Partner wil toch geen kinderen. Wat nu??

[lisan]

Hoi meiden,

 

 

 

Ik zal me eerst even voorstellen. Ik ben Lisan, 34 jaar en ik lees al erg lang mee. Nooit het lef gehad wat te posten, maar wel ontzettend veel aan jullie gehad en met jullie meegeleefd. Nu ben ik op een punt gekomen dat ik toch de behoefte gekregen heb om mijn verhaal met jullie te delen.

 

 

 

Vijf jaar geleden heb ik de liefde van mijn leven ontmoet na een aantal mislukte relaties. Iemand waar ik oud mee wilde worden. Al vrij snel vertelde hij me dat hij volledig onvruchtbaar is en dat een eventueel kindje van hemzelf nooit mogelijk zou zijn. We hadden beiden een kinderwens en KID was voor ons allebei een goede optie. Na twee jaar zijn wij aan dat traject begonnen en na 16 pogingen was er helaas nog geen zwangerschap ontstaan. Toen de overstap gemaakt naar IVF-D. Daar hebben we inmiddels 3 pogingen van achter de rug, waarbij 1 zonder bevruchting en 1 geannuleerd vanwege te snel groeiende follikels. Tijdens deze IVF behandelingen kwam men erachter dat ik een lage eicelreserve heb. Dit is tijdens de KID nooit opgemerkt en zag alles er tijdens monitoring normaal uit. De gyneacologen waren hier ook zeer verbaasd over. Dat was voor ons heel erg slikken. Maar we lieten ons niet uit het veld slaan en onze volgende stap zou zijn om naar Dusseldorf te gaan vanwege de mogelijkheden daar en omdat we deze keer een totaal andere aanpak wilden. Dit zou in september gaan gebeuren.

 

 

 

Het probleem is nu dat mijn vriend van het weekend met de mededeling kwam dat hij enorm tegen de aankomende behandeling opziet, omdat hij bang is dat het lukt!? Met andere woorden, hij wil bij nader inzien toch geen kinderen.. Help!! Wat nu? Ik heb hem natuurlijk gevraagd, vanwaar deze ommekeer en zijn antwoord hierop was dat hij genoot van zijn vrijheid en een kind toch als een soort 'ballast' ziet.

 

Ik ben gebroken en weet niet wat te doen. De kans dat er kinderen zouden komen, was misschien niet zo groot, maar met kinderloos blijven vanwege medische redenen heb ik meer vrede, dan wanneer een partner deze keuze voor mij maakt. Ik waardeer zijn oprechtheid, maar voel me toch bedrogen. Ik weet niet goed wat wijsheid is. Ik had Dusseldorf graag nog een kans willen geven. Ook omdat ik weet dat een aantal meiden met een lage eicelreserve daar toch zwanger zijn geraakt. Ik had mijn hoop daar op gevestigd en zag zeker nog mogelijkheden, maar ik wil hem ook niet dwingen of overhalen. Ik voel me verdrietig en radeloos. Het betekent dus dat het hierbij ophoudt en dat vind ik geweldig moeilijk om te accepteren. Ik weet ook niet of ik dat kan. Wil ik bij hem blijven, dan zal ik moeten, maar heb bij hem al aangegeven dat ik niet weet of mijn kinderwens het gaat winnen.

 

Hij voelt zich ondergeschikt aan mijn wens om moeder te worden en heeft hier erg veel moeite mee.

 

 

 

Heeft iemand hier ervaring mee? Wat zouden jullie doen? Je kinderwens aan de kant zetten en bij de liefde van je leven blijven?

 

 

 

Het is een heel verhaal geworden, maar ik hoop dat er hier meiden zijn die dit herkennen en mij misschien een hart onder de riem kunnen en willen steken.

 

 

 

Alvast bedankt!

 

 

 

Veel liefs,

 

Lisan

[sandra]

hoi lisan

 

ik heb geen antwoord voor je, hoop alleen dat jullie samen de juiste beslissing kunnen maken wat dat ook mag zijn

 

veel sterkte hiermee

[Sylvino]

Hoi Lisan,

 

 

 

wat een heftig verhaal. Als je al zo lang samen bezig bent om kinderen te krijgen en het wordt eenzijdig afgebroken omdat hij het toch een ballst vindt is nogal heftig.

 

Begrijp ik het goed dat Duitsland jullie laatste poging zou worden?

 

 

 

De vraag is kun jij er mee leven om hier in mee te gaan zonder dat je het hem gaat verwijten en dat je hier schuldgevoelens over gaat krijgen. Ik denk dat jullie hier nog wel verder over moeten praten.

 

 

 

Een soort gelijk probleem liepen wij ook tegenaan. Wat ik daarover kan vertellen is dat ik mij ook bij dingen moet neerleggen (vrijwillig). Probleem ligt bij mijn man. Ongeacht dat wij toch een kans hebben op een kind gaat dit natuurlijk moeilijk en eenmaal moet je zeggen het is genoeg geweest. Wat doen we dan. Kan ik mijn kinderwens opzij schuiven en doorgaan met mijn man zonder dat ik hem verwijten maak. Ja dat kan ik.

