Zijn er nog 40+ meisjes hier? :)

[Kitje]

Dankjewel lieve @Jennie80 voor de virtuele knuffel!
Zulke dingetjes doen me wel heel goed.

Hoe is het met jou nu? Jij hebt ook wel eea achter de kiezen gehad.
Is er al zicht op wanneer je weer verder mag?

[Kitje]

Jij had vandaag toch je testdag dacht ik @Siepie?
Hoe is het verlopen?
Ben benieuwd!

Verder met de andere meiden alles goed?
Het is zo stilletjes op het moment...

[Siepie]

Heey @Kitje ja inderdaad, maar hij is negatief. Ik heb mij de laatste tijd een beetje afgezonderd omdat ik al een heel groot voorgevoel had  Het ging namelijk precies hetzelfde als de vorige keer. De kliniek wil dat ik volgende week nog een keer test en door ga met de medicijnen, maar eerlijk gezegd heb ik daar weinig trek in. Ik denk bij mijzelf als het nu niet goed is dan is het volgende week ook niet goed. 

Voor nu is het over en uit voor ons. Misschien dat ik het in januari nog een keer ga proberen, maar ik weet niet of ik dat nog een keer kan opbrengen.

Hoe is het met jou? 

En met de andere dames uiteraard.

Liefs Simoon

[Kitje]

Ohhh wat balen @Siepie had het zo gehoopt voor je!
Snap ik wel ja dat je je een beetje afzondert dan, dat heb je ook nodig soms, zeker om teleurstellingen te verwerken.
Denk ook dat het weinig zinvol is om door te gaan met de medicatie en volgende week weer te testen.
Je zit op 14 dagen na tp toch?
Toen testte ik heel erg zwanger, de week erna was de streep wel nog dikker, maar die eerste test was zeer duidelijk en hoefde niet met een loep te turen naar een zeer licht streepje, dus die mening van jou deel ik wel.
Als het nu niet positief is dan wellicht volgende week ook niet, al zijn de wonderen de wereld nog niet uit....

Het blijft een zwaar traject he, snap ik wel ja dat je ff moet nadenken of je dat allemaal nog wil.
Weet niet of eiceldonatie eventueel een optie voor je is, kan ook met je man zijn zaad, dan is het kindje biologisch mss niet van jou, maar het groeit wel in jou en is ook wettelijk van jou en het is wel van je man dan.
Maar goed, dat is iets dat moet jij beslissen en dat moet je ook niet nu doen want nu ben je nog te verdrietig om de mislukte poging.

Wat ik gemerkt heb na het verlies van dit kindje is dat het verdriet echt mega groot is en het voor mij geen enkel verschil zou uitgemaakt hebben dat het biologisch wel of niet van mij is, het groeit in mij, dus is het van mij en het was zo ontzettend welkom.

Met mij gaat het op en af, ben nog best wel een emo wrak soms, maar sommige dagen gaat het best ok.
Ben ook weer aan het werk, deels nog, zoveel uren als dat ik volhoud.
Lichamelijk gaat het wel, toch nog wel vlug moe, bloeding is inmiddels bijna weg, alleen nog bruin komt eruit.

Heb het sporten maar weer opgepakt na maanden niks gedaan te hebben.
Beginners schemaatje van 40 minuutjes per keer, maar wel 3x per week.
Paar kg afvallen is mijn nieuwe doel, ben er al 8 kwijt.....
Dat nu wel genormaliseerd intussen en mijn jongste zusje doet ook mee, iedere vrijdag wegen en dan op naar een gezond gewicht.

Volgende week controle in het ziekenhuis en dan krijg ik ook de uitslagen die ze binnen hebben van het bloed.
De placenta zou waarschijnlijk langer duren, maar heb 3 weken erna nog een afspraak staan.
Ze zullen dan ook wel inwendig gluren of alles er schoon uit ziet.

Heb een mooi klein subtiel gedenkplekje gemaakt voor de kleine man en het armbandje dat ik gekregen heb van mijn moeder en zusjes ligt bij de juwelier om te graveren, zijn naam en geboortedatum laat ik er in zetten.

Nu thuis aan het werk, maar heb slecht geslapen dus de concentratie is pet.

Sterkte lieverd, is toch een dingetje om te verwerken weer he?


 

[Siepie]

Ik denk nog steeds aan jullie en hoop dat alles goed gaat. Hier is gisteren mijn menstruatie doorgebroken, tenminste een lichte vorm, maar dat zal nog wel veranderen de komende dagen. 

