Jump to content

Wel of geen pijnbestrijding tijdens bevalling?


J0se

Recommended Posts

Dit leek me wel een interessant topic om te openen. Volgens mij vragen veel meiden dit zich af.... wel of geen pijnbestrijding tijdens bevalling.

Wat zijn de ervaringen van verschillende dames die al bevallen zijn. Hebben jullie wel of geen pijnbestrijding gehad? En zo ja, wat? En wat is jullie ervaring hiermee?

 

Soms kun je er niet omheen, denk bijv. aan spoedks. Ook lees je verschillende verhalen over de consequenties van verschillende pijnmedicatie.

Wat heeft het voor gevolgen voor het kind? En hebben jullie dit ook inderdaad zo ervaren?

 

Groetjes

Link to comment
Share on other sites

ik heb een morfine(fentanyl)pompje gehad

deze heeft totaal niet gewerkt, voelde elke wee nog en kon gewoon lopen en na de bevalling zelfstandig douchen

waarschijnlijk is de pomp te laat aangesloten en heeft het daarom niet meer gewerkt, de adrenalinepeil was te hoog

zal bij de volgende bevalling toch weer vragen om het pompje als ik denk dat het nodig is maar dan niet pas bij 8cm

Link to comment
Share on other sites

Hoi Jose

 

ik heb geen pijnbestrijding gehad, ze wilde bij mij een ruggeprik zetten, waren aan het wachten op de anaesthesist maar er volgde een weeëmstorm (ik ging in een uur van 4 naar 9 cm). Ik moet eerlijk zeggen toen ik aan het wachten was op de pijnbestrijding ik niet eens meer wilde dat men mijn bed zou verzetten, laat staan verrijden naar de ok voor de prik! k vroeg me ook af hoe ik toch met die weeën overeind moest komen, op de rand van het bed zou moeten gaan zitten , met een bolle rug en dan stil zitten!??

Toen ik het niet meer hield en zei dat de verpleegkundige en verkoskundige bij me moesten blijven toen bleek ik te mogen gaan persen......

 

Met de jongens ben ik bevallen met pethidine, ik doezelde daar af en toe mee weg maar kan er verder weinig over zeggen.

 

Achteraf ben ik helemaal blij dat ik de ruggeprik niet heb gehad, heb er (naderhand) nogal wat akelige verhalen over gehoord met name lekkages met vervelende bijwerkingen.

Link to comment
Share on other sites

Hai,

 

Ben ingeleid tijdens de bevalling van mijn dochter, en de weeen waren totaal niet op te vangen.

Heb toen om pijnstilling gevraagt maar ik had 5 cm dus daarom heb ik een ruggeprik gehad.

Een hele verademing alleen toen ik 10 cm had moest ik eerst wachten tot de ruggeprik iets was uitgewerkt.

 

Sas

Link to comment
Share on other sites

Ik ben twee keer bevallen zonder pijnbestrijding. Ik heb er wel tijdens iedere bevalling om gevraagd, zo ongeveer net over de helft van de bevalling als de weeen op z'n heftigst zijn. Twee keer is toen afgesproken het nog een kwartiertje aan te kijken en twee keer was ik daarna zover dat de endorfines de scherpe kantjes ervan af haalde of dat ik zo in mezelf gekeerd was dat ik niet meer moest denken aan gedoe met prikken of infusen... In mijn beleving komt er een punt waarop je denkt dat je het echt niet meer kan hebben en kort daarna ga je daar overheen en gaat je lichaam je helpen met lichaamseigen pijnstilling. Niet dat het dan niet zeer meer doet, want dat doet het wel, maar dan vind je het niet erg meer.

 

Ik vond het overigens beide keren wel erg prettig dat ik in het ziekenhuis was, zodat als ik echt wél wilde, het ook mogelijk was. Persoonlijk is pethidine voor mij geen optie omdat de baby daar suf van kan worden. Ik zou gekozen hebben voor een ruggeprik, maar ben blij dat ik die dus niet nodig gehad heb.

