt verscheurd

 

worden van verdriet.

 

In onze armen is hij heel rustig gestorven. Twee uur lang gingen de weeën

 

nog door maar om de 15 minuten en geen persdrang, al die tijd leefde Nic_k*

 

nog, ook al had hij nagenoeg geen vruchtwater meer. Uiteindelijk heb ik hem

 

toch op de wereld weten te zetten, dit was verschrikkelijk, je weet zowel de

 

geboorte als het blijven zitten in mijn buik tot zijn dood zou leiden.

 

Om 14.30 is onze mooie kleine Nic_k* geboren en hij was tijdens de bevalling

 

overleden.

 

Het was een verschrikkelijke situatie, zo onrechtvaardig!!!! Deze kindjes

 

waren kerngezond en mankeerde niets en omdat de vliezen het niet aankonden

 

was de bevalling begonnen en niet meer te stoppen: met het gevolg de dood

 

van onze mooie kindjes.

 

Omdat mijn placenta niet los kwam werd ik deze om 16.00 uur operatief

 

verwijderd.

 

Martijn bleef bij onze jongens en heeft ze mee gewassen en afdrukjes gemaakt

 

van hun voetjes.

 

Uiteindelijk kwam ik rond 18.00 uur op de kamer waar Martijn op mij aan het

 

wachten was met onze prachtige jongens.

 

 

 

In het ziekenhuis liet men ons weten dat we de kinderen evt. voor obductie

 

daar konden laten: NO WAY!!! Er is niets mis met de jongens, er mag niet in

 

hu gesneden worden. Wij wilde ze niets liever mee naar huis nemen en

 

gelukkig mochten er diezelfde avond nog weg!!! Thuis moesten we ze wel

 

gekoeld kunnen leggen.

 

Eenmaal thuis hebben we ze in een rieten mandje gelegd, met onderin

 

koelelementen en ze lagen samen tegen elkaar ieder apart een mutsje

 

aangedaan en samen in een overslaghemdje gelegd ( kleinste die we hadden).

 

 

 

Van vrijdag t/m gisteren hebben we veel aanloop gehad van familie en

 

vrienden, vandaag was de crematie van onze mooie jongens, een

 

verschrikkelijke beslissing maar we moesten iets!!

 

Gelukkig door de hulp van de uitvaartmedewerkster is er een crematorium

 

gevonden waarbij de jongens samen gecremeerd mochten worden en niet

 

gescheiden te hoefde worden van elkaar, dit was voor ons ze belangrijk, ze

 

zijn samen uit een ontstaan, ze mochten echt niet gescheiden worden van

 

elkaar!!

 

Vandaag was het zover,vanmorgen is er nog de Pastor geweest en in de middag

 

hebben we met in totaal 17 mensen bij ons thuisafscheid genomen van ze en

 

tevens ballonnen opgelaten: iedereen liet een blauwe en witte aan elkaar

 

geknoopte ballon op, daarna zijn mijn man en ik naar het crematorium

 

gebrachte en daar hebben wij als allerlaatste afscheid genomen van onze

 

kanjers die o zo gewenst waren!

 

We hebben daar nog veel tegen de jongens gepraat, een brief van ons

 

meegegeven + een foto, 2 speeltjes en briefjes van vrienden.

 

 

 

Wat we voelen is met geen pen te beschrijven, een ongelofelijke pijn en een

 

gevoel van onmacht, woede en frustratie, waarom toch!!! Waarom onze jongens,

 

ze hadden op zijn minst een kans moeten krijgen.

 

Mijn man en ik vinden gelukkig veel steun bij elkaar en ik weet dat niemand

 

hier iets aan kon doen, ook het ziekenhuis niet maar toch voelt het zo

 

verkeerd.

 

Welk recht had dat vlies om over het lot van onze Lar_s* en Nic_k* te beslissen?

 

 

 

Het huis voelt leeg en alles is nu zo doelloos / zinloos, werkelijk alles

 

stond in het teken van de komst van onze jongens.

