Ga naar inhoud

Tool

Leden
 Bekijk Profiel  Bekijk zijn activiteit

  • Aantal Items

    5284

  • Registratie Datum

  • Laatst Bezocht

 Inhoud Type 

Blog Berichten die geplaatst zijn door Tool

  1. Tool
    We zitten alweer medio oktober. Wat is dit jaar toch omgevlogen...niet normaal!
     
    Ben al een tijd niet meer op het forum geweest. Waarom? We zijn niet meer bezig met onze kinderwens (al steekt die nog wel eens de kop op af en toe) en het werd me soms ook te veel. Lezen hoe anderen in spanning zitten, op weg naar de 1e, 2e en volgende fm, op weg naar het zetten van de pregnyl, de punctie, de spanning om te horen of je een tp hebt of zelfs een bevruchting en dan die vreselijke wachtweken. En het klinkt dan misschien raar, maar als ik het geld ervoor zou hebben, dan zou ik zo ook weer doen. Maar manlief wil niet meer het traject in.
     
    In mijn laatste blog schreef ik dat ik begonnen was met de pil. Jeetje, wat een drama is dat geworden.
    Ik werd sjacherijnig, mijn haar viel uit en het ergste...ik had totaal geen zin in sex en als pasgetrouwd stel is dat behoorlijk frustrerend...je wilt wel, maar je bent totaal niet opgewonden.
    En de rust die ik wilde krijgen....dat is ook wel meegevallen. Ik was op een gegeven moment meer bezig met het niet vergeten in te nemen van de pil dan inderdaad rust te creëeren in mijn hoofd en lijf. Want...natuurlijk vergat ik m wel eens in te nemen en meestal op de dag nadat we intiem waren geweest. Dus wat doe je, je slikt m op een later tijdstip die dag en gaat gewoon verder. Maar in die twee weken daarna (want geloof het of niet, onbedoeld waren we vaak rond mn eisprong intiem...) was het een hel. Mijn lichaam gaf weer allerlei signalen af, je kent ze wel, misselijk, pijnlijke boobies, moe, humeurig. Dan ga je toch vanzelf denken, zou het? Zou de pil misschien niet meer veilig zijn en zouden we bij een van de wonderkoppels horen? NEEEEEEE, tuurlijk niet Tool, doe niet zo gek...je weet dat alles wat niet lichaamseigen is, niet door je lichaam (lees baarmoeder) geaccepteerd wordt, dus forget it. Je bent niet zwanger, je wordt dadelijk gewoon bongi. En zo was het ook.
     
    En de dagen gingen voorbij. Werden weken en die weken werden weer maanden. Eindelijk...september...vakantiemaand...weer terug naar ons geliefd eilandje. Een tijdje terug hebben we de beslissing genomen dat ik weer ga stoppen met de pil. Mijn humeur wordt er niet beter op. Manlief kan niets goed doen en ons intiem leventje staat op een laag pitje (en ja, we zitten nog steeds in de wittebroodsweken, hihihi). Ik ga na de vakantie stoppen, want anders word ik midden in onze vakantie bongi en dat zie ik niet zitten.
    De dag van vertrek is aangekomen, we gaan eindelijk naar huis, ons tweede thuis wel te verstaan. Tot onze grote verrassing zijn er nog twee vrienden op plaats van bestemming, van wie we niet wisten dat ze zouden komen. De groep is weer (bijna) compleet.
    De vakantie is heerlijk. Lekker ontspannen, leuke dingen doen, lekker relaxen, lekker eten (heeeeel lekker eten), lekker drinken. Kortom, een supervakantie. Eigenlijk ook een beetje onze (verlate) huwelijksreis. Heerlijk...echt genoten in die drie weken.
    We gaan weer naar huis en ik kan niet wachten om op zaterdag 28 september te stoppen met de pil. Het laatste kleine ronde dingetje verdwijnt in mijn mond en that's it. Ik ben binnenkort helemaal hormoonvrij. Whoehoe!!!
    Werd tijd zeg...vanaf het moment van stoppen met de pil al vanalles gaan slikken om maar zwanger te geraken en volgens mij zijn we nu op een punt beland dat we het geaccepteerd hebben dat we met zijn tweetjes verder gaan. De rust is bijna wedergekeerd. We zijn op de goeie weg...
     
    Tuurlijk heb ik momenten dat ik denk...IK WIL OOK!!! En dat zijn dan met name momenten waarop ik hoor dat iemand anders in verwachting is en papa en mama gaat worden. En dan steekt dat duiveltje zijn kop weer op en schreeuwt door mijn hoofd: IK WIL OOK!!!!
    Maar het gaat gewoon niet. Een zesde behandeling kunnen we ons niet veroorloven. Dit is ook de grootste doorslag geweest dat we gestopt zijn. En het geld dat we wel hebben, gaan we nu dus spenderen aan andere leuke dingen. Oké, een behandeling is niet altijd leuk, als je je bedenkt dat je jezelf gedurende 2 tot 3 weken lang moet kwellen met het zetten van spuiten, iedere keer naar het ziekenhuis voor een fm, die spanning rondom de een fm, punctie, tp, de wachtweken...oké, eigenlijk is het helemaal niet leuk, zo'n behandeling. Het is een noodzakelijk iets voor ons. Wij die niet spontaan zwanger kunnen worden en helaas teveel van het hele medische gebeuren afweten.
     
    Dus al ons geld gaat nu op aan andere leuke dingen. Sparen voor een Jimmy tijdens onze volgende zomervakantie. Sparen voor een festivalkaartje, sparen voor wat uitstapjes naar hier en ginder. En natuurlijk ons geld uitgeven aan onze kindjes, onze lieve schatjes P en J. Onze snoesjes, onze vreselijke lieve poes en kater. Dat zijn onze kindjes. Hier vind ik mijn rust bij. Bij hun en bij mijn lieve man.
     