 

Wat mij ook erg geholpen heeft is voor de bevalling met verloskundige en man het er over hebben wat mijn mening was m.b.t. pijnbestrijding. Ik heb duidelijk vantevoren aangegeven dat ik het alleen wilde als het echt niet anders kon. In beide gevallen hebben ze dus eventjes gewacht toen ik er tijdens de bevalling om vroeg om te kijken of ik er echt aan toe was. Daardoor hebben ze twee keer gewacht en had ik het twee keer dus niet nodig.

 

Mijn advies zou zijn om je goed op de hoogte te stellen van de mogelijkheden en je een mening te vormen over wat je wel en niet zou willen en dit ook duidelijk te bespreken. Dat geeft rust tijdens je bevalling. Het vervelende is dat je vantevoren niet kunt zeggen hoe veel pijn het gaat doen. Ik denk dat het namelijk ook nog verschil maakt of je gewone buikweeen hebt of rugweeen en hoe snel de bevalling gaat, hoe snel de weeen komen etc.

Link to comment
Share on other sites

Ik had bij mijn dochter 23 uur weeën en echt hevige weeën. Maar ik wilde geen pijnbestrijding. Ze vroegen me wel omdat ik het echt niet meer weg kon puffen, maar nee hoor, voor mij hoort het erbij dat je pijn hebt tijdens de bevalling . De natuur heeft het zo geregelt. En daar ga ik ook deze keer weer voor. Is al met de Vlos afgesproken , geen pijnbestrijding. Ben misschien ouderwets wat dat betreeft maar ik denk altijd, vroeger hadden ze dat ook niet, dus wil ik het nu ook niet ;)

Maar iedereen moet het voor zichzelf beslissen natuurlijk.

Liefs

Link to comment
Share on other sites

Ik ben ingeleid en mn ontsluiting kwam niet goed opgang, maar na een dag zwoegen amper ontsluiting, trok ik het niet meer, maar weet dus niet of het kwam omdat ik ook verschikkelijk veel pijn in mn bekken had, ik ken het 1 niet meer met het ander opvangen.

Ik heb een ruggeprik gehad en uiteindelijk ks.

dat van de lekkende ruggepruk heb ik gehad waar Babeth het over heeft, dat is inderdaad geen pretje maar ondanks dat denk ik dat je zo iets niet helemaal van te voren kan bedenken je weet niet hoe je bevalling verloopt.

Als het indien nodig is voor mij zal ik het weer doen.

 

succes met keus en uiteraard nog meer succes met je bevalling :-)

Link to comment
Share on other sites

Ik ben ingeleid en kreeg een weeënstorm. Bij 6 cm ontsluiting heb ik toen een remifentanylpompje gekregen. Ik vond het erg fijn. Ik voelde de pijn nog wel, maar de scherpe kantjes waren eraf en ik kon de korte tijd tussen de weeën veel beter ontspannen. Het fijne van dit middel is dat het heel snle werkt en ook weer heel snel is uitgewerkt. Volgens mij zijn er alleen risico's voor de moeder, namelijk ademstilstand. Daarom wordt je ook heel goed in de gaten gehouden.

Link to comment
Share on other sites

Ik heb een ruggenprik gehad. Had al 8 weken slecht geslapen en had een niet vorderende ontsluiting. Ik kon prima ontspannen maar na 14 uur heb ik een ruggeprik gehad. IK was echt op.

Is me prima bevallen. Heb wel overgegeven tijdens het zetten van de ruggenprik. Nadeel is welk dat je lang moet wachten tot dat de prik is uitgewerkt om te mogen persen. (bij mij ruim 2 uur, maar dat komt ook omdat ik geen persweeën had en heb gekregen)

 

Laat je vooral goed voorlichten en ga niet alleen af op verhaal van lekkende ruggenprik. Er kan bij alle soorten wat fout gaan en elke bevalling. Gelukkig gaan er ook heel veel goed!

 

Ik wilde de mogelijkheid hebben en heb dat duidelijk besproken maar als je bezig bent met bevallen kun je er heel anders over denken.