 

Maar daar is wel een hele tijd overheen gegaan met veel praten (ruzie's) en tranen.

 

 

 

Uiteindelijk is dit een gezamelijke beslissing geweest.

 

Wij hebben ook veel besproken met een psycholoog, ik kan dit dan ook aan iedereen aanraden, je leert afstand nemen en daardoor creeer je overzicht.

 

 

 

Ga alsjeblieft niet over 1 nacht ijs.

 

 

 

Heel veel succes.

 

 

 

Groetjes Sylvie

[Sylvino]

Nog even een aanvulling, vindt hij echt een belasting als het zou lukken of krijgt hij meer moeite met alle behandelingen en wat het met jullie relatie doet. Ligt daar misschien het probleem?

[Anouk]

Hai Lisan,

 

 

 

Jeetje wat een verhaal, en wat bizar voor jou om dit te horen na zo veel pogingen... Eigenlijk snap ik de reactie van je man niet zo goed... Hoe kan hij nou na zoveel 'ellende' zeggen dat ie liever van zijn vrijheid wilt genieten? Heel vreemd...

 

 

 

Ik kan er niet zo heel veel over jouw situtatie zeggen, vind het echt een heel raar verhaal...

 

 

 

Bij ons is het i.i.g. zo, ik heb momenteel ook de leukste vent van de wereld (vind ik). Maar hij heeft drie kinderen, en geen zaad (mislukte hersteloperatie). We beginnen binnenkort met ICSI. Eigenlijk hebben wel wel tegen elkaar uitgesproken, dat als het niet lukt, dat we wel uit elkaar gaan. Hij weet hoe fantastisch het is om kinderen te hebben, en gunt mij dat ook. En ik heb al zo lang een ontzettende kinderwens. Ben met mijn ex ook twee keer zwanger geweest, maar 1 keer een miskraam en 1 keer een bbz. Verder praten we daar niet echt over, want we worden er beiden erg verdrietig van. En alleen al het idee om uit elkaar gaan vind ik afschuwelijk! Maar ik weet ook dat je een relatiebreuk overleeft, en dat er wel weer iemand komt van wie je gaat houden (maar voor hetzelfde geld kan die ook geen kinderen krijgen..., 't blijft moeilijk...) Maar nu al weten dat ik nooit zelf moeder zal worden, en wel elke keer tegen het geluk van mijn man en zijn kinderen aankijken, nee hoor, dan zou ik toch voor mezelf kiezen. Is misschien erg egoïstich... Maar gelukkig begrijpt m'n man me. Dat is heel fijn... Maar om een lang verhaal kort te maken, ik zou mijn kinderwens dus niet op zij zetten...

 

 

 

Ik hoop voor jou dat jullie er wel goed over kunnen praten. En er samen uit komen. Persoonlijk zou ik trouwens als hij na zoveel pogingen en gedoe ineens met die mededeling komt het liefst z'n herspenpan inslaan!

 

 

 

Ik wens je i.i.g heel veel sterkte, denk goed na, en praat met elkaar!!! Maak ALLES bespreekbaar, spreek gewoon alles uit, hoe het voor jou is, en voor hem. Als jullie elkaar begrijpen kun je misschien tot een oplossing komen.... En is er geen oplossing, dan is het tijd om keuzes te maken/ knopen door te hakken (tenminste zo werkt het bij mij...) Ik ga hopen voor je dat het goed komt, wat een verhaal zeg! Hou je taai!

 

 

 

Anouk

[moki]

Hallo Lisan,

 

 

 

Jeetje wat een verhaal zeg, ik vind het nogal wat ik bedoel jullie hebben toch al het een en ander aan behandelingen achter de rug en dan komt je vriend opeens met zo een mededeling. Heb je hem gevraagd of hij hier al langer mee loopt want zoiets komt toch niet uit de lucht vallen lijkt mij? al die andere behandelingen hadden toch ook kunnen lukken. Ik kan je helaas niet helpen. Vraag je vriend eens of hij wel begrijpt hoe jij je nu voelt je word toch op een of andere manier voor het blok gezet, en natuurlijk is het zijn leven maar als jij dat eerder had geweten had je waarschijnlijk ook geen relatie met hem aangegaan......

 

moeilijke situatie en ik hoop dat je vriend zich toch nog bedenkt.... veel succes

 

 

 

moki

[Gast Sannie66]

Beste Lisan,

 

 

 

Moest even nadenken of ik wel zou reageren... nou je leest het; ik doe het toch.

 

 

 

Mijn situatie was niet geheel vergelijkbaar, heeft te maken met mijn vorige partner, maar wil het wel met jou/jullie delen (heb het ook reeds eens verkort in een ander topic geschreven).