    Als ik zo terug kijk, dan zijn al die jaren voorbij gevlogen. Het moment dat ik gestopt ben met de pil staat in mijn geheugen gegrift. Onze eerste echo staat in mijn geheugen vast. De eerste ivf in 2010, en de tweede en derde. Onze overstap naar DD, wat een verademing ten opzichte van M. De vierde en vijfde behandeling. Twee (korte) zwangerschappen...als het allemaal in een week gebeurd is.
    Normaliter kun je zeggen, time flies when you're having fun, maar dat was in de afgelopen 7,5 jaar niet echt het geval. Veel dalen hebben we gekend, veel onrustige momenten, maar deze zijn nu voorbij en hopelijk krijgen we nog alleen maar pieken en rustige, relaxte momenten...
  2. Tool

    De pil

    Door Tool,

    De pil
     
    een klein rond iets,
    zo zwaar beladen,
    het weegt bijna niets,
    En toch, zo zwaar geladen.
     
    het moment van innemen is zwaar,
    een traan van pijn en verdriet valt,
    ik denk, ben ik wel echt klaar?
    is dit echt onze laatste halt?
     
    zo'n klein rond dingetje,
    hoe kunnen hier zoveel gevoelens aan vast zitten?
    Er schieten zoveel gedachten door mijn hoofd,
    ik laat ze maar toe, en probeer 's nachts te pitten
     
    gevoelens van onrust gaan er door mij heen
    gevoelens van hoop houden mij op de been
    de hoop op rust, de hoop op stilte
    de hoop op een mooi leven met zijn twee
    --------------
     
    Sinds zondag ben ik weer aan de pil. Nooit gedacht dat het zover zou komen. En opeens is het moment daar. De eerst pil.
    Sta in de ochtend op omdat ik pijn heb van de krampen die mijn menstruatie aankondigen. Het moment is daar. Maar ik durf niet. Het voelt zo definitief. Alsof we echt onze kinderwens afsluiten. Geen weg meer terug. Dat is natuurlijk niet zo, maar het voelt wel zo.
    Morgen is het een jaar geleden dat we eigenlijk onze eerste echo zouden hebben voor eventueel een kloppend hartje. Helaas werd dit een echo om te kijken of alles schoon was of dat ik toch een curettage nodig zou hebben. Alles was schoon, dus dat bleef ons gelukkig bespaard.
    Zoveel gevoelens die er door je heen gaan. Van zwanger naar niet zwanger binnen twee weken. Je wenst het niemand toe.
    En dan komt een periode van bezinning. Een bewogen jaar, waaruit we sterker uit zijn gekomen. Nog sterker.
    Ik hoor van iedereen dat ik zo sterk ben om deze beslissing te nemen, weer met de pil te beginnen. Maar het voelt van de andere kant ook als een zwakte. Van opgeven.
    Die tweestrijd maakt me kapot. Ik wil rust hebben. Dat is de voornaamste reden om weer met de pil te beginnen. Niet omdat we geen kinderen willen.
    Nooit gedacht dat zo'n klein rond dingetje zoveel gevoelens kon losmaken....
  3. Tool
    En alweer een jaar voorbij dat we met lege handen staan.
     
    Vorig jaar op 11 april ben ik begonnen met stimuleren van mijn eicellen bij onze 5e behandeling voor een wondertje.
     
    Het ging eigenlijk allemaal heel goed. De voorbereidingen waren super. Had van het sporten tijd vrij genomen, was namelijk roofbouw aan het plegen op mijn lichaam. En dat zou dan niet helemaal klaar zijn voor ons wondertje. Acupunctuursessies en de haptonomiesessie verliepen super. Ik kreeg langzaam het gevoel dat ik er helemaal klaar voor was om mama te worden.
    De maand april stond in het teken van spuiten en verlof hebben. Ik had 4 weken vrij genomen. Voor het werk omdat ik gewoon vakantie wilde hebben en voor ons zodat ik geen stress aan mijn kop zou hebben tijdens de spuitweken, de punctie, de tp en de wachtweken.
     
    En man oh man, die weken vrij hebben me gewoon goed gedaan. Tuurlijk is er de gebruikelijke stress die je tijdens de behandeling ervaart, wie heeft dat niet?
    Maar alles was gewoon goed en lag op een lijn en was er klaar voor om het wondertje waar we al zo lang op aan het wachten waren te ontvangen.
     
    En wat was onze vreugde groot, toen we op 4 mei een positieve test in handen hadden. Op 6 mei hcg laten testen en dat was 95. Mmmm, is dat wel hoog genoeg? Je gaat zoeken op internet en probeert naar waardes te zoeken die ook rond jouw eigen waarde liggen en waarbij het goed is gegaan.
    Een week later nog eens hcg laten testen en bam, weer wordt de vloer onder je benen uit gehaald. gezakt naar 5.9. Klopt dat wel? Hebben ze niet een foutje gemaakt? Gaat het toch weer op een miskraam uitlopen? Nee, niet nog een keer.
    Helaas, dus wel nog een keer.
    Uit de test bij dr. Pfeiffer blijkt dat alles goed is, geen tekenen van afstoting. Mijn lichaam accepteerde ons vruchtje. Maar waarom gaat het dan toch nog mis?
    De embryo's die zijn teruggeplaatst zijn perfect. een 8- en een 12-cellige. De 12-cellige heeft zelfs niets van fragmentatie. We snappen het gewoon niet.
     
    April is blijkbaar geen goeie maand voor ons. Ons eerste wondertje was uitgerekend op mijn verjaardag. Helaas heeft het niet zo mogen zijn. In april 2010 begonnen met onze eerste ivf en toen ging het ook mis.
     
    Nee de maand april is niet meer mijn favoriete maand.
     
    Nu een jaar later, komt er weer vanalles bovendrijven. We hebben onlangs besloten om te stoppen met onze kinderwens. Nee, gelukkig niet in april genomen die beslissing, maar al eerder. Veel verschil is er echter niet. De maanden, weken en dagen vliegen voorbij. Voordat je er erg in hebt, is dus alweer een jaar voorbij.
    We proberen weer vooruit te kijken, maar ik merk dat het gewoon nog heel erg moeilijk is. Ik kan nog niet echt genieten van de dingen die we doen of ondernemen. Ik heb moeite om blij te zijn voor zwangere dames in mijn omgeving. Als een zwaard van Damocles hangt de zwangerschap van mijn broertjes vriendin boven mijn hoofd. Waarom zij wel via de mmm en wij niet? Een relatie die helemaal niet stabiel is en waarin zij de meest instabiele factor is. Normaal gun ik iedereen een zwangerschap en kind(eren) toe, maar er zijn twee personen die ik dat absoluut niet gun. En daar is zij eentje van. Klinkt hard, maar zo voel ik het. Zij heeft me diep gekwetst en mijn broertje afgepikt! Maar goed, ik kan aan die situatie toch niets meer veranderen. Ik zal ermee moeten leren leven. Al had ik heel graag gezien dat wij het ietsje makkelijker hadden gehad.
     
    Ik weet ook niet meer allemaal wat ik doe en moet doen. Soms heb ik het gevoel dat ik op de automatische piloot leef en andere keren heb ik het gevoel dat we weer volop in het leven staan en even niet meer aan ons kinderloos bestaan (hoeven te) denken.
    Maar deze maand zal weer alles terugkomen, alle moeilijke momenten.
     