Link to comment
Share on other sites

Bij mijn eerste zoon heb ik geen pijnbestrijding gehad...kon ook niet want ik wist pas 2 uur voordat hij geboren werd dat ik zwanger was ;-)

Bij mijn tweede zoon werd ik ingeleid omdat ik zwangerschapsvergiftiging had. Heb het de hele tijd vol kunnen houden maar op een gegeven moment had ik zo'n pijn in mijn rug (heb ik altijd al + ik had al een week in het ziekenhuis gelegen en die bedden liggen ook niet echt fijn + ik had vreselijke rugweeën + een weeënstorm) toen is er besloten dat ik een spuit in mijn bovenbeen zou krijgen. Moet me alleen niet meer vragen wat het was want dat heb ik dus echt niet onthouden hahaha.

Het heeft alleen niet geholpen, de bevalling ging vanaf dat moment zo snel dat het nog niet eens door mijn lichaam opgenomen was.

 

Maar goed, iedere vrouw is anders en iedere bevalling is anders. Op het moment zelf ben je pas in staat om te beslissen of je pijnbestrijding wilt of niet. Je kunt vantevoren zeggen dat je het niet wilt en wat als het uiteindelijk zo tegenvalt? Dan ben je blij dat er iets aan gedaan kan worden. En andersom is het ook zo, als je vantevoren zegt dat je iets wil dan kan de pijn uiteindelijk toch goed op de vangen zijn zodat je niks hoeft. Dus mijn mening is....gewoon doen waar je je op dat moment het beste bij voelt!

Link to comment
Share on other sites

ik heb een ruggeprik gehad.

had na 24uur (om de 3 min.) weeën nog geen ontsluiting, de verloskundige adviseerde dit,

zodat ik de rest goed uit kon zingen.

Daarnaast kreeg ik weeënopwekkers, want na de ruggeprik vielen de weeën weg.

Helaas ging het met zoonlief niet helemaal lekker en werd het een spoedkeizersnede (nieuwe ruggeprik gekregen).

In totaal heeft het 40 uur geduurd, ik denk niet dat ik dat gehaald had zonder pijnstilling.

Niet omdat de pijn niet te dragen was, maar vanwege de uitputting.

 

Persoonlijk zou ik het laten afhangen van de bevalling, want je bent echt wel sterker dan je denkt als je eenmaal bezig bent.

Link to comment
Share on other sites

Ik weet nog niet waar ik voor ga kiezen, maar eea zal ook afhakelijk te zijn van de bevalling. Bij ons in het ziekenhuis zijn drie soorten pijnbestrijding. Het merendeel van alle vrouwen maakt hier gebruik van (aldus de arts).

 

Maar het lijkt me wel prettig als je het niet meer trekt.

 

@mama27 hoe kan het dat je er pas 2 uur voor de bevalling achterkwam dat je zwanger was? Vraag me dat toch altijd af. Niet als kritiek bedoeld, maar wel uit intersse. Je bent immers niet meer ongesteld, je wordt toch echt dikker en je voelt de baby op den duur ook flink trappelen....

Link to comment
Share on other sites

Ik heb gel gekregen om de bevalling op te wekken omdat ik 41 en nog wat dagen was. Ik ben als de dood voor een ruggeprik, dus geen haar op mijn hoofd die daaraan moest denken. Ik had mijn man gezegd: Als ik het niet meer kan bepalen moet jij het voor me doen, maar ik wil alleen in uiterste nood! En dat hoefde gelukkig niet. De weeenstorm heb ik met kreunen, puffen en overgeven overleefd en het persen vond ik eigenlijk moeilijker. Ik heb geroepen: het pas niet! HET PAST NIET!!! Maar het pastte natuurlijk wel. Daarna wel een totaalruptuur, en die heb ik als véél erger ervaren dan de bevalling op zich. 14 dagen waarin je opnieuw moet leren poepen, alles vreselijk pijn doet en iedereen met je baby aan het dragen is behalve jijzelf.