 

 

 

Die vorige partner heeft van begin af aan gemeld dat hij nooit kinderen wilde. Aangezien wij ons concentreerden op andere zaken in het leven om het 'zinvol' te maken, heb ik de kinderwens (die ik onderbewust wel had) ver weggestopt. Mede door deze reden alsook de twijfel die hij op een gegeven moment had over onze emigratieplannen (dat was het zinvolle :-)...) en dus een heel ander leven opbouwen in het buitenland, ging ik enorm twijfelen of WIJ wel bij elkaar moesten blijven en wel bij elkaar pasten.

 

De liefde was kennelijk niet sterk genoeg. Wij zijn in totaal bijna 6 jaar bij elkaar geweest en de laatste 1,5-2 jaar ging ik onbewust al afstand tot hem nemen. Hij deed daar (bewust of onbewust) eigenlijk ook in mee en zo groeiden we uit elkaar. Hij heeft uiteindelijk de knoop doorgehakt, maar achteraf bezien had ik het net zo goed kunnen zijn. Tuurlijk had ik verdriet om het verlies van onze liefde en heb hem ook erg gemist na de breuk, maar had net een studie opgepakt en gooide al mijn energie daarin. In dat jaar begon het toch ook erg bij mij te dagen dat de kinderwens erg groot bleek. Heb zelfs kort in het BAM traject gezet, maar door mijn leeftijd was het erg moeilijk om dit via een kliniek te realiseren.

 

Eind dat jaar liep ik mijn huidige lief tegen het vege lijf ;-). Ik geloof dat ik reeds bij de 2e date al aan hem vroeg hoe hij tegen het 'kinderen krijgen' aankeek. Deze beantwoordde hij positief! Ik kon mijn geluk niet op.. Nu bijna 2 jaar verder en dik 5 maanden in mijn zwangerschap ben ik achteraf blij dat het zo is gelopen. Ik ben én weer verliefd én onze gezamenlijke wens komt uit..

 

 

 

Nb. wat me wel heel erg stak en pijn deed is dat ik begin vorig jaar van een gezamenlijk kennisje te horen heb gekregen dat hij met zijn huidige vriendin er 'toch erg sterk over nadacht' om nog voor een kind te willen gaan. Heb hier toch wel om moeten huilen...

 

 

 

Kortom, de beslissing is aan jou/jullie: hoe sterk zijn jullie samen. Hoe sterk is jullie liefde. Ik weet het antwoord niet, jij wellicht nu ook even niet. Maar wil je alle sterkte wensen met je overdenkingen en de eventuele gesprekken die je met je partner hierover nog gaat hebben...

 

 

 

Liefs,

 

Sandra

[Hanneke]

Wauw Lisan vind dit ook wel heel heftig. Kan me zo voorstellen dat je je wel een beetje in de steek gelaten voelt. Speelt dit namelijk nu pas bij hem? Of was dat toch al wat langer aan de gang, dat zou ik mezelf wel afvragen denk ik. Jij hebt toch al die tijd enorm moeten inleveren met de behandelingen enzo. En waarom heeft hij zich dit niet eerder bedacht? Vind het echt heel erg voor je en ik hoop dat je voor jezelf een goede beslissing kan maken. Ik kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat mijn man dat zou doen maar ik weet ook niet waar ik voor zou kiezen. Het is natuurlijk wat je zegt heel anders als je ongewenst kinderloos blijft omdat het gewoon niet lukt ofzo. Kan je alleen nog maar heel veel sterkte wensen!!

 

 

 

Anouk, vind jouw verhaal ook wel bijzonder. Ik zou er zelf niet voor kunnen kiezen maar jouw situatie is ook heel anders. Wel mooi dat jullie deze beslissing met respect voor elkaar hebben kunnen nemen. En ik hoop uiteraard voor jullie dat jullie hier nooit voor zullen komen te staan.

[Testr]

Mijn partner zei ook niet zo lang geleden: "het hoeft niet meer. Ik hoef geen kinderen meer."

 

 

 

Toen ik (dagen en een hoop emoties later) doorvroeg bedoelde hij eigenlijk alleen maar: "als het zoveel van jou vraagt, dat is het me niet waard. Dan maar niet.". Een uitspraak in reactie op mijn -steeds duidelijker wordende- lijdensweg was dit dus, bleek achteraf.

 

 

 

Wat ik ermee zeggen wil is: blijf praten ajb! Want... wat mensen zeggen, wat wordt bedoeld en hoe mensen elkaar lezen ligt vaak MIJLENVER uit elkaar.

 

 

 

Sterkte, wat een extra stress zal dit opleveren. Niet leuk voor jullie!

[boogie]

Allereerst vind ik het heel knap zoals je alles omschrijft in dit topic.

 

Ook het feit dat je toch eigenlijk voor mijn gevoel behoorlijk rustig blijft vind ik heel bewonderenswaardig want wat zou ik boos zijn zeg!