Volgende week lees ik alles even bij en reageer ik uitgebreider, dit weekend verjaardag want mijn mannetje is jarig.

 

[Nina79]

Hoi lieve dames

Ik was op vakantie met de auto 2 weken en net een dag terug.

@Siepie wat verdrietig voor je..... begrijp ik goed dat je er helemaal mee stopt? Of ga je toch voor andere alternatieven? 

Je hoeft er indd ook nog even niet over na te denken. Eerst maar even bijkomen van alles.

Nog gefeliciteerd met de verjaardag van je man. Hoop dat jullie het leuk hebben gehad.

@Jennie80 hoe gaat het met jou? 

@Kitje en met jou? Wat mooi dat de kleine man begraven ligt in je tuin. Dan is hij toch voor altijd in de buurt. Heb je het je zoon verteld of denk je dat hij iets weet? 

Ik heb veel aan je gedacht. Voel me wel bezwaard om hier te zijn, lijkt me zo confronterend voor je......vooral omdat we even ver zouden zijn. Maakt mij ook wel verdrietig dat idee 

@Hanniebal de laatste loodjes voor jou! Hoop dat alles goed met je gaat.

Dikke knuffel voor jullie allemaal ♡

[Kitje]

Vind het echt rot voor je @Siepie dat het niet gelukt is....
Hopelijk heb je wel een beetje fijne verjaardag gehad het weekend.
Proficiat met je man!

Welkom terug @Nina79
Heb je een fijne vakantie gehad?

Niet bezwaard voelen meis, het is idd confronterend, maar het leven is vol met confronterende dingen.
Ook het geboortekaartje van mijn collega die vorige week bevallen is was confronterend en het babietje van mijn zusje is confronterend.
De kinderwagens op straat en de dikke buiken, het is allemaal confronterend.
Dat doet pijn, maar dat wil niet zeggen dat ik blij ben voor een ander, dat ik blij ben dat jou dit bespaard is gebleven en dat mijn collega een gezond zoontje kreeg terwijl ze eigenlijk niet zwanger kon worden.
Het zijn kleine wondertjes die mij helaas afgenomen is.
Neemt niet weg dat ik heel even gelukkig ben geweest, 2 maanden ongeveer.
Dit kleine kereltje heeft me een hele korte periode intens gelukkig gemaakt en intens verdrietig.

Mijn zoon heb ik uiteindelijk niks verteld, het voegt voor hem niks toe, hij kan er niks mee.
Daarbij heeft hij een hele akelige vader die dit direct gaat aangrijpen om een klote streek uit te halen.
Als hij weet dat ik zwak ben (en dat ben ik nu) dan slaat hij toe, maar ik kan mijn zoon niet vragen dit geheim te houden of er niet over te praten met anderen.
Ik heb er lang over getwijfeld, maar besloten dat dit voor mij het beste is zo.
Hij zal wel iets gemerkt hebben van mijn verdriet denk ik en het vreemd hebben gevonden dat er ineens zoveel volk was hier, maar hij heeft er niks over gevraagd.

Intussen ben ik 3 weken verder, heb ik de pieces of my life weer opgepakt en ben ik weer aan het werk.
Vanaf deze week ga ik weer al mijn uren werken, het geeft me afleiding en lichamelijk lukt het wel.
De bloeding is nog niet volledig gestopt, daar baal ik wel van, soms lijkt het of het weg is, dan heb ik urenlang niks gespot om dan vervolgens weer helderrood bloed te spotten na dagenlang bruin.
Dat vind ik wel vervelend, ik wil eigenlijk gewoon door met mijn leven en dit achter me laten en nu wordt ik telkens als ik naar de wc ga weer geconfronteerd ermee.

Wat ik wel een beetje jammer vind is dat ik van de clinic helemaal niks meer gehoord heb sinds 7 september.
Heb ze toen de foto's van mijn zoontje gestuurd en daarna bleef het stil.
Dat valt me wel tegen eigenlijk, dat ze me nooit meer gevraagd hebben hoe het met me gaat.

.