Dit keer krijg ik een tweeling. Ik wil weer geen ruggeprik, maar ja, mocht er een keizersnee nodig zijn, dan moet het uiteraard. Maar eerlijk gezegd moet ik er niet aan denken! Wat een eng ding die ruggeprik. Zeker als je ook al weeen hebt en dus niet stil kan zitten. Brrrrr....

groet,

Jeanine

Link to comment
Share on other sites

ik heb zelf 1 keer eerder een ruggenprik gehad (dubbele knieoperatie). Zag er als een berg tegenop en vond het doodeng. Uiteindelijk viel de prik reuze mee. Ik had me echt druk gemaakt om niks. Wel vond ik het na de operate erg raar dat ik een paar uur geen enkel gevoel had in mn onderlijf.

Link to comment
Share on other sites

@jrn, ik heb ook bij een (kijk)operatie aan mijn knie een ruggenprik gehad en vond het inderdaad erg vreemd dat je geen gevoel hebt en dat ze van alles kunnen doen met je benen en het zelf niet eens in de gaten hebt. Het ergste vond ik nog dat ik niet in de gaten had dat ik nodig moest plassen (schaam, schaam....achteraf kan ik er wel om lachen maar op dat moment schaamde ik me dood).

 

Ik was 19 toen ik zwanger was van mijn eerste zoon, toen 'ie geboren was was ikzelf net een maandje 20. Woog in die tijd maar net 50 kg....ging naar school en werkte in het weekend, sportte 4x per week. Op een gegeven moment was ik heel erg moe, kon alleen nog maar op bed liggen en verder niks. Bloed laten prikken en daaruit bleek dat ik de ziekte van Pfeiffer had. Oké niks aan de hand, dat heeft tijd nodig en gaat vanzelf wel weer over. Maar ondertussen kon ik mijn dagelijkse dingen dus niet meer doen en daar ben ik inderdaad een paar kilo door aangekomen. Verder had ik altijd al last van rommelende darmen dus daar zocht ik ook niks achter. Ik was ook meestal niet regelmatig ongesteld, ene keer duurde het wat langer dan de andere keer....ook niks om me druk om te maken, was voor mij normaal.

Tot ik op een dag last van mijn rug had en dus niet naar school ben gegaan, die nacht werd het zo erg dat ik aan mijn moeder gevraagd heb om de dokter te bellen. Hij zei "kom maar op het spreekuur"....ehm dat ging dus niet meer, zo'n pijn had ik. Dus hup in de auto naar de dokter, dat was om een uur of 6....eenmaal daar aangekomen braken de vliezen en kreeg ik dus te horen dat ik met spoed met de ambulance naar het ziekenhuis moest om daar te gaan bevallen! Een paar minuten over 8 was 'ie er al...een gezonde jongen van 48cm en 2750 gram....het mooiste souvenier wat ik ooit van een vakantie heb meegenomen :-)

Toch vreemd hè, de eerste keer zwanger zonder het te weten en bij mijn 2e zoon zijn we jaren bezig geweest en wilde het niet lukken. Het zijn echt 2 uiterste....Ach kan ik tenminste over beide dingen meepraten hahaha

Link to comment
Share on other sites

Goed om over na te denken. Maar denk dat het van de situatie afhangt was wijsheid is. Als je vlot bevalt is een ruggenprik denk ik minder handig en iets kortwerkends praktischer. Overweeg dan ook wat dat betekend voor je baby (suffer bij de geboorte bijvoorbeeld).

 

Ik heb 2 keer een ruggenprik gekregen. Daar zitten toch ook wel wat risico's aan hoor. Door de ruggenprik kan je bloeddruk ineens fors gaan dalen, hiervoor krijg je een infuus om dat op te vangen.

En als ik het goed begrepen heb is mede door dit infuus de kans dat je kindje heel geel wordt - en dus onder de lamp moet - groter, omdat het lichaampje ook druk is met al het andere.

 

De eerste keer heb ik een ruggenprik gekregen omdat ik werd ingeleid en de weeen in heel korte tijd heel heftig werden. En ik had voornamelijk beenweeen. Die kon ik met geen mogelijkheid opvangen (kreeg continue kramp in mijn benen erbij).