 

Ik had het er net met mijn man over en gelukkig denkt hij er hetzelfde over maar wat zul jij je besodemieterd voelen.

 

Al zoveel samen doorstaan voor jullie gezamelijke wens die nu dus ineens niet meer gezamelijk blijkt te zijn. Ik kan je niet helpen in deze moeilijke tijd en ook kan ik je niet helpen om een beslissing te nemen. Maar praat goed met elkaar en probeer te achterhalen hoe hij 'ineens' hier mee op de proppen kan komen? Ik denk aan je en als je steun nodig hebt kun je altijd op dit forum terecht.

 

[Meiske74]

hallo Lisan

 

 

 

jeetje, ik ben echt helemaal stil van dit bericht.

 

Ik heb geen idee hoe ik zou reageren, vind het zo ontzettend heftig.

 

 

 

als ik erover nadenk zou ik denk ik inderdaad erachter proberen te komen of zoals Syvlie aangeeft het punt is de behandeling of het eventueel hebben van een kind. Tevens vraag ik me af of als hij er niet volledig achterstaat maar er alsnog voorgaat het kindje dat verwekt is met donorzaad niet de dupe wordt, kan hij die wel net zoveel liefde geven als een kind dat is verwekt met zijn eigen zaad....

 

Jeetje wat een dilemma meid, ik denk dat ik me ook inderdaad belazerd zou voelen en waarom komt hij er nu mee, zoveel vragen waar jij natuurlijk mee worstelt.

 

 

 

Ik denk dat als ik in jouw schoenen stond en puur uitga van wat je hier geschreven hebt ik hem verwijten zou gaan maken als het straks voor jou echt einde verhaal is....en hij min of meer de tijd dat er nog kansen waren voorbij heeft laten varen.

 

 

 

Wellicht een goed idee om samen in gesprek te gaan met een prof, dit is nogal wat!!!

 

 

 

Anouk, ik wilde je laten weten dat ik respect heb voor je eerlijkheid.

 

Als bij ons icsi niet mogelijk zou zijn zouden wij over gaan op donorzaad, maar goed dat is van de baan. (nu is de oorzaak bij mijn man geen mislukte hersteloperatie maar dat staat er natuulijk los van)

 

 

 

lieve meiden, heel veel sterkte in deze enorm moelijke situaties!!

 

 

 

liefs

 

Babeth

[Isa-beau]

zo wat een verhaal. Ben er even echt van onder de indruk, zeker omdat hij daar nu pas meekomt.

 

 

 

Ik kan me voorstellen hoe je je voelt, mijn man had dat op een gegeven moment ook dat het van hem allemaal niet meer hoefde, maar dan meer, zoals testr hierboven ook beschrijft, het iedere keer zo'n belasting is voor mij.

 

 

 

Echter wanneer hij bij zijn standpunt was gebleven, was ik niet bij hem kunnen blijven. misschien was me dat de 1e jaren nog wel gelukt, maar op eeen bepaald moment weer ik zeker dat ik hem verwijten was gaan maken, die dan niet terecht, maar wel logisch zouden zijn.

 

 

 

Ik kan je nu wel tips geven, en zeggen dit moet je doen of dat juist niet, maar het is denk ik iets wat jullie samen duidelijk moeten krijgen. Ik zou je echt DE gouden tip willen geven,als die erwas, maar helaas die is er niet. Praat met elkaar, das het enigste wat ik je kan aanraden, en durf daarbij ook kritische naar de ander, maar nog meer naar jezelf te kijken !

 

 

 

Succes !

[willy1983]

hoi lisan

 

 

 

ik heb hier geen ervaring mee maar wil je wel een hart onder de riem steken en je heel veel sterkte wensen in deze situatie

 

 

 

liefs willy

[Gast Mart]

Hoi Lisan,

 

 

 

Jeetje wat een verhaal meis. Je hebt ook al heel wat achter de rug.

 

Ik hoop echt voor je dat de keus van je vriend nu meer angst is dan dat het gaat om de door hem aangedragen reden.

 

Ik zou hier toch nog wel over praten als ik jou was, want hoe kan hij nu ineens deze mening hebben en daarvoor wel alles er voorover hebben gehad.

 

Dat snap ik niet.

 

 

 

Toen ik een relatie kreeg met m'n huidige vriend, wist hij dat ik nooit op de natuurlijke manier kinderen kon krijgen en dat kwam hem wel goed uit, want hij wilde ze ook helemaal niet, dacht hij toen.

 

Ik was destijds blij, want dan kon ik het loslaten en hoefde ik me ook niet meer schuldig te voelen.

 

Na een jaar of twee begon de wens bij mij weer op te laaien en raakte ik in een dip.

 

In eerste instantie had hij hier wel moeite mee, want het stukje vrijheid dat hij had zou hij ervoor op moeten geven.