    Life sucks en we gaan gewoon verder. Op naar weer een beladen jaar
  4. Tool
    Vanochtend heb ik een stukje geschreven op het ecd-topic. De emoties en gevoelens van sommige meiden zijn heel herkenbaar. En soms vinden de meiden het ego als ze hierover berichten, maar dat is gewoon niet zo. Dat is juist het fijne aan dit forum. Je kunt er je hart luchten en niemand die een oordeel velt, want we weten allemaal hoe het voelt. We zijn er allemaal geweest op enig tijdstip. Sommigen van ons hebben het geluk mogen ervaren om mama en papa te worden. Anderen wachten hier nog iets langer op of zullen het helaas niet worden. En dat is zwaar en heel moeilijk. Voor buitenstaanders soms niet te begrijpen, al zeggen ze van wel.
     
    En het maakt niet uit hoe lang je al bezig bent, de teleurstellingen van telkens maar "weer niet gelukt", zijn gewoon heel moeilijk, heel emotioneel en kunnen je wanhopig maken "zal het ons ooit lukken??". Als iemand mij een garantie kon geven, dan ging ik meteen door, echt...maar die kan niemand mij geven. En dan kunnen we wel zeggen, zo is het leven nu eenmaal, maar dan denk ik ook, waarom moeten wij het dan zo moeilijk hebben en anderen (die niet voor kind(eren)kunnen zorgen of er geen willen hebben en ze wel krijgen) in onze ogen niet? Dit is misschien dan wel eenvoudig gezegd, maar zo voelt het wel, voor ons.
    Lijkt wel alsof het gas groener bij de buren is, maar dat is natuurlijk niet zo.
    Het gras is bij ons groener. Wij worden alleen maar sterker door deze ervaringen en worden ons meer bewust van het wonder dat een kind heet en dat het heel kostbaar is. Onze relaties kunnen er sterker door worden, terwijl anderen wellicht een sterke relatie voor het oog hebben, maar waarschijnlijk van binnen heel breekbaar.
     
    En ja, wij zijn onlangs gestopt met de hele mmm. En ja, ik hoop nog steeds op een wonder, maar weet diep van binnen dat wij dit wonder niet nog een keer zullen meemaken, tenminste niet een wonder dat ons gezin zal verrijken.
    En toch zullen ook wij weer gelukkig worden. En zelfs nog sterker misschien. We slaan een ander pad in en halen het beste uit ons leven. Misschien niet meteen, maar we zullen er wel komen.
     
    Momenteel voel ik me heel onrustig. Van de ene kant begrijpelijk. We hebben een nieuwe weg ingeslagen, een onbekende weg. Ik kan echter niet zo goed tegen veranderingen, maar zal er wel doorheen moeten, samen met mijn lieve man. Van de andere kant niet begrijpelijk, want we hebben toch een beslissing genomen en nu kunnen we toch eindelijk verder gaan met ons leven en weer rust krijgen?
    Nee dus, die rust is er nog (lang) niet.
    De rust dat we de beslissing genomen hebben om niet naar DD te gaan voor een gesprek met dr. S., ja die is er. De rust van wat er nu allemaal komen gaat op ons pad, nee, die is er nog niet. Maar die komt wel. Daar ben ik zeker van. Misschien via een paar omwegen, maar who cares???
     
    Ik heb onlangs op fb gezet dat wij nu eindelijk na 7 jaar hopen dat we ons leven terugkrijgen. Een reactie van een goeie kennis/vriend van ons was, dat als zij het konden, dan kunnen wij het zeker. Het enige verschil tussen hun en ons is dat zij wel al een dochter hebben. Helaas heeft zij (dochter) alle contact verbroken en dat doet ook pijn en zal ook zeker voelen alsof ze kinderloos zijn, maar toch is het niet hetzelfde.
    De reden hiervoor is dat ik niet aan iedereen persoonlijk wilde vertellen dat we gestopt zijn. Ik denk wel dat de meesten begrepen hebben waarom het ging, sommigen die ons verhaal niet weten, hebben 'vind ik leuk' aangeklikt. in eerste instantie dacht ik, 'hey, zo leuk is dit nu ook weer niet! Wij hebben onze kinderwens afgesloten en dat is niet leuk! Dat is gewoon zwaar ***!'
    Later dacht ik, ze vinden dit een respectabele beslissing en steunen ons hierin. En misschien weten ze wel ons verhaal, want laten we wel wezen, het is dan wel een stad waarin we wonen, maar roddelen kunnen ze hier als de beste.
    De reacties zijn allemaal hartverwarmend en doen ons goed. Goed om te weten dat er zoveel mensen met ons meeleven.
     
    Gelukkig kunnen we er goed over praten en kan ik hier op dit mooie forum bij mijn meiden mijn verhaal, mijn emoties en gevoelens kwijt. Ze begrijpen het allemaal. Ik hoef me niet anders voor te doen dan hoe ik me eigenlijk voel. Als ik geen zin heb om te kletsen/schrijven, doe ik het lekker niet. Als ik boos ben, dan meld ik dat hier, als ik verdrietig ben, dan kunnen ze me hier troosten, als ik wil lachen, dan kom ik hierheen en er is altijd wel iemand die een glimlach op mijn gezicht kan toveren.
     
    De emoties liggen hier heel dichtbij elkaar. Vreugde en verdriet zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
    En het mooie aan deze emoties en gevoelens is dat je ze hier met anderen, je lotgenoten, kunt delen. Zonder oordeel, gewoon zomaar omdat het kan!
  5. Tool

    Memories in December

    Door Tool,

    De maand december is weer begonnen.
     
    Wat een mooie blije maand zou moeten zijn, is het wellicht ook wel voor velen, maar voor mij persoonlijk niet.
     
    En ik weet ook wel dat ik niet zou moeten terugkijken, maar je bent je hele leven bezig met het maken van herinneringen. Die moeten toch ergens voor dienen.
     
    In december kijken we met z'n allen terug op het afgelopen jaar? Laten we alle gebeurtenissen van het afgelopen jaar nog eens de revue gaan en dan vraag ik me af, waarom eigenlijk in december? Waarom niet in een andere maand?? Omdat we dan een heel jaar weer bijna gehad hebben? Waarom niet maandelijks? Dan heb je tenminste niet zoveel te verwerken in de maand december en komt niet al je verdriet en vreugde in een keer weer terug, maar kun je het verdelen over een heel jaar. Dat lijkt me een veel beter idee.
     
    Ik had dan in april kunnen terug kijken op het begin van onze 5e IVF/ICSI. En op het einde van mei had ik kunnen terugkijken op een zwangerschap en ook meteen een miskraam. Vreugde en verdriet liggen toch zo dicht bij elkaar.
    De maand september stond in het teken van vreugde, een mooie vakantie en de maand oktober ook: onze bruiloft.
     
    De andere maanden zijn niet echt noemenswaardig. Dit zijn de gebeurtenissen die er echt uitspringen en mijn kijk op 2012 hebben gevormd en mijn herinneringen hebben gemaakt.
     
    En in de maand december word je dan toch weer op de feiten gedrukt.
    Weer een Sinterklaasfeest zonder een kleine donder die hier bijna 2,5 jaar al had kunnen rondkruipen en -lopen.
    Weer een kerstfeest zonder ons wondertje. Een kerstfeest dat dit jaar niet met een dikke zwangere buik gevierd gaat worden, maar met een gewone buik.
     
    Herinneringen die voornamelijk in de maand december naar boven komen en daar doe je niets aan. Ze komen en ze gaan. Ze zitten in je hoofd en zijn voor altijd bij je. Je kunt ervoor kiezen om ze uit je geheugen te verbannen, maar dat lukt niet, want in december ga je er toch weer aan denken.
     
    Ik ga geloof ik maandelijks terugkijken op de maand. Wellicht dat de maand december dan iets vrolijker zal worden
  6. Tool

    laatste wachtdag

    Door Tool,

    wat een lange dag gaat dit worden.
    Mijn laatste wachtdag van deze poging.
    Zal morgen een tweede streepje verschijnen of blijft dat plekje leeg? Zal de tekst 'Zwanger' verschijnen of komt er nog een woordje voor?
     
    Als ik mijn temperatuur moet geloven, dan zit er een kans in dat het gelukt is. Mijn temp is namelijk nog steeds erg hoog.
    Maar, ik heb ook al meegemaakt dat ik (in een gewone cyclus) toch ongesteld ben geworden ondanks een hoge temperatuur.
    Morgen is het zover. Dan is het uur van de waarheid.
     
    Want, gaan we hierna nog een keer proberen? of houden we het toch voor gezien? Gaan we toch nog voor een 5e behandeling met het belastinggeld? Of laten we het hierbij?
     
    Ik hoop dat kwik, kwek en flupke heel goed hun best hebben gedaan en zich ingenesteld hebben, 1, 2 of 3, dat maakt ons niet uit.
    Het zou fantastisch zijn als mijn jaarhoroscoop zou uitkomen. November is het eindstation. Maar dan wel hopelijk een positief eindstation!
     
    Nog een paar uur en dan zit onze laatste wachtdag erop.
    Over een uurtje naar de acu en dan hopelijk heel relaxed de laatste wachturen in.
  7. Tool

    de wachtweken zijn er weer

    Door Tool,

    Na behoorlijk wat maanden zijn de gevreesde wachtweken er weer.
    Maar dit keer zitten er 3 kleine ukkies in een lekker knus en warm bedje bms van ca. 13mm dik. Heerlijk gevoel!!
     
    De dag van de terugplaatsing is goed verlopen.
    Op ons gemakje opgestaan, lekker ontbijt, nog effe douchen en dan richting DD voor de terugplaatsing. Heb ongeveer een liter water bij om ervoor te zorgen dat ik een volle blaas heb tegen de tijd dat we in DD aankomen.
    Dat is niet zo moeilijk denk, maar wel als je het redelijk vlot achter elkaar moet opdrinken. Word er bijna misselijk van, van al dat water.
    We melden ons en gaan zitten in de wachtkamer, waar we even naar de rustgevende visjes gaan kijken.
    Frau Knebel, hoor ik opeens geroepen. Ja?
    Kommen Sie mit, dann bringen wir Ihnen zu dr. M.
    Owkee. Blijkbaar hadden ze ons in de verkeerde wachtruimte gezet, hahahaha.
    We konden meteen doorlopen met de assistente.
    Bij binnenkomst zei ze al meteen dat het goeie en mooie embryo's waren, 5-, 6- en 8-cellig.Ook kregen we een foto in onze handen geduwd. Kijk nou, dat zijn onze kleine jongens, hihihi. Wat leuk!!
    Ik ga me omkleden en kan gaan zitten op de stoel.
    Er wordt omgeroepen dat we klaar zijn en dat dr. M. kan komen. Hij komt eraan en maakt nog een echo.
    BMS is nu 13mm dik, dat is mooi.
    Mmmm, de linker eierstok is iets vergroot, maar dat komt omdat de aangeprikte follikels zich weer aan vullen zijn met vocht. Hier kan ik een paar dagen last van houden. Nu weet ik ook waarom ik zo'n steken heb links.
     
    Hij maakt me gereed om onze embryo's terug te plaatsen. De Lab-assistente wordt erbij geroepen, ik noem mijn naam nog een keer en dan komt de naald tevoorschijn waarin onze jongens zitten.
    Ze doet 'm erin en dr. M. neemt het over.
    So, dass ist ja alles gans perfekt gelaufen.
    In 2 Wochen können Sie testen und das Erfolg telefonisch mitteilen. Wie es dann weiter geht, wird dann besprochen mit Ihnen.
     
    Owkee, we bedanken de arts en blijven nog even liggen.
    Na een tijdje sta ik op, we kijken elkaar lachend aan. We hebben gewoon nu 3 emmies bij ons. Spannend. Ik maak een kleine vreugde sprongetje.
    We lopen het kamertje uit en zeggen gedag tegen de assistentes. Viel Glück!!! krijgen we te horen. De glimlach kan niet van mijn gezicht af.
    Effe snel nog naar de wc en dan gaan we weer de auto in.
    0p weg naar de acu om het hele cirkeltje compleet te maken.
     
    Na de acu ga ik lekker op de bank liggen en vriend gaat werken. Ik ben best wel moe en besluit na het eten nog even tv te kijken en dan maar naar bed te gaan.
    De cd van Zita West wordt opgezet en volgens mij heb ik de laatste paar zinnetjes net meegekregen en ben toen in slaap gevallen.
     
    Vandaag dag 1 na de tp. Heb wel nog wat last van mijn eierstok.
    Op mijn werk durf ik bijna niet te lopen. Telkens opstaan, lopen, trapje op/af, gaan zitten. Het is natuurlijk onzin, ze zitten lekker warm en veilig in het bedje van minstens 13 mm. Het is gewoon een gevoel.
     
    De eierstok wordt ook al iets rustiger nu. Dat lucht al wat op.
    Thuis gekomen gaan we even samen boodschappen doen en dan een half uurtje wandelen bij ons in de buurt.
    Lekker genoten van het herfstzonnetje.
     
    Morgenochtend een halve dag werken, dan weer thuis rustig aan doen en een 30-minuten wandelingetje maken.
    Zo komen we de wachtweken wel door.
  8. Tool
    Gisteren om 21.30 uur de laatste spuit gezet.
     
    Wat ging eraan vooraf?
    Opgestaan, heerlijk, niet hoeven te spuiten. Maar voelt ook een beetje vreemd, alsof ik iets vergeet. Is toch echt niet zo, volgens het schema van dr. S. moet ik op donderdag alleen de pregnyl zetten om precies 21.30 uur.
    Naar mijn werk gereden en daar lekker doorgewerkt. Kreeg nog een paar keer mijn collegaatje op bezoek die vandaag mocht testen. Ene moment vertelde ze over haar heel bizarre dromen, het andere moment had ze hele erge twijfel en sloeg de angst toe dat het er nu echt wel op aankwam, wel of geen mama worden. Ik had echter een gevoel dat het wel goed zat bij haar.
    Verder nog lesgegeven bij de sportschool, een combinatie zumba met shape. En een uurtje eerder dan normaal, dus was ook een uurtje eerder thuis.
    Helaas nog steeds zo moe als ik weet wat. Dus nadat ik thuis was gekomen alvast de wekker gezet zodat ik niet te laat zou zijn met spuiten, zoals al vaker deze behandeling is gebeurd. Daarna lekker effe gedoucht, heerlijk die warme stralen water op mijn lichaam. Kon ik er maar altijd onder blijven staan. Maar helaas, dat zou niet goed zijn voor de waterrekening en voor mijn huid, ik zie mezelf al lopen met een helemaal door water verschrompelde huid .
    Toen op de bank gaan liggen. Effe naar Expeditie Robinson gekeken en toen nog naar LOTR, deel 3, meer een reclamefilm dan wat anders. Vreselijk, om het kwartier reclame. Had net zo goed de dvd kunnen opzetten.
    En opeens, een leuk deuntje, het alarm. De pregnyl uit de koelkast halen en ven laten opwarmen, op temperatuur laten komen dus. Mmmm, toch alvast alles klaarmaken? Ach ja, waarom ook niet. Met de ampullenbreker die ik van mijn collegaatje heb gekregen, breek ik de beide ampullen open. Maak ook alvast de spuit klaar om alles op te trekken.
    Owkee, naald zit erin, dan gaan we maar optrekken. Zo gepiept. Grote naald eraf, kleine naald erop. Sjips, alweer, ik krijg het beschermhoesje niet van de naald. Ik trek gewoon weer het hele naaldgebeuren eraf, zucht. Moet mij weer gebeuren. Hoe laat is het? Oh, heb nog een paar minuten (paar = ook 2 in dit geval).
    Hè hè, eindelijk heb het beschemhoesje ervan af. Effe nog met een alcoholdoekje wrijven over het te prikken plekje. Ready to go.
    1, 2, 3 en adem in en prik. Hij zit erin. Brrrr, effe koud toch die vloeistof. Effe nawrijven en klaar is het geprik. Alles opruimen en weer op de bank gaan liggen.
    Vriend is darten, dus heb geen last van hem. Moet hem wel nog gaan halen.
    Zet LOTR maar weer op.
    domtiedomdom, deuntje klinkt uit de verte steeds harder, wat is dat???
    Oh, mijn telefoon, vriend is klaar (half 12 's avonds) of ik hem kan komen halen. Loop als een verdwaasde idioot door de woonkamer en rij met kleine slaperige oogjes weg.
    Toch nog in slaap gevallen.
    Eenmaal weer thuis, duik ik ons nest in, en nog voordat Zita West een zin kan uitspreken ben ik al vertrokken naar dromenland.
     
    Vandaag is dus een spuitvrije dag, heerlijk van genieten. Ook voorlopig mijn laatste les voor de komende twee weken.
    En nog meer goed nieuws, collegaatje's ivf is gelukt! Ze is zwanger! Ben echt blij voor haar. Dit geeft de burger weer moed en geeft mij ook weer een boost in mijn gevoel dat het gaat lukken.
     
    Dus, hopelijk inderdaad gisteren de laatste spuit gezet.
  9. Tool

    De snel(le)weg naar de punctie

    Door Tool,

    Wat is het toch snel gegaan deze keer.
     
    Weet nog dat ik in januari van dit jaar de bodem onder mijn voeten vandaan voelde glijden en nu??? Dat ik het niet meer zag zitten en dat een vierde keer voor mij echt niet meer hoefde.
     
    Nu sta ik echter aan de de vooravond van de 4e punctie alweer. In Düsseldorf gaat het deze keer gebeuren.
     
    En dit is de weg ernaar toe, tot nu toe:
    Zondag 2 oktober: ik sta op en zie dat ik ongesteld ben geworden. Mmmm, dubbele gevoelens. Het betekent dat onze vrijpartijtjes tijdens onze vakantie geen effect hebben gehad op het maken van een mooie liefdesbaby. Wel hebben we genoten . Van de andere kant betekent het ook dat ik weer ga beginnen en sneller dan ik toch had gedacht. Dag 26 is het vandaag. En ik moet beginnen met de suprefact, de neusspray waar ik zo gigantisch tegenop zie.
    Ik durf niet goed en wacht nog even totdat het echt goed heeft doorgezet. Van uitstel komt afstel zeggen ze wel eens, maar rond 10 uur was er geen houden meer aan en dus moest ik er aan geloven. De eerste twee pufjes en dus het begin van de weg naar de punctie waren erin resp. gemaakt.
     
    Twee keer per dag moet ik snuiven en op dag 3 begin ik met de menopur. Het zweet staat me in de handen toch wel. Gelukkig nog een opfriscursus gehad een paar dagen eerder, dus het zit weer fris in mijn geheugen. Ook het mengen gaat goed en het zetten van de spuiten gaat ook goed. Voel de vloeistof deze keer helemaal niet, ook het prikken van de naald gaat gevoelloos. Zou het misschien ermee te maken dat de vloeistof nu niet koud ligt?
     
    Zaterdag 8 oktober: vandaag de eerste follikelmeting.
    Dr. S. heeft de neiging om wat binnenmonds te praten en ik vang alleen iets op endometrium 6-7 mm en 5 kleintjes. Helaas geen maten opgevangen.
    Maar het ziet er goed uit en we moeten er rekening mee houden dat er een kans in zit dat we donderdag of vrijdag de punctie hebben.
    Tevreden gaan we naar huis, nadat we een nieuwe afspraak hebben gemaakt voor dinsdag 11 oktober, follikelmeting 2.
    Gewoon doorgaan met stimuleren en vanaf zondag de cetrotide erbij. Nog meer spuiten.
    We gaan door op de ingeslagen snel(le)weg naar de punctie.
    Want dat het snel gaat is zeker. Krijg niet echt de tijd om alles te bevatten en heb dan ook het idee dat het buiten mij omgaat.
    Ik merk het ook aan kleine dingetjes: vergeten tijdig te spuiten, te weinig spuiten, niet ermee bezig zijn, mezelf eraan herinneren dat ik bezig ben (dat we bezig zijn) met ivf/icsi.
    Zoals afgelopen vrijdag: afgelopen week was het erg druk met de release van de nieuwe lessen bij ons sportcentrum. Op vrijdag moest ik 2 lessen mee releasen: de ClubPower les en mijn eigen ClubYoga les. Voor de laatste les moest ik nog wat nummers doornemen en oefenen en dat zat/lag/stond ik dus nog mooi te doen om half 6, een half uur voordat ik moest vertrekken en ook voordat ik normaliter de spuit zet. Om iiets voor 6 uur vertrek ik dus mooi richting het sportcentrum en terwijl ik mijn schoenen aan het wisselen ben, kijk ik verschrikt op, sla mijn hand voor mijn mond en zeg: ohoho, ik ben gewoon vergeten te spuiten. Helemaal in shock. Het was te laat om nog snel naar huis te gaan, want de les zou binnen een paar minuten beginnen. Enige optie: na deze les meteen door naar huis, spuiten en dan weer snel terug voor de release van mijn eigen les.
    Ben meteen na de les vertrokken en was gelukkig weer op tijd terug. Het zat er wel allemaal zo'n 2 uur later in dan normaal.
    nog een voorbeeld: de tweede of derde dag van het spuiten kijk ik in het emmertje waarin ik alle spuiten gooi en zie gewoon een volle menopur ampul liggen. Heb dus de dag ervoor gewoon 75IE te weinig gespoten. Dr. S. maar gemaild, maar het was niet meer nodig om deze ontbrekende 75IE alsnog te spuiten.
     
    Dinsdag 11 oktober: de 2e follikelmeting.
    Benieuwd hoe de follikels gegroeid zijn. Moet vandaag alleen gaan, helaas kan vriend niet mee omdat hij moet werken. Geen probleem.
    Vraag deze keer wel of ik de grootte van de follikels mag weten: variërend van 17-14 mm en nog 2 kleineren. 6 follikels gaan er volgens dr. S. wel aangeprikt worden. Wow!!! Das al meer dan in Maastricht aangeprikt zijn!! Baarmoederslijmvlies was al 10.1 mm, WOW! En nog meer goed nieuws: zaterdag 15 oktober de punctie!!!!
    Na de follikelmeting nog een gesprekje met een van de assistentes over de aankomende punctie. 8 uur melden, half 9 de punctie. Heb ook al bloed laten prikken. Vriend moet dit zaterdag nog laten doen.
    Al een formulier ingevuld en ondertekend. Een ander formulier meegekregen over de anesthesist. De punctie wordt onder narcose gedaan. ben benieuwd hoe me dit gaat bevallen. Denk wel goed, hahahaha. De laatste punctie heeft me toch wel meer pijn gedaan dan ik had verwacht.
     
    De snelle weg oftewel de snelweg naar de punctie in Düsseldorf gaat behoorlijk hard. Binnen twee weken heb ik gewoon al een punctie!!! In Maastricht zat ik nu nog alles plat te leggen en zou ik in de derde week na de start met de hormonen pas met stimuleren beginnen.
    Op zich bevalt het me wel, die snelle weg. Niet veel tijd om te piekeren, om erover na te denken. Van de andere kant, weinig tijd om alles te bevatten en te laten bezinken.
    Het zal wel een reden hebben.
    Door de acupunctuur kan ik het echter toch nog enigszins in perspectief brengen en houden.
     
    Nog even dus volhouden op de snel(le)weg naar de punctie.
    Vanavond nog een spuitje Cetro en morgen overdag lekker spuitvrij. 's Avonds om 21.30 uur precies gaat de laatste spuit van deze behandeling erin: de befaamde pregnyl.
     
    keeping High on the Speed way :happydance:
  10. Tool

    De eerste spuit...

    Door Tool,

    Dinsdag 4 oktober 2011:

    4.40 uur: de wekker gaat. Vriend moet om half 6 beginnen met werken. Om 5 uur moet ik hem brengen.
    5.20 uur. Weer thuis, maak alles al klaar om mee te nemen naar mijn werk, pakjes Alpro Soya melk voor de shakes, fles water, appeltje, klein doosje met walnoten mee en ik ben klaar. Tandenpoetsen, haren stylen, katten effe lastig vallen.
    5.50 uur: ik loop zenuwachtig door de kamer. Dadelijk snuiven, yak, zo geen zin in dat vieze spul. Heb al een zuurtje en wat drinken klaar staan.
    5.55 uur: pufjes gaan erin en ga naar de keuken om daar alles te gaan mengen. De zenuwen gieren door mijn lijf.
    6.00 uur (zoiets): owkee, eerst effe alles klaar leggen. Blaadje keukenrol waarop alles kan liggen, check. 3 ampullen 75 IE Menopur, check. Een ampul met vloeistof, check. Een optreksetje lange naald en spuit, check. Een korte naald voor het spuiten, check. Alcoholdoekje, check.
    Ik kan beginnen. Alle mogelijke lampen in de keuken zijn aan, hahaha, om maar zo goed mogelijk alles te zien.
    ik breek de ampul met vloeistof open (deze keer slim geweest en heb n doekje erover gelegd, zodat ik me niet weer snij zoals de vorige keer bij de pregnyl). Gaat goed. Sjit, hoe moest ik de naald ook alweer houden? Was het met de opening naar beneden? Zal wel, ja, klopt, alles wordt mooi opgezogen. Mèèèn, wat een dunne spuit zeg, pffff.
    6.05. uur: sjips, vergeten de dopjes van de poederflacons eraf te halen. Dopje van de naald er weer op en de dopjes eraf halen. zucht, effe vergeten. Adem in en adem uit.
    Owkee, ik kan de vloeistof erin spuiten. Gaat goed. Effe rammelen, oh, het poeder is al opgelost. Mooi. Nu optrekken, uhm....tja. sjit, er blijft een druppel achter, opnieuw proberen. Pfff, echt handig zijn die spuiten niet, waarom heb ik op dit moment niet meer handen??? Eentje om de ampul vast te houden, een ander om de naald op zijn plek te houden en weer een ander om op te trekken. Gelukt, 1 down, two to go. We zijn er bijna. Vloeistof weer erin spuiten en optrekken. Heb ik alles opgetrokken? Ja, volgende ampul. Het gaat ietsje makkelijker nu, gelukkig maar.
    6.10 uur (of iets later), zo, alles zit in de spuit. Hoe nu verder?? Oja, kleine naald erop. kijken of er geen luchtbellen in zitten, nee, die zitten er niet. Owkee, dan even zover spuiten dat er een druppeltje vloeistof op de naald komt. huh???? Wat is dat??? Wat moet die grote luchtbel daar??? Die krijg ik nu niet meer weg, want ik zie al vloeistof bij de naald zitten, na ja, dan maar spuiten.
    Alcoholdoekje gebruiken en een flinke rol vastpakken, zucht, diep inademen, naald erop zetten en......prik, hij zit erin. Langzaam de spuit leegduwen en effe wrijven. De eerste menopurspuit zit erin.
    6.15 uur (of iets later), spuiten en naalden opruimen en klaarmaken om naar mijn werk te gaan. Effe liefje nog sms-en dat ik mijn zenuwen kapot heb (han de nerven kapot).
     
    Zenuwen gieren toch nog door mijn lichaam. Of is dat adrenaline??? Zal wel te maken hebben met de eerste spuit. En vanavond weer. Gelukkig niet sporten vandaag, dus ik hoef daarna nergens meer naar toe.
     
    Wat moet ik ook alweer gaan voelen? Moe? Hoofdpijn?Ggeen idee. Ben wel nog steeds ongi, dat is minder, maar goed. Het gaat geloof ik tegen zijn einde aan.

  11. Tool

    twee jaar na dato

    Door Tool,

    Precies twee jaar geleden moest ik me op vrijdagochtend om 9 uur melden in het ziekenhuis voor de curretage. Na behoorlijke krampen op de voorgaande woensdagavond bleek bij de echo van donderdagochtend dat het vruchtje er nog zat. Curretage werd dus ingepland. Uiteindelijk ben ik rond 4 uur gecurreteerd en de dag erna mocht ik weer naar huis. Zondag stond ik weer les te geven in de sportschool.
     
    Nu, twee jaar later, ben ik weer ongesteld geworden en zijn we begonnen aan onze 4e behandeling voor een beeb.
    Dit keer zijn we in Düsseldorf in behandeling en gaan we met het korte protocol van start.
     
    Dat ziet er als volgt uit (in mijn geval dan):
    dag 1: starten met suprefact, 2 keer per dag, 1 pufje per neusgat (de eerste pufjes zitten er alweer in, wat een smerig spul, yak)
    dag 3: starten met menopur, 2 keer per dag 225 IE per keer, voor de stimulatie van de follikels
    dag 8: eerste fm en 's avonds starten met 1 spuit cetrotide.
     
    Omdat bij mij dag 8 op een zondag valt, zal ik de eerste fm waarschijnlijk een dag eerder hebben, dus op zaterdag (dag 7) en bij de fm krijg ik te horen hoe verder.
     
    We zijn dus weer in de race.
    Een dubbel gevoel toch wel.
     
    Het leek nog zo ver weg, de start van onze 4e behandeling, icsi dit keer. En opeens is het dan zover. De maanden zijn voorbij gevlogen. Maar ben wel blij dat ik weer enkele maanden heb kunnen genieten van het leven, van ons leven.
    Waarschijnlijk zal ik nu ook weer een gevoel krijgen dat ik stil sta, maar waarschijnlijk ook weer niet, want het gaat erg snel allemaal. Volgende week zaterdag waarschijnlijk al de eerste follikelmeting. Hoe snel kan het gaan?
    Bij ons vorige ziekenhuis moest ik eerst 2 weken lang mijn hormoonhuishouding platleggen en dan nog eens twee weken stimuleren. Nu begin ik al op dag 3 met stimuleren. Gelukkig heb ik deze dag geen sportactiviteiten voor. Wel op de overige dagen. Ben benieuwd.
     
    Een van de bijwerkingen van de suprefact kan zijn duizelig. Het kan ook de beoordelingsvermogen beïnvloeden. Ik laat maar mooi mijn liefje rijden naar de verjaardag van onze schoonzus.
     
    We zijn weer in de race, een echte race dit keer, omdat het allemaal zo snel gaat.
  12. Tool

    pauze: overleven of genieten?

    Door Tool,

    Zijn nu alweer enkele maanden in de pauzestand, welgeteld vanaf februari 2011 alweer. Toen onze 3e ivf helaas niet helemaal compleet kon worden afgerond omdat er simpelweg geen terugplaatsing had plaatsgevonden.
     
    In eerste instantie hadden we een voornemen om in juni/juli 2011 weer verder te gaan, maar naarmate de weken verstreken en we oriënterende gesprekken bij GG en DD hadden gehad, wilde ik voor mijn gevoel pas na onze vakantie beginnen weer met het hele circus. Juist om te voorkomen dat ik misschien wel zou zeggen: het hoeft helemaal niet meer voor mij, ik vind het wel goed zo, dan maar met zijn tweetjes verder.
     
    In het begin dacht ik nog, een paar weken na de 3e ivf. Pauze, me lichamelijk en mentaal weer voorbereiden op dat wat komen gaat. Maar de pauze was toch lastiger dan gedacht. Het genieten bleef maar uit eigenlijk.
     
    Wat bleek, ik zat nog met veel onverwerkt verdriet over wat er met name de afgelopen 2-3 jaar was gebeurd. Ik plande wel leuke dingen in en tussen mij en mijn lief ging (gaat) het alleen maar beter en beter, maar nadat het leuke event had plaatsgevonden, viel ik toch weer terug in een gat.
    Ik kon me er niet toezetten om me over te geven aan het genieten.
     
    Bijna dagelijks zat ik te rekenen hoe en of we het financieel wel zouden redden. Vakantie boeken? Nee, dat kunnen we niet betalen. Weekendje weg? Wanneer dan en ook hier weer, financieel wel mogelijk? We lieten dus alles min of meer afhangen van onze volgende behandeling. En daarvan had ik op een gegeven moment genoeg van. De stoute schoenen aan getrokken en geboekt. Reuze spannend, toch wel, want ja, het financiële plaatje blijft toch in je achterhoofd spoken, maar we hadden er genoeg van om alles maar te laten afhangen van de ivf. Waarom zouden wij niet verder mogen met ons leven, niet verder uit de pauze komen en weer gaan genieten? Waarom zouden wij tot een volgende behandeling in onze pauze maar moeten overleven, terwijl de rest hun survivalkit helemaal niet nodig heeft of nodig blijkt te hebben?
    Wij hebben ook recht op genieten van het leven!
     
    Nadat deze beslissing genomen was, viel er toch wel een last/druk van onze schouders af en werd de pauze, waarin we toch min of meer gedwongen zaten, iets draaglijker. De overlevingsdrang was al niet meer zo op de voorgrond aanwezig als eerst.
     
    De leuke dingen begonnen ook weer steeds leuker te worden. Heerlijke momenten meegemaakt op een bekend Zuid-Limburgs festival. Drie dagen lang gewoon genieten. Ook de feestjes die we tussendoor hadden leken alleen maar frequenter voor te komen. Wie had dat kunnen denken? We waren weer aan het genieten! Wat een heerlijk gevoel! Het overleven was alleen nog maar in die zin dat we moesten bijkomen van de feestjes, als het te gezellig was geweest.
     
    Met recht durf ik weer te zeggen dat ik geniet van het leven.
    En ik durf ook hardop te zeggen dat onze kinderwens bij mij in elk geval niet meer op het hoogste plaatsje van ons lijstje staat.
     
    Op dit moment zijn we een klein beetje aan het overleven: hoe komen we de laatste weken door voordat we met vakantie kunnen gaan.
    Maar dat is een goed overleven, een soort van genietend overleven.
     
    Pauzes kunnen dus voor twee dingen gebruikt worden: overleven én genieten.
  13. Tool

    Maak me gek....

    Door Tool,

    Nee....ik bedoel niet het liedje van die Remiasauzenman, maar ik bedoel mijn lichaam...
     
    Dat is goed bezig om me gek te maken. Het ene moment voel ik me toppie, het andere moment voel ik me brak en zooooooo onzeker en voel ik de ongi-krampen en die vervelende zeurderige pijn in mijn onderrug...om gek van te worden...
     
    Zo sta ik dus afgelopen maandag in de videotheek en opeens krijg ik me toch een pijn aan mijn linker boob...niet normaal...een ware explosie...een half uur daarna was het alweer weg echter...dan opeens gaan mijn tepels jeuken en opeens is dat ook weer voorbij....de kleur van mijn tepels, is die nu wel of niet donkerder??? Bij mijn vorige zwangerschap heb ik tijdens mijn vakantie oben Ohne gelegen (zonder topje) en dus heb ik dat verschil niet goed kunnen zien...want deze waren mee verkleurd door de zon...hihi...
     
    Voel me niet echt lekker....heb een opgeblazen gevoel en een vreemde smaak in mijn mond (maar ruik nog niet echt veel beter...kan dat trouwens wel al zo vroeg???). Of verbeeld ik het me maar allemaal???
    Verder denk ik dat de steekjes die ik voel toch echt wel anders zijn dan normaal en ze zijn nu ook meer verspreid over de hele voorkant van mijn schaamstreek/buik...vlak na deze gedachte komt een volgende gedachte: doe effe normaal, dat zijn gewoon normaal tekenen van een naderende bongi...maak je maar niets wijs...
     
    En zo gaat dat maar door...de hele dag...onder het autorijden, onder mijn werk (dat ik nog iets gedaan krijg is een wonder), onder het eten, onder het tv-kijken, tijdens het slapen...
    Nu wil het ook niet echt meehelpen dat ik al 2-3 nachten achter elkaar gedroomd heb dat ik zwanger ben....de laatste droom was dat ik getest had met een KV-test en je zag binnen een minuut al een plusje komen...dat was wel een fijne droom, maar toen de wekker ging, werd ik daar dus heel bruut uitgehaald...was echt een beetje van slag, want het voelde heel echt en was ook heel blij toen ik dat plusje zag komen...
     
    Voel af en toe van zo'n plopjes aan mijn linkerkant, maar ook daar waar mijn baarmoeder ergens moet zitten...heb ik ook nog niet eerder gehad, maar of dit iets te betekenen heeft??? GEEN IDEE.....Mijn lichaam houdt me weer goed voor de gek, dat idee heb ik wel...
     
    Cyclusdag 26 is het vandaag...
     
    Had met een collegaatje afgesproken dat we vandaag zouden testen, maar heb besloten om het toch niet te doen...Zij heeft nu officieel de wachtweken erop zitten van haar 2e IVF, maar met de Pre-dictortest die ze vanochtend heeft gedaan is ze nog niet veel wijzer geworden...het controlestreepje was maar heel licht en dus waarschijnlijk niet goed gedaan...ook was er geen tweede streepje....ze heeft alweer nieuwe testen gehaald (waaronder weer een pre-dictortest). Heb haar gezegd dat ik niet zo'n goeie verhalen over deze test heb gehoord...dus ze gaat straks nog een CB-test halen...
     
    Maar goed...terug naar mij...vanochtend voor het opstaan mijn temp gemeten, deze was zelfs nog ietsje hoger dan gisteren...maar....je temp blijft altijd hoog, totdat je ongi wordt. Moest mijn vriend naar zijn werk brengen, dus zat in dubio...wel of niet urine opvangen....wel of niet testen...want ik wil toch ook wel heel graag duidelijkheid...maar van de andere kant ook weer niet, want ik ben bang om weer in een diep gat te vallen (wie niet trouwens???)...
    Uiteindelijk besloten om mijn urine niet op te vangen...Een uurtje daarna moest ik weer plassen en weer voor hetzelfde dilemma gestaan...wel of niet opvangen...maar dan zou ik dus de test zonder mijn vriend hebben gedaan...en dat wil ik niet...
    Dus nu besloten om te wachten tot morgenochtend...als mijn temp dan nog steeds hoog is, dan ga ik een test ertegen aan gooien...vind het reuze eng...
     
    Prompt nadat ik dat dus allemaal besloten heb, begin ik dus ongikrampen te krijgen....echt niet leuk...die leuke zeurderige pijn in mijn onderrug is er ook weer...Ik ben niet echt vrolijk meer en heb er geen vertrouwen meer in...
    Twee-en-een-half uur later zijn deze klachten weer verdwenen....is toch om gek van te worden, of niet???
     
    Wil gewoon duidelijkheid....niet deze gekte...al zal dat gek maken ook voor een deel door mezelf komen...
     
    Maak me maar gek....
  14. Tool
    Wat een verschil zeg met de gewone reguliere ovulatietesten en de digitale testen van CB...wow...
     
    Nu eens geen gehannes en getuur en getwijfel over de dikte van het streepje en de kleur...nee...nu gewoon wel of geen smiley...en een smiley hebben we gehad...een paar keer zelfs, maar dat kwam gewoon omdat ik meerdere testen heb gedaan...had er toch genoeg, hahahaha...
     
    Zaterdagochtend...het is rond half 9, 9 uur...ik word wakker door het gemiauw van Jimmy, onze kater...hij heeft honger en dan moet het eten meteen komen...meneer zal toch eventjes moeten wachten, want ik