[Hanniebal]

Hoi lieve meisjes, ik hoop dat het goed met jullie gaat. Voor sommige naar omstandigheden dan hè. 
 

nina en Kit zouden even ver zijn. Herinnert me aan mijn eigen 1e miskraam: mijn schoonzusje was een week eerder uitgerekend en haar zoontje is nu ruim 2 jaar. Af en toe dacht ik er aan en deed het ongelofelijke pijn. Vaak zet je je gevoel uit ofzo. Of een van mijn beste vriendinnen die geen tweede kind wilde en ik had al 3 miskramen achter de rug en zij besloot er toch voor te gaan en was meteen zwanger. Ze vertelde me de hele zwangerschap hoe zwaar ze het had en dacht blijkbaar geen moment aan hoe graag ik zwanger wilde zijn. Tot ik het een keer zat was en zei: je mag ook blij zijn dat het is gelukt. Toen was ze even stil. Ben zo goed in luisteren en meeleven dat mensen soms gewoon vergeten dat ik er genoeg verdriet om had. Ik denk dat we stuk voor stuk niet aan ivf waren begonnen zonder ons “eigen verhaal” met pijn daarbij. Enige dat ik kan zeggen is dat ik een wonder in mijn buik draag en dat dat voor jullie ook mogelijk is. Een kinderwens zit zo diep, heb ik gemerkt, dat ik dat nooit zo opgeven. Terwijl ik Heel veel tranen heb gehuild en intens verdriet heb gevoeld in dit traject. Dat verdriet sprak juist tot mij: je wilt dit ZOOO graag. Los van alle rationele overwegingen, wat ik ook bedenk of beredeneer. There S no denying it. Ik was ingesteld op 6 of 7 pogingen. 7 duizend euro per poging en 1500 van de verzekering terug. Ik zou doorgaan, zo lang ik het nog aankon. En ik weet dat ik zo lang was doorgegaan. Mijn nicht heeft 7 pogingen gedaan en toen was het pas raak. Ik dacht nog onwijs vruchtbaar te zijn maar ik bleek bijna geen goed groeiende eitjes te hebben. 6 follikels waarvan 5 leeg en 1 minimaal: 1 redelijk eitje. 
artsen waren zo somber. 
Geen zwangerschap. 
2 e ronde meer follikels maar uiteindelijk 2 eitjes: 1 matig en 1 redelijk. 

elke controles als ik naar Antwerpen reed in grote spanning en op de terug weg kapot van verdriet. Want alles wat ik geloofde (met ivf gaat het zowiezo lukken), bleek totale onzin te zijn. Arts zei gewoon: ik weet niet of we doorgaan met je. De kansen zijn echt heel gering. Psychisch en financieel te zwaar voor u. Mijn zoontje inmiddels vijf die afgelopen jaar zo vaak zei: mama ik wil ook iemand thuis. Met tranen in mijn ogen zat ik hem dan te vertellen dat het helemaal niet erg was om geen broertje of zusje te hebben. Van binnen kon ik niet geloven dat hij over dit soort dingen nu zelf begon: we hadden het toch heel goed samen. 

 

maar toch: 2e poging beide embryo’s groeien door en bij de eerste echo klopte 1 hartje en van de andere was er nog een vruchtzakje zichtbaar. 
Inmiddels 37 weken zwanger en op de 14e word ik ingeleid. Einde in zicht. 
Als ik mijn dochter gezond en wel in handen heb, ga ik het pas echt geloven; het is gewoon gelukt.
de angst en het verdriet hebben er in gehakt. er is niet altijd zon na de regen en ik ben niet voor het geluk geboren. Dat heb ik afgelopen jaren echt ondervinden en geloof me: ik was altijd een ras optimist. 

 

Maar het ziet er goed uit. Op de echo van vanmiddag is ze inmiddels 3400 gram. Bij 39 weken zal ze naar schatting 4 kilo zijn. Nipt en alles is perfect verlopen. 
dat enige matige of dat ene redelijke eitje heeft het, against all odds, toch maar geflikt. 

mijn zusje en moeder zeiden continue dat het echt zo goedkomen maar ik denk dat de meeste vriendinnen wel dachten: gaat niet meer lukken. Sommige zeiden het zelfs. 
 

hele dikke kussen en knuffels. 
 

 

[Kitje]

Oeh, jouw verhaal komt even binnen @Hanniebal.... 
Wat een bijzonder persoonlijk verhaal deel je hier.
En wat steek je daarmee anderen (mij) een hart onder de riem.
Ik weet nog zo goed hoe onzeker je was over die 2 eitjes, matig en redelijk, ik kan het nog zo goed herinneren, ook je verdriet en grote angst dat het weer zou mislukken.
En wij je maar moed inpraten en wat was ik blij Hanan dat het toch gelukt was en je dat zo gewenste kindje gaat krijgen de 14e.