 

Na een paar goede gespreken, het verdriet van mij te hebben gezien en na argumenten van mijn kant waarom het zo belangrijk voor me was, deed hem beseffen dat die argumenten eigenlijk veel belangerijker waren dan zijn stukje vrijheid die hij misschien zou moeten missen.

 

Vanaf het allereerste moment dat we de knoop doorhakten dat we er toch voor zouden gaan veranderde hij als een blad van een boom.

 

Om hem heen hebben ook steeds meer vrienden kindjes gekregen en hij ziet nu ook hoe fijn dat dat is en niet te vergeten hoe leeg ons bestaan zonder eigenlijk is.

 

 

 

Hopelijk verandert hij nog van mening nadat je hem jouw gevoelens hierover goed duidelijk hebt gemaakt. Ik wens je heel veel succes Lisan!!!

[rackster]

Hai lisan,

 

 

 

Vorige week heb ik ook een topic gemaakt, genaamd: pff mannen.

 

 

 

Sinds dat mijn man en ik bij elkaar zijn, heeft hij direct aangegeven dat kinderen krijgen erg moeilijk zou worden. Ik heb dus bewust voor hem gekozen, met in mijn achterhoofd dat er wellicht nooit kindjes zoude komen. Afgelopen december hebben we onze eerste icsi gehad en deze is helaas niet goedgeggan.

 

2de icsi zou in juni plaatsvinden, mijn man wilde dit niet ivm het heel erg ziek zijn van mjn moeder, dus verplaatst naar aug/sept. Nou kwam meneer aan dat hij deze behandeling dan ook maar niet wilde. Heel veel gepraat maar we hebben allebei een andere mening, HELAAS. Ik weet niet wat ik ermee aan moet. Ik vind het zo niet eerlijk, maar ja, wat moet je?

 

 

 

Ik wens je veel sterkte en hoop voor ons beiden dat t OOIT goedkomt!

 

 

 

Groetjes

[Sen]

jeetje ik weet niet wat ik lees! wat heftig zeg, ik zou me dus ook belazerd voelen. Opeens ziet hij het niet meer zitten en wil hij geen kinderen meer omdat hij dan zn vrijheid kwijt is? sorry hoor maar dat klinkt echt absurd. Ik zou mijn kinderwens prioriteit geven. Ik wens je alle kracht en sterkte om er toch samen uit te komen.

[Christine71]

Wat een moeilijke situatie zeg!

 

 

 

Ik denk dat het met het psychologische deel van de vruchtbaarheidsbehandelingen te maken heeft.

 

Daar word je ten slotte van het begin af aan op gewezen, dat het psychisch een zwaar traject is.

 

Velen van ons zullen dan ook kunnen herkennen dat wij en/of onze partners er bijvoorbeeld over hebben nagedacht óf we dit allemaal wel wilden doorstaan, oftewel is deze relatie me dat wel waard?

 

Wat nu als we geen kinderen van onszelf kunnen krijgen?

 

Wie heeft er niet eens gezegd, of te horen gekregen: Ga maar bij me weg dan kun je misschien met een ander wel kinderen krijgen.

 

 

 

Ook het geen kinderen meer willen krijgen hoort in dit rijtje thuis.

 

Omdat je al zo lang bezig bent om samen een kindje te krijgen, dus letterlijk de tijd (veel tijd) hebt gekregen om over van alles en nog wat na te denken en dus ook de twijfel of je wel een kindje wil.

 

De meeste mensen hebben deze twijfel wel in meer of mindere mate, maar in geval van mensen die op de normale manier zwanger raken, zijn ze al zwanger voordat de twijfel komt, en daarna word die twijfel als iets normaals aangeduid, wat bij de zwangerschap hoort, en niet alleen bij de aanstaande moeder maar ook bij de partner.

 

 

 

Tijdens de vaak lange tot zeer lange weg die wij moeten bewandelen om hopelijk een kindje te kunnen krijgen, heeft twijfel een kans om te gaan wortelen.

 

 

 

Echter, kan dat vroeger of later trouwens toch weer uitmonden in een nieuwe kinderwens.

 

 

 

Zoals al gezegd is geworden: praten, praten, praten.

 

Ik hoop dat jullie er uit komen.

[Elsje1]

Hoi Lisan,

 

 

 

Ik vind het bewonderenswaardig hoe jij je verhaal omschreven hebt. Ik kan me een beetje verplaatsen in hoe jij je nu moet voelen, maar geloof niet, dat ik er zo kalm onder zou kunnen blijven, na alle stappen die jullie al genomen hebben.