De tweede keer heb ik er na een uur of 4 gevraagd omdat ik de -toen gelukkig alleen buik- weeen niet goed kon opvangen en ze pas de volgende ochtend zouden overgaan tot een infuus met opwekkers (ik had toen 1 cm ontsluiting, de volgende ochtend nog steeds 1 cm - dus maar goed dat ik dat gedaan had). Het heeft alleen niet goed gewerkt.

Een ruggenprik is in ieder geval in mijn beleving niet zaligmakend: de eerste keer heb ik er heerlijk op geslapen en helemaal geen weeen meer gevoeld. Omdat het een ks werd is er nog1 bijgezet. Het heeft daarna echt heel lang geduurd voor ik weer gevoel had in mijn benen (zeker 12 u na de operatie).

De tweede keer heeft hij nooit helemaal gewerkt en op een gegeven moment was hij aan 1 kant zelfs uitgewerkt... Zelfs bijspuiten hielp niet.

 

Laat het gebeuren en kijk wat er gebeurd. Er zijn er die met geen moeite een kindje op de wereld zetten en amper het idee hebben dat ze een bevalling hebben gedaan, bij anderen gaat dat moeizamer. Succes met de laatste loodjes!

Link to comment
Share on other sites

helemaal akkoord met afwachten van wat de bevalling zelf wordt.

 

Je weet immers nooit wat er zal gebeuren, en hoe je lichaam op wat zal reageren. je kan wél op voorhand het zogenaamde geboorteplan opstellen waar je in opschrijft hoe je graag je bevalling zou zien verlopen, zoals welke houdingen, met ruggeprik of niet, meteen aanleggen voor bv, placenta bekijken enzovoort. Dat kan je dan afgeven aan de verloskundige zodat die weet wat je wensen zijn toen je nog 'bij bewustzijn' was. :-) Uiteindelijk wordt de bevalling misschien helemaal anders, maar dat is dan ook maar zo. Zolang je je maar niet laat inpraten op dingen die je helemaal niet wil doen!

Ik had zelf ook allerlei in gedachten zoals in bad bevallen, maar dat is er helemaal niet van gekomen. Ik kreeg nochtans wel de kans, maar moest het snel laten varen omdat mijn lichaam in bad met weeën compleet niet als comfortabel aanvoelde. Een ruggeprik heb ik altijd al willen vermijden, en ging er speciaal voor naar een zwangerschapscursus. Gelukkig ging de ontsluiting vrij vlot vooruit - mede dankzij die cursus - waardoor ik niet erg lang op de zwaarste weeën heb moeten blijven hangen. Dus zonder verdoving, puur natuur, op een baarkruk en helemaal blij dat het gegaan is zoals het is gegaan!

 

Maar ik moet toegeven: op het moment dat ik de 8 tot 10 cm ontsluitingsweeën aan het verbijten was, dacht ik echt waar dat als dit nog lang zou blijven duren en ik niet snel verdere ontsluiting zou hebben, zou ik wellicht ook wanhopig die prik hebben gewenst! Het hangt ervan af hoe je je lichaam ervaart denk ik.

 

succes in elk geval!

Ellen

Link to comment
Share on other sites

ik ben beide keren thuis bevallen dus dan ook automatisch zonder pijnstilling. Maar ik moet wel toegeven dat mijn bevalling snel gingen beide in 3 uur van begin tot eind. Heb bij de tweede wel geroepen dat ik naar het zh wou voor pjnstilling maar toen mocht ik persen en na 3x persen was ze eruit. Succes

Link to comment
Share on other sites

Gister en info avond over bevallen in het ziekenhuis gehad en ook daar kwam dit ter sprake, weet dat er aan een ruggeprik veel nadelen zitten..

wachten op de anesthesist, niet meer lopen, blaascatheter....ga maar even door....dus dat liever niet, je kan ook een verdovingsprik krijgen in je been, ook dan mag je niet lopen maar e spuit ligt op de afdeling dus kan elk moment gegeven worden, en dan kan je nog kiezen voor dormicum ( heb ik ook gehad tijdens de punctie) en dat is een tabletje en denk dat ik daar voor zou kiezen mocht ik pijn bestrijding willen/krijgen.

verdere middelen zijn niet ter sprake gekomen.