Ik lees met verbazing ook  het gezeur van die zwangere vriendin, het weinig compassie voelen met een ander haar verdriet, de reacties van vriendinnen, die je dan gewoon schaamteloos zeggen, het lukt je toch niet, eigenlijk best onaardig en wat kunnen mensen toch hard zijn he?
Artsen die de handdoek in de ring hadden willen gooien en je alle positiviteit (en hoop) ontnamen op die manier.
Ik heb echt zo'n bewondering voor jouw doorzettingsvermogen Hanan en wat gun ik je dit meisje zo!
Je zoontje kijkt er vast enorm naar uit om haar over 12 dagen te ontmoeten.
Jeetje Han, 12 dagen nog maar!

Jij bent echt zo het pefecte voorbeeld van never give up!
Ik wens je alvast heel veel succes met de bevalling die al snel is en heel erg veel geluk met dat matige of redelijjke eitje dat je dochter is mogen worden!


 

[Hanniebal]

Dankjewel Kitje. 
 

ik wens jullie allemaal alle voorspoed van de wereld! 
 

 

[Kitje]

Vraagje ff lijkt wel of ik ongesteld ben nu, weten jullie misschien of dat kan?
Morgen is het 4 weken geleden dat ik naar het ziekenhuis moest, daarna heb ik een week of 2 bloedverlies gehad wat in het begin heel veel was en daarna minder werd, toen een dag of 10-12 wat bruinig, soms ook weleens een hele nacht of dag niks, maar als ik dan bijvoorbeeld was wezen sporten dan kwam er weer wat uit, net alsof lichamelijke inspanning dat dan weer in werking zet ofzo.
Begin van de week had ik vrijwel niks meer, woensdag moest ik bij de gynaecoloog zijn en dus heb ik daar gezegd dat ik bijna geen bloedverlies meer had.
Vrijdag ga ik sporten en terug donkerbruin bloed en sinds vandaag weer rood bloedverlies, net als een beginnende menstruatie zeg maar, heb verder geen buikkrampen net als bij een "normale" menstruatie dus ik weet het ff niet?
Qua tijd zou het wel kunnen, want normaliter ben ik altijd ietsje eerder dan 28 dagen, meestal 26 dagen, maar vind het wel beetje gek dat dan de bloeding zo goed als niet gestopt is geweest.
 

[Kiona77]

Hoi meiden, 

Ik kom halverwege binnen vallen maar zou graag mee schrijven. Ik ben pas 43 geworden. Ik ben een alleenstaande mama en heb een zoontje van 2 jaar en heb net mijn eerste en tevens mijn laatste IVF poging achter de rug voor een 2e kindje. Uit mijn IVF poging kwamen 5 eicellen waarvan er maar 1 bevrucht was. Ik heb vorige week donderdag de terugplaatsing gehad. Vandaag mag ik officieel testen. Heb sinds een paar dagen al lichte positieve testen dus had goede hoop. Vanmorgen weer een test gedaan en zag nog steeds een streepje. Heb wel een klein beetje bruine afscheiding gehad en steeds het gevoel dat mij menstruatie eraan komt, ook lichte buikpijn. Wat een spanning kan je hebben zeg. Wel fijn om het even ergens kwijt te kunnen! Heb nog niet alles kunnen lezen van jullie, maat ik voel met jullie mee! 

Liefs Kiona

[Kitje]

Hoi @Kiona77 welkom hier meis.
Als je alles wil lezen ben je wel ff zoet vrees ik... 

Wat balen dat je maar 1 eicel bevrucht had, hopelijk was dit het gouden eitje dan, er hoeft er maar 1x eentje te blijven plakken he?
Waarom is dit je enige poging eigenlijk? Vanwege je leeftijd?
Weet dat er ook klinieken zijn die je nog tot 45 behandelen, alleen zijn de kosten dan wel voor jouw rekening.
Dat wil ik je nog wel even meegeven, zodat je weet dat er na je 43 nog wel degelijk opties zijn.

Dan even over je bruine afscheiding, ik heb dat ook gehad bij mijn vorige poging, een paar dagen voordat ik mocht testen, ongeveer een week na de terugplaatsing had ik ook bruine afscheiding en het gevoel dat ik ongesteld moest worden, zo gaat het normaliter bij mijn menstruatie ook, paar dagen voordat ik het moet worden heb ik bruine afscheiding, echter dit keer was ik wel zwanger en was de bruine afscheiding waarschijnlijk een innestelingsbloeding geweest, de bruine afscheiding duurde een paar daagjes en ging toen weer weg.