 

 

 

In mijn vorige relatie vond ik na 3 jaar samen te zijn, de tijd wel rijp voor kinderen. Mijn toenmalige vriend was nog niet zo ver (zei hij) en uiteindelijk heeft hij mijn geduld nog 4 jaar op de proef gesteld, voordat hij mij vertelde dat hij helemaal geen kinderen wilde. Een leven zonder kinderen was voor mij absoluut geen optie en we hebben uiteindelijk besloten om uit elkaar te gaan. Ik heb vele jaren mijn kop in het zand gestoken, tegen beter weten in. Er werd ook nauwelijks over gepraat. Achteraf denk ik, dat ik (onbewust) toch altijd al bang ben geweest voor wat hij uiteindelijk na 7 jaar heeft gezegd! Maar goed, ik kan de klok helaas niet meer terugdraaien.

 

Ik was bijna 35 toen we uit elkaar gingen en bijna 37 toen ik iets kreeg met mijn nieuwe lief. Ik had mijn lesje inmiddels geleerd en hij was al op de hoogte van mijn kinderwens voordat we iets met elkaar kregen. Dus dat onderwerp is al heel vroeg in onze relatie besproken. Vanwege mijn leeftijd hadden we al snel besloten om er voor te gaan, want ik voelde mijn klokje enorm tikken. Mijn vriend is 7 jaar jonger, dus voor hem had het anders nog best wel mogen wachten. En waar ik bang voor was, blijkt uiteindelijk ook zo te zijn. Ik ben te laat! (zie mijn handtekening) Gelukkig heb ik nu een vriend getroffen die met mij veel verder het traject in wil stappen, dan ik van tevoren voor mogelijk had gehouden, om onze wens te verwezenlijken. En... ik praat er nu wel over!

 

 

 

Wat ik met mijn verhaal wil zeggen is, zoals ook anderen al hebben aangegeven: Volg je eigen hart! Het lijkt zo egoïstisch, maar het allerbelangrijkst is, dat jij gelukkig bent/wordt! Praat er samen over of zoek daar eventueel hulp voor. Vraag jezelf af hoe groot jou kinderwens is zonder hem tov een leven zonder kinderen maar met hem!

 

 

 

Ik wens je/jullie heel veel sterkte!

 

 

 

Liefs,

[hildever]

Heftig, heftig, heftig.......

 

 

 

Blijven praten is belangrijk....!

 

 

 

De vraag die bij mij naar boven komt is: Komt dit misschien omdat hij nu bedenkt dat het biologisch niet zijn kind zal zijn in combinatie met dat hij jou zo ziet lijden in het hele traject?

 

 

 

Sterkte met alles en wijsheid!!!

 

 

 

 

 

Groetjesssssssssss

[fren-1976]

Toen ik gisteren dit topic las dacht ik nog, wat fijn dat wij op 1 lijn zitten... Totdat ik gisteren thuiskwam en vertelde dat mijn beste vriendinnetje haar vent eindelijk zover heeft gekregen om de condooms de deur uit te gooien. Toen bleek hij ineens heel sceptisch te zijn over onze kansen. We staan op de wachtlijst voor tese en ineens kwamen er teksten uit als: 'waarom zouden we het nog doen, het lukt toch niet' en 'ons leven is toch ook goed als we samen blijven'. Ik schrok erg van zijn woorden, hij heeft nooit eerder zijn twijfels geuit, sterker nog, hij is juist altijd heel optimistisch, maar nu lijkt dat wel omgeslagen te zijn naar negativisme. 'Wanneer hebben wij eens geluk''en 'Waarom loopt het bij ons nou nooit eens vlekkeloos'. Nu heeft hij behoorlijk wat voor zijn kiezen gehad de laatste tijd, waaronder het overlijden van zijn vader, dus ik denk dat zijn 'emmertje' gewoon even vol zit, maar toch...

 

 

 

We hebben ook al voorzichtig gesproken over een donor, waarvan ik dacht dat hij er ook wel positief tegenover stond, maar daar heeft hij nu ook ineens heel erg zijn twijfels over. Adoptie is voor ons allebei geen optie. En heel eerlijk gezegd, ik weet niet of ik vrede kan hebben met een leven zonder kinderen. Ik wacht het maar even af, voorlopig staan we stil tot eind september, maar ik ben wel geschrokken.

[mijnbaby]

So dat is hard... Wel raar dat hij er nu pas mee komt....

 

 

 

Ik zou er nog eens goed over praten! Nu kan je nog proberen voor kinderen te gaan, er komt een tijd dat al zou je willen het voor eeuwig te laat is.... denk daar ook goed overna...

[Anouk]

@ Hanneke en Babeth: Bedankt voor jullie reacties. Als mijn man zelf geen kinderen zou hebben zou het allemaal weer anders zijn... Nu is het met een zaaddonor zo van jij hebt jouw kinderen, en ik de mijne (tenminste zo voelt het nu). Daarbij speelt ook mee dat mijn man 15 jaar ouder is. Maar misschien als puntje bij paaltje komt en we kunnen samen geen kinderen krijgen, blijf ik toch bij hem... Of besluit ik toch wel voor een donor te kiezen. Je weet nooit hoe 't allemaal gaat lopen, maar op dit moment moet ik niet denken aan een donor! En al helemaal niet aan dat we uitelkaar zouden gaan, bah!

 

 

 

@ Lisan: Ik hoop dat je wat kunt me alle reacties... Sterkte nogmaals met je situatie.

[Meiske74]

Toen ik gisteren dit topic las dacht ik nog, wat fijn dat wij op 1 lijn zitten... Totdat ik gisteren thuiskwam en vertelde dat mijn beste vriendinnetje haar vent eindelijk zover heeft gekregen om de condooms de deur uit te gooien. Toen bleek hij ineens heel sceptisch te zijn over onze kansen. We staan op de wachtlijst voor tese en ineens kwamen er teksten uit als: 'waarom zouden we het nog doen, het lukt toch niet' en 'ons leven is toch ook goed als we samen blijven'. Ik schrok erg van zijn woorden, hij heeft nooit eerder zijn twijfels geuit, sterker nog, hij is juist altijd heel optimistisch, maar nu lijkt dat wel omgeslagen te zijn naar negativisme. 'Wanneer hebben wij eens geluk''en 'Waarom loopt het bij ons nou nooit eens vlekkeloos'. Nu heeft hij behoorlijk wat voor zijn kiezen gehad de laatste tijd, waaronder het overlijden van zijn vader, dus ik denk dat zijn 'emmertje' gewoon even vol zit, maar toch...

 

 

 

We hebben ook al voorzichtig gesproken over een donor, waarvan ik dacht dat hij er ook wel positief tegenover stond, maar daar heeft hij nu ook ineens heel erg zijn twijfels over. Adoptie is voor ons allebei geen optie. En heel eerlijk gezegd, ik weet niet of ik vrede kan hebben met een leven zonder kinderen. Ik wacht het maar even af, voorlopig staan we stil tot eind september, maar ik ben wel geschrokken.

 

 

 

 

 

Jeetje Fren,

 

 

 

kan me vorstellen dat je er van schrikt maar zoals je al aangeeft, hij heeft veel voor zijn kiezen gehad de afgelopen tijd. Kan goed zijn dat het meespeelt.

 

Iedereen reageert helaas anders, ook op zeer heftige gebeurtenissen.

 

Bij ons was het juist dat mijn man na de eerst diagnose begon over donorzaad maar daar kon ik nog niet met mee..eerst zeker weten dat we alles geprobeerd hebben..en toen liep het dus even anders.

 

 

 

Mijn man stelde zich wel van begin af aan op, "ik zal overal aan meewerklen, het probleem ligt bij mij", hij zou zich (destijds) beter eventueel nee kunnen leggen bij een leven zonder kindje(s) als ik op dat moment. Nu is het natuurlijk totaal anders en zijn wens is gelukkig net zo groot als die van ons.

 

 

 

Ik merk wel, in de tijd van voor de zwangerschap was ik veel meer op het internet eea. aan het op-en uitzoeken als hij, wellicht is dat bij jullie ook het geval en is hij veel minder op de hoogte van de succesverhalen.

 

Ook met Tese zijn er gelukkig goede kansen.

 

 

 

Nou meis, ik hoop dat het een uitspraak was van tijdelijke aard, ik hoop dat hij de komende tijd toch wat kan ontspannen en zijn accu kan opladen!

 

 

 

liefs

 

Babeth

[MichelleM]

Hallo allemaal,

 

 

 

Wat een heftige toestand, en wat een heftige reacties. Er gaat zoveel verdriet verscholen...

 

 

 

Ik ben het wel heel erg eens met iemand (weet ff niet meer wie, sorry) die zei dat je moet blijven praten en doorpraten. Er kan inderdaad een wereld van verschil zitten tussen wat gezegd, bedoeld en gehoord wordt. Ik hoop dat dit zo is.

 

 

 

Wat ik me ook nog voor kan stellen, is dat het een stuk zelfbescherming is. Het liever niet weer een poging doen, omdat de kans bestaat dat je weer wordt teleurgesteld. Door het dan maal helemaal niet meer te doen, hou je in ieder geval de regie in handen.

 

 

 

Toen wij nog niet aan kinderen toe waren, werd mijn man ziek. Gaandeweg zijn ziekte werd de kans op een natuurlijke zwangerschap steeds kleiner vanwege de verschillende behandelingen. Omdat wij voor zijn gezondheid al heel veel in het ziekenhuis moesten zijn, hadden wij besloten voor een zwangerschap niet de medische molen in te gaan. Onder het mom van als het gebeurt, dan gebeurt het, ben ik toen met de pil gestopt. Toen ik na een paar jaar nog niet zwanger was, ging ik er van uit dat het niet meer ging gebeuren. Ik zocht naar argumenten waarom ons leven zoals het was ook goed was. Vaak op vakantie, vrijheid, veel aandacht en tijd voor elkaar. Een maand nadat we getrouwd zijn, ben ik toen zwanger geworden. En hoewel ik zielsgelukkig was, moest ik in mijn hoofd echt even omschakelen. Ik was mijn eigen argumenten gaan geloven om zo iedere maand de pijn van het uitblijven van een zwangerschap te verzachten. Misschien speelt dat bij jullie/je man ook wel een beetje mee...

 

 

 

Heel veel succes en wijsheid in ieder geval.

 

 

 

Michelle

[lisan]

Lieve meiden,

 

 

 

Allemaal super bedankt voor jullie ervaringen en steun! Geeft me het gevoel er niet alleen voor te staan.

 

 

 

Gisteravond nog een gesprek met hem gehad. Hierin gaf hij aan dat het wat hem betreft echt over is qua kinderen. Hij is er geleidelijk anders over gaan denken en de drukte die kinderen in zijn ogen geven, wil hij niet. Volgens hem heeft hij al eerder signalen afgegeven, maar die heb ik blijkbaar niet opgevangen. (Hij was 2 weken geleden nog bezig om verzekeringstechnisch alles te regelen voor Duitsland..). Ik vroeg hem of hij wist wat dan een aanzet hiervoor geweest kon zijn, maar dit wist hij ook niet. De behandeling an sich vond hij ook zwaar, maar dat was te overzien. Wel begon hij met allerlei argumenten omtrent zijn onvruchtbaarheid. Ikzelf denk niet dat dat een grote rol speelt, want anders was dit al veel eerder aan het licht gekomen. Ik heb zelf de indruk dat de hectiek die hij in zijn baan ervaart, hem parten aan het spelen is. Hij heeft een erge drukke baan en wil als hij thuis is gewoon rust. Hij duldt de katten dan niet eens. En waarschijnlijk ziet hij mogelijkheden in Dusseldorf en wordt het in zijn ogen 'menes'. (Of hoop ik dat dit de reden is...)

 

 

 

Verder heeft hij de indruk dat ik hem niet als partner zie, maar als eventuele vader voor mijn kinderen. En het feit dat ik wellicht voor mijn kinderwens kies, onderstreept dit. Hij is hier zeer verbolgen over en naar mijn idee op zijn p.. getrapt. Zucht..... Zien jullie dit ook zo? Het lijkt trouwens of hij een of ander gevoelloos type is, maar dat is hij totaal niet hoor! Ik baal er gewoon van. Dit omdat mijn vorige relatie van 6 jaar zo eindigde. Die persoon heeft me jaren aan het lijntje gehouden qua kinderen en telkens gezegd: nee, nu niet want financieel bla, bla..over een jaar. Een jaar later: nee nu niet want ik zit psychisch niet lekker, volgend jaar. Toen ik hem voor het blok zette, vluchtte hij in de armen van een ander..

 

Nu denk je dit voor elkaar te hebben, heb je weer een dilemma..

 

 

 

@ fren, het lijkt inderdaad zo dat hij eventuele volgende teleurstellingen en het verdriet wat daarbij komt kijken op dit moment niet trekt. Ik denk dat dit tijd nodig heeft. Succes meis!

 

 

 

@ Rackster, lijkt erop dat hij het als een falen ziet van hemzelf en bang is voor de confrontatie hiermee..Ik weet niet of ik goed zit, maar wil jullie wel veel succes wensen! Het is inderdaad ook niet eerlijk, maar als we verder willen dan moeten we proberen dat gevoel te negeren en accepteren dat dingen soms niet gaan zoals we van te voren hadden gedacht/gepland, maar dat de weg er naar toe een bochtje kan maken...

 

 

 

@ Anouk, tjongejonge Anouk wat een lef is hier voor nodig om er op deze wijze mee om te gaan..Een relatie beindigen vanwege het uitblijven van een zwangerschap vind ik moedig. Ook omdat het geen garanties biedt. Je weet inderdaad niet of het ooit gaat lukken en dan heb je wel die geweldige vent aan de kant gezet. Maar ik heb veel bewondering voor je moed en eerlijkheid! Ik hoop dat een breuk niet nodig hoeft te zijn.

 

 

 

@ Christine, Jij slaat de spijker op zijn kop! Het is inderdaad zo, hoe langer het duurt, hoe meer tijd je hebt om over alles na te denken en de twijfels binnen te laten komen. De medisch molen is natuurlijk een uitkomst, maar heeft op dat gebied, wanneer er veel tijd overheen gaat, nadelen. Bedankt voor je heldere uitleg!

 

 

 

Ik ga maar weer eens wat doen. Vriend is twee dagen naar Londen en nu heb ik de tijd om het allemaal te laten bezinken en te overdenken.

 

 

 

Meiden nogmaals bedankt!

 

 

 

En @ Mart, ik heb je gevolgd en wat vind ik dit een geweldig en bijzonder verhaal! Heeeel veel geluk hiermee en dat je over 8 maanden een wolk van een baby in je armen mag sluiten.

 

 

 

Liefs, Lisan