 

Vrijdag mogen we gelukkig hun as gaan ophalen zodat we ze weer in onze

 

nabijheid hebben. Ik weet wel, ze zitten voor altijd in onze gedachten en in

 

onze harten maar toch.

 

De Pastor zei diverse mooie dingen, zoals: probeer je vast te houden aan het

 

feit dat Lar_s* en Nic_k* heel hun leventje (bijna 22 weken) alleen maar geluk

 

ervaren hebben bij jou in de buik, jou en jullie geluk moeten zij allebei

 

gevoeld hebben....

 

 

 

Ja dat geloof ik wel maar zij verdienden meer!!!

 

 

 

Wat erg mooie en speciaal was om te zien was dat hoe klein ze ook zijn (400 en 370 gram) we zoveel herkenning van ons zagen!

 

Ze hebben de mond en kaakvorm van Martijn en de neus en oren van mij, iedere keer als ik Martijn zie zie ik tevens Lar_s* en Nic_k*.

 

 

 

Het is een enorm verhaal geworden maar ik kan het niet in enkele woorden samenvatten.

 

 

 

Ik kan het momenteel niet opbrengen om de site uitvoerig te lezen en zelfs het volgen van mijn juli-meiden is te moeilijk en te pijnlijk.

 

Ik neem voorlopig afstand, alles doet zo'n enorme pijn

 

 

 

groet

 

Babeth

  • Reacties 196
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

Geplaatst

mijn god Babeth,

 

 

 

Ik heb geen woorden, kan jou en je man alleen maar heel veel sterkte wensen.

Gast Sannie66
Geplaatst

Lieve Babeth en Martijn,

 

 

Ik heb er ook geen woorden voor. Heb verschrikt en met tranen in mijn ogen je verhaal gelezen. Wat een drama, werkelijk verschrikkelijk.

 

 

Afgezaagd, maar wensend met heel mijn hart: heel erg veel sterkte de komende tijd voor jullie beiden..

 

 

Liefs,

 

Sandra

Geplaatst

Och jee Babeth...

 

Met tranen in de ogen en kippenvel op de armen lees ik vol verbijstering jullie verhaal!

 

Vreselijk wat afschuwelijk waar jullie op dit moment door heen gaan.

 

Ik kan er geen woorden voor vinden..alleen dat ik jullie heeel veel sterkte toe wens de komende tijd. Wat onrechtvaardig is dit..vreselijk!!

 

Hele grote knuffel van deze kant..hoop dat jullie heel veel lieve mensen in de nabijheid hebben die jullie kunnen steunen op dit moment. Sterkte!

 

Liefs Manon

Geplaatst

Lieve, lieve Babeth

 

 

 

Je kent me helemaal niet maar ik wil wel even reageren omdat ik je wel gevolgd heb hier op het forum. Wat een afschuwelijk nieuws!!! Echt hartverscheurend en niet te geloven dat zoiets moest gebeuren. Er zijn gewoon geen woorden voor. Wat een verdriet. Ik wil jou en je man ontzettend veel sterkte toewensen om dit ergens een plekje te kunnen geven.

 

 

 

Veel liefs,

 

Maaike

Geplaatst

Lieve Babeth en Martijn,

 

 

 

Gecondoleerd met jullie enorme verlies. Ik weet niet goed wat ik moet schrijven, maar niets schrijven voelt ook niet goed. Heel veel sterkte samen met het verwerken van deze tragedie en blijf goed naar elkaar kijken zodat jullie ook jullie kleine mannetjes zullen blijven zien.

 

 

 

Michelle

Geplaatst

Oh lieve Babeth! Wat een niet te dragen verdriet! Hoe kon dit gebeuren.... Ik wil jullie alle sterkte en troost wensen die jullie nodig hebben.

 

 

 

Liefs,

 

Faye

Geplaatst

Wat verschrikkelijk voor jullie en de jongetjes..... dit is toch het ergste wat je kan overkomen. Ik weet niet wat te zeggen, heel heel veel sterkte. Nic

Geplaatst

Lieve Babeth, Martijn Lars en Nick,

 

 

 

Woorden schieten me tekort. Zoveel geluk de afgelopen maanden en nu deze woeste scheiding van jullie wegen. Ik kan jullie alleen maar heel veel kracht en steun toewensen.