 

bij de oudste ben ik thuis bevallen dus geen pijnbestrijding en als het even kan liever niet want het heeft ook zijn nadelen.

Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...

Hoi Jose, idd interessant topic. zie ook hier http://www.ivfmoeders.nl/showthread.php?15021-pijnbestrijding

 

ik ben één keer bevallen mét pijnbestrijding (pethidine) vanwege een weeenstorm waardoor de ontsluiting niet meer vlotte (ik was 12 uur bezig en zat op 3 cm, waarna de weeenstorm kwam en ik niet meer kon ontspannen, waardoor het nog steeds niet verder ging). dus hup naar t ziekenhuis, waar ik alsnog moest wachten op de artsen (anderhalf uur!!)... het maakte me geen zak meer uit wat ik kreeg, als er maar iets kwam. en omdat de anesthesist nog steeds niet beschikbaar was heb ik uiteindelijk pethidine gekregen. heel idioot eigenlijk want ik kwam er achteraf achter dat dat normaal gesproken alleen gegeven wordt aan het begin van de bevalling. ik heb niet het idee gehad dat de pethidine werkte, heb de scherpe randjes nog steeds gevoeld. wel zijn toen de vliezen gebroken en ging de bevalling daarna heel vlot. Maar: omdat het zo snel ging, had mijn kleintje nog pethidine in haar lijfje en mocht ik haar niet bij me houden na de bevalling (ze moet dan in de gaten gehouden gehouden). hierdoor is de bv niet goed op gang gekomen...

Vooral het feit dat ik haar niet bij me mocht houden zorgde ervoor dat ik de tweede keer per se geen pijnbestrijding wilde, en gelukkig was het ook niet nodig. ik had wel net als ellentrik en esk een moment dat ik dacht, had ik nou toch maar iets tegen de pijn, maar toen was ik idd al zo ver dat ik even later kon gaan persen.

Wat iemand anders al zei: je kunt veel meer dan je van te voren denkt. als de weeen langzaam opbouwen en jij zelf ontspannen kunt blijven, dan raak je zelf ook in een soort roes waardoor de weeen in principe goed te doen zijn. ik denk wel dat als je je zorgen maakt over de bevalling of er tegen op ziet, dat je dan minder goed tegen de pijn kunt.

 

trouwens nog iets wat ik echt als nadeel van de pijnbestrijding heb ervaren, is dat je stil moet liggen op je bed. bij de pethidine moeten ze jouw hartslag in de gaten houden en die van je kindje. je zit met allerlei draadjes en toestanden vast aan t bed en ik wilde ontzettend graag bewegen / anders liggen om de weeen op te vangen, maar dat mocht dus niet meer. Bij een ruggenprik komen vaker kunstverlossingen voor en dat heeft ook weer allerlei nadelen voor je kleintje. en oja, al die lui in het ziekenhuis willen zich allemaal aan je komen voorstellen, net als jij een wee ligt op te vangen. echt het laatste waar je belangstelling voor hebt...

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.



  • Posts

    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
    • Hi @Aisiya, Ik begin binnenkort met mijn tweede ronde IVF/ICSI! En ik ben 42... 🙂 Ben jij al begonnen of begin je ook binnenkort?  Ik heb mijn eerste ICSI behandeling gedaan 4 jaar geleden, met als resultaat een hele mooi dochter van nu bijna 3 jaar.  Toen heb ik veel steun gehad aan deze forum, en om verhalen te delen en lezen van andere die hetzelfde meemaken.  Het lijkt mij fijn om elkaar te ondersteunen! 
    • Ik begin binnenkort voor de tweede keer met IVF ./ ICSI en ik ben benieuwd of er andere zijn die ook beginnen of net zijn begonnen?  Ik heb 4 jaar geleden mijn eerst ICSI ronde gehad, met de resultaat een hele mooie dochter van bijna 3. 
  • Topics

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use