Ik heb niet voor de officiele testdatum gestest, maar toen ik mocht testen had ik een hele duidelijke streep en een week later nog een keer getest (moest van de clinic) en toen was de streep nog duidelijker, was geen twijfel mogelijk.
Als de streep donkerder kleurt loopt het hcg op en ben je normaliter dus in verwachting.

Dus voor nu feliciteer ik je met je zwangerschap, een streep is een streep meis.
Het is idd heel spannend, zeker als je maar 1 kansje hebt, maar ik zou toch als ik jou was even contact opnemen waar je in behandeling bent en doorgeven dat je positief getest hebt, dan krijg je waarschijnlijk rond de 8 weken een echo.

[Kiona77]

Dank je voor je opbeurende woorden@Kitje! Het geeft me wel een beetje hoop dat je dus toch bruine afscheiding kan hebben en toch zwanger kan zijn. 

Moet eerlijk zeggen dat ik denk dat het nu voorbij is. Heb vanmorgen een test gedaan waarop ik echt een streepje zag maar de Clear Blue test zegt 'Niet zwanger'. Had net ook een klein beetje bloedverlies bij het afvegen dus ik ben me er op aan het voorbereiden dat het niet goed zit. Zal proberen nog een foto te sturen van de test. 

Wat betreft mijn laatste poging; ik mag van de kliniek nog wel verder gaan. De kosten zijn dan idd voor mij en daar komt dan ook nog het donor zaad bij. Aangezien ik nu ook maar 1 bevruchte eicel had vind ik het risico te groot. Als het nu niet lukt zal ik me erbij neer moeten leggen denk ik, hoe moeilijk dat ook is. Gelukkig heb ik al een geweldig kereltje rond lopen, waar ik onwijs dankbaar voor ben. 

[Kiona77]

Hierbij nog de foto van mijn 2 testen vanmorgen. 

[Kitje]

Oh, als de clear blue test niet zwanger zegt dan ben ik er ook bang voor @Kiona77
Wil niet meteen al je hoop de grond in boren, maar ook met beetje bloedverlies erbij klinkt dat niet heel hoopgevend eerlijk gezegd.

Snap ik ja, ik heb zelf 3 pogingen gedaan en had ook niet superveel eitjes meer, eerste keer had ik er 4 waarvan 3 bevrucht, 2 teruggeplaatst en die derde was niet goed genoeg om in te vriezen, tweede poging had ik 3 eitjes, alle 3 bevrucht, 2 teruggeplaatst, de derde wederom niet goed genoeg om in te vriezen, derder keer had ik nog maar 2 eitjes en eentje bevrucht, teruggeplaatst en ook mislukt.

Ik heb het risico ook niet meer willen nemen en ben overgestapt op eiceldonatie omdat het voor mij eigenlijk niet uitmaakt of het biologisch wel of niet van mij is, ik dacht dat het me meer kansen zou geven.
Ik ben ook alleen net als jij, heb dus ook donorzaad nodig en dan loopt het behoorlijk in de papieren allemaal.

Het is gewoon geen gemakkelijk traject helaas....

Ik zie op die bovenste test toch wel echt een streepje, misschien ben je nog te vroeg geweest met testen met de clearblue?
Je had vorige week donderdag je terugplaatsing toch? Dat is 24 september dan geweest?
Bij mij hadden ze gezegd dat ik mocht testen 14 dagen na terugplaatsing, jij zit dan nu op de 11e dag zoiets toch?
Ik zou het nog heel eventjes afwachten dan nu en op 14 dagen nog een testje doen.

[Kiona77]

@Kitje , er zit denk niet anders op dan te wachten. Ik mocht 11 dagen na de terugplaatsing testen hadden ze gezegd bij de kliniek omdat ik de terugplaatsing pas na 5 dagen kreeg. Bloedverlies was heel weinig en heeft nog niet doorgezet, dus heb nog een heel klein beetje hoop. Wel steeds lage rugpijn nu. 

Wat heb jij al veel pogingen gedaan en wat ontzettend jammer dat het nog niet is gelukt. Hoe werkt dat met eicel donatie en ben je daar al mee gestart? Heb jij ook donor zaad uit het buitenland? 

[Kitje]

Ik vrees het ook @Kiona77 wachten is iets dat we helaas heel veel moeten doen in dit traject.
Ik had bij mijn laatste poging ook na 5 dagen 2 embryo's terug gekregen, eentje was in blasto stadium, de ander was een morula (1 stapje onder blasto).
Ze hadden tegen mij gezegd dat ik na 14 dagen een bloedtest moest doen en bij urinetest kon ik beter nog een weekje langer wachten.
Ik was naar het buitenland geweest, daar zijn ze dol op bloedtesten.
Die heb ik niet gedaan want hier in Nederland moet je dagen wachten voor de uitslag van zo'n test die dan weer achterhaald is omdat het hcg blijft stijgen.
Heb toen gekozen voor een urinetest na 14 dagen.

Met 11 dagen testen heb ik meer gehoord dat je dat mag in Nederland en ook Belgie, maar dan zou ik wel een zogenaamde "vroege" test doen, die meet ook al het hcg als er nog maar weinig in je bloed zit, het zou zomaar kunnen dat clearblue op een bepaalde hoeveelheid hcg is afgesteld voordat die "zwanger" meet en dat je met die clearblue gewoon nog te vroeg bent geweest, want op die andere test is wel echt een duidelijk streepje te zien.

Voor wat betreft je bloedverlies, als het heel weinig was en weer is gestopt dan kan het echt nog van een innestelingsbloeding zijn.
Dat kan lijken op een menstruatie (dacht ik toen ook namelijk) maar dat is veel minder en zet niet door.

Voor wat betreft allerlei kwaaltjes en pijntjes...
Wij zijn geneigd om alles onder een vergrootglas te leggen omdat we weten dat er wat terug gezet is.
We analyseren alles wat we voelen.
Maar helaas wil het precies niks zeggen....
Een beginnende zwangerschap kan namelijk ook voelen alsof je ongesteld moet worden.
Pijntjes, krampjes, zeurende buik, opgeblazen gevoel, kan beide kanten op.
Helaas kun je er niks mee, behalve.... wachten dus....
Wachten, duimen en geduld hebben zijn hele grote onderdelen in dit proces.

Ik heb 4 pogingen gedaan, 3 in Nederland, eentje in het buitenland.
Ik had gehoopt op succes, maar helaas, mij is het niet gegund.
Mijn laatste poging was met eiceldonatie, helaas ook mislukt, ik heb nog wel 2 cryo's daar in de vriezer, maar ik weet nog niet of ik het aandurf om die terug te laten zetten.

Eiceldonatie werkt vrij makkelijk, de donor krijgt een punctie, haar eitjes worden bevrucht en na bevruchting terug geplaatst in jou.
Omdat je dan eitjes van een jonge donor hebt, is de kans op succes een stuk hoger.
In Nederland zijn er lange wachtlijsten voor, moet je jarenlang wachten en ik dacht dat de maximum leeftijd 41 of 42 jaar is daarvoor.
Je kan ook zelf een donor aanbrengen, dan heb je minder lange wachtlijst, maar die donor moet dan onder de 36 jaar zijn, maar liefst nog jonger, ik zou dan zeker voor iemand gaan rond de 30, hoe jonger de donor, hoe meer kans in feite.

Wat ik gemerkt heb bij mij is dat mijn eigen oude eitjes wel goed bevrucht werden, maar dan waarschijnlijk stopten met delen na een paar dagen.
Ik kreeg ze hier in Nederland met 3 dagen terug, ik denk dat ze het niet eens gered hadden tot 5 dagen.

Voor de eiceldonatie ben ik naar het buitenland geweest, daar heb je namelijk geen wachtlijsten en kun je dus meteen beginnen.
Er zijn heel veel mogelijkheden voor, maar dat kun je het beste onderzoeken als je zeker weet of deze poging van jou gelukt is of niet.
Voor nu is er nog hoop voor jou, dus die hoop zou ik nog eventjes vasthouden.

Ik heb idd ook donorzaad uit het buitenland gebruikt, ik had van een Deense meneer van European Sperm Bank.
Deze man leek behoorlijk veel op mijn zoon en had ook nog eens dezelfde bloedgroep als ik, dus dat vond ik een mooie match.

 

[Kiona77]

@Kitje Vanmorgen weer een test gedaan. Het streepje is iets opgelopen en de Clear Blue gaf 1-2 weken zwanger aan. Ben voorzichtig blij maar zit ook nog steeds in spanning want heb nog steeds bloedverlies en zeurende gevoel in mn buik. Heb de kliniek gebeld en die gaf aan dat het een goed teken is dat de test oploopt en dat het bloedverlies niet altijd uitloopt op een miskraam. Het is 50/50 zeg maar. Het maakt me wel erg onzeker. 

Wat een moeilijke tijd voor jou! Heb je momenteel geen behandeling? 

Ik denk dat ik inmiddels niet meer in aanmerking kom voor eicel donatie omdat ik nu 43 ben. 

Mijn donor komt ook van European sperm bank. Ik had nu dezelfde donor als van mijn zoontje. 

 

[Kitje]

Kijk, zie je wel, je was gewoon te vroeg met de clear blue test!
Als hij donkerder wordt loopt het op en ben je zwanger.
Snap dat je in spanning zit hiervan en dat het je onzeker maakt, maar in 20-25% van de zwangeren is er bloedverlies in de eerste 12 weken van de zwangerschap heb ik me laten vertellen, waarvan in de helft van die gevallen er geen sprake is van een miskraam.
Als je al een kloppend hartje gezien hebt, dan is de kans dat er niks aan de hand is zelfs 95%!
Bruin is oud bloed en als het roze rood is zonder stolseltjes dan hoeft er ook nog steeds niks aan de hand te zijn.

Ik heb zelf de innestelingsbloeding gehad paar dagen voordat ik positief testte en daarna met 8,5 en 9,5 week een bloeding.
Daarna heb ik 2 goede echo's gehad met een duidelijke hartactie en een bewegend kindje.
Met de termijn echo van 11 weken was hij zelfs zo beweeglijk dat ze hem niet eens fatsoenlijk kon meten en heb ik zijn hartje horen kloppen.
In de baarmoeder is niks van de bloeding te zien geweest, dus de verloskundige dacht toen dat het uitwendig was met het inbrengen van die poezenbollen dat ik toen bijvoorbeeld per ongeluk een wondje veroorzaakt heb dat is gaan bloeden, of het kan een gesprongen bloedvaatje zijn geweest.
Iets onschuldigs waarschijnlijk.

Probeer vertrouwen te houden, meer kun je nu niet doen.
Een echo maken kan ook nog niet, want er is nog niet zoveel op te zien.
Een vroege echo kan vanaf 6 weken, maar veel ziekenhuizen wachten tot ongeveer 8 weken.
Ik had destijds een echo rond de 7 weken.
Wachten meis, er zit niks anders op, wachten, hopen, duimen en bidden....

Nee, ik heb geen behandeling nu, ik ben nu net weer ongesteld geworden, dus mijn lichaam werkt weer naar behoren, maar ik zit nog een beetje in dubio.
Heb toch wel een harde dreun te verwerken gekregen dat de kleine niet meer leefde.
Uit het bloedonderzoek is niks gekomen, volgens de gynaecoloog ben ik kerngezond en in goede conditie.
Alle waardes waren goed, ook mijn suikers, volgens haar is er geen enkele reden waarom ik dit lichamelijk niet zou kunnen, ook de doctor uit de clinic waar ik in behandeling ben geweest zegt dat.
Ik krijg over 2 weken nog de uitslag van de placenta, ik wacht dat nog even af en kijk dan wat ik ermee doe.

Voor NL ben je wellicht al "te oud" hoe dom ik dat ook vind want ook in NL mag je terug laten plaatsen tot 50, maar in het buitenland heb je nog legio behandelingen daarvoor.
Ze behandelen in buitenland sowieso tot 50 en sommige landen zelfs nog ouder, dus er zijn nog genoeg mogelijkheden.
Ook met je eigen eitjes, vaak hebben ze toch andere behandelmethoden dan in NL.
Vind dat ze in NL heel erg kijken naar vaste protocollen en niet naar het individu.

Als je alleen bent kun je in een aantal landen niet terecht, Duitsland, Tsjechie, Polen bijvoorbeeld, die behandelen enkel man-vrouw setjes.
Geen single vrouwen of vrouwen die samen zijn.
Maar er blijven nog genoeg opties over waar je terecht kunt voor behandelingen met eigen of donoreitjes.
Spanje, Griekenland, Rusland, Letland, Scandinavische landen, Engeland, Cyrpus zijn bijvoorbeeld landen waar je zo heen kunt, zonder wachtlijst.

Enige is dat je dan wel ff moet kijken of je dezelfde donor kunt aanhouden, want niet iedere donor kan voor elk land gebruikt worden.
Dat heeft dan te maken met de regels van dat betreffende land.

Maar niet op de zaken vooruitlopen, wellicht heb je het helemaal niet nodig omdat deze kleine lekker blijft zitten bij je.
Laat je niet van de wijs brengen en probeer hoop te houden hoe moeilijk ook.
En geduldig wachten..... 






 

[Kiona77]

@Kitje wat heftig voor je dat jouw kleintje niet meer leefde! Lijkt me verschrikkelijk. 

Ik heb gisteravond en vanmorgen heel veel gebloed. Vanmorgen de kliniek gebeld en die gaf aan dat het vrijwel zeker een miskraam is. Voel me erg beroerd en verdrietig nu... 

[Kitje]

Ja dat was heel verdrietig @Kiona77 vooral omdat het op een termijn was dat de kans nog maar heel erg klein was dat het nog mis zou gaan.

Wat rot voor je  ik voel met je mee meis.
Zo verdrietig als het mis gaat.
Sterkte en als je wat kwijt wil dan hou je vooral niet in hoor, daar is dit forum voor.
Om elkaar te steunen in goede en slechte tijden, omdat we allemaal weten hoe het voelt te moeten leven tussen hoop en vrees.

 

[Kiona77]

Hoi @Kitje , ik mocht vanmiddag voor een echo komen. De arts zei dat mijn baarmoederslijmvlies verdund is en dat dit kan duiden op een miskraam. Voor de rest zag ze geen gekke dingen. Ik zei dat mijn test nog steeds positief is en niet lichter wordt. Ik mocht gelijk bloed prikken op hcg en ze belt me morgen met de uitslag. Heel spannend.

Ze gaf aan dat wanneer het niet gelukt is ze me nog een kans wil geven om een nieuwe poging te starten voor eind van de maand. Ik hoef dan mijn menstruatie niet af te wachten, want dat zou ik niet meer redden, maar kan gelijk starten zodra ik een eisprong heb. Ik kom nog tot eind oktober voor vergoeding in aanmerking. Dat gaf me toch wel weer hoop. 

Het lijkt me nog moeilijker als het in een later stadium mis gaat.

Lief dat ik mn verhaal hier kwijt kan! 

[Kitje]

Fijn dat je toch een echo mocht laten maken @Kiona77 hopelijk blijft de zwangerschap toch in tact.
Had je bij je vorige zwangerschap ook een verdund bms?
Ik heb goede dingen gelezen over tarwekiemolie (van dr vogel kun je online bestellen) dat zou helpen bij het verbeteren van het bms.
Heb het zelf ook gebruikt een poosje, maar mijn bms was eigenlijk altijd wel mooi dik.

En wat was de hcg waarde? 

Fijn wel dat de dokter nog een poging wil wagen met je.
Hopelijk is het niet nodig, maar er is dan iig nog wel hoop dat is wel een fijne gedachte.

Als het misgaat is het altijd verdrietig, zeker als je in dit traject zit, dan is een kindje zo ontzettend gewenst.
En die onzekerheid die jij nu hebt lijkt me ook niet heel erg fijn, je weet nu niet precies waar je aan toe bent en hoe of wat.

Ik hoop dat er snel (positieve) duidelijkheid komt voor jou.
Heb je ook nog een echo dan binnenkort?

 

[Kiona77]

Hoi @Kitje , het heeft even geduurd want moest het echt even verwerken. Heb zoveel gehuild. Mijn hcg was nog maar 8. Dus de arts zei dat het veel te laag was. Heb gelukkig geen bloedverlies meer gehad dus hoop dat het nu schoon is van binnen. Bij mijn vorige zwangerschap heb ik nooit klachten of bloedverlies gehad en was ik vrij snel zwanger, 4e iui poging. 

De arts zei nu dat ze het voorstel eerst nog in het team moet bespreken dus ze kon niets beloven. Dat hoor ik van de week. 

Vanmorgen heb ik toch nog een test gedaan omdat ik zeker wilde weten dat hij wit was, wilde starten met een reinigingskuur. Nu zag ik nog steeds een licht streepje, wat ik heel gek vind omdat donderdag mijn hcg nog maar 8 was en een test heeft toch veel meer hcg nodig + we zijn alweer 3 dagen verder. Denk dat ik anders voor de zekerheid nog een keer mijn hcg laat prikken.