 

 

 

Liefs

 

Cjee

Geplaatst

lieve babeth en martijn

 

 

 

ik huil om jullie , om jullie verdriet ,om jullie verlies

 

wat enorm erg dat dit is gebeurd

 

ik wil jullie heel veel sterkte wensen

 

ik brand een kaars voor jullie mooie mannen

Geplaatst

lieve babeth

 

 

 

ik vind het verschrikkelijk voor jou en je man. ben er helemaal stil van.

 

we miste je al maar dat het zo erg was . ik wens jou en je man heel veel sterkte de komende tijd.

 

hele dikke knuffel silvia

Geplaatst

Lieve lieve Babeth ... we hebben je zo gemist afgelopen week op ons topic en hoopten tegen beter weten in dat er niets aan de hand was. Ik heb veel aan je gedacht en kan me nu niet voorstellen wat jullie hebben moeten meemaken deze week. Wat ontzettend heftig en zo oneerlijk. Jullie 2 mannetjes die het zo goed deden bij jou in je buik. Ik wens je ontzettend veel sterkte, ik huil voor je en denk aan jullie.

 

Heel veel liefs,

 

Annelies

Geplaatst

Lieve Babeth en Martijn,

 

 

 

Vol ongeloof lees ik hier je bericht. Wat afschuwelijk!

 

Ik wil jullie heel veel sterkte en kracht toe wensen in de komende tijd om dit verlies te dragen.

 

Er zijn geen woorden voor...

 

 

 

Martha.

Geplaatst

Lieve babeth,

 

 

 

wat een verschrikkelijk verhaal, zo onverwacht. Wat zullen jullie je kleine, zo enorm gewenste mannetjes missen. Ben er stil van...

 

Heel veel sterkte de komende tijd

 

 

 

Henkie

Geplaatst

wow.. wat een verschrikkelijke gebeurtenis!

 

idd dit is met geen pen te beschrijven je wordt gewoon verscheurd van verdriet!

 

 

 

heel erg veel sterkt en vanaf hier een digitale knuffel

 

 

 

Liefs

 

Desiree

Geplaatst

Lieve Babeth en man,

 

 

 

Woorden schieten tekort en ik wil jullie hierbij heel veel sterkte wensen voor de komende tijd!!

 

 

 

Sandy

Geplaatst

Lieve mama Babeth en partner,

 

 

 

Vol ongeloof en afschuw heb ik je verhaal nu 3x gelezen. Het is in-en-in triest, bestaan er woorden van troost waaraan jij iets kunt hebben? Ik weet zeker van niet! Wat is dit verlies diep pijnlijk. Heel veel sterkte!

 

 

 

Liefs Pien

Geplaatst

Wat een drama, ik wordt er helemaal koud van! Ik wens jou en je hubbie enorm veel kracht toe met die verlies! Het is gewoon niet eerlijk allemaal!

 

 

 

Liefs, Jane

Geplaatst

Twee ijskoude handen, de één grijpt me naar de keel en de ander omvat mijn hart...wat moet dit in dan wel niet met jullie doen is de vraag die opkomt, heel veel sterkte zijn enige woorden die ik kan bedenken.

Gast Nienke79
Geplaatst

Lieve Babeth en Martijn,

 

 

 

Wat een verschrikkelijk drama voor jullie en wat kan het leven toch onrechtvaardig zijn. Gecondoleerd met dit vreselijke verlies.

 

 

 

Lfs,

 

Nienke & Patrick

Geplaatst

Vol schrik lees ik jouw verhaal...............worden schieten tekort. Ik wens jullie een wereld vol kracht, moed, en veerkracht......het leven kan zo onvoorstelbaar hard zijn.

 

Wat zul je trots zijn op je mooie ventjes. En wat is het oneerlijk.

 

Ontzettend veel sterkte voor jou en je man....

 

Megan

Gast
Dit topic is nu gesloten voor nieuwe reacties.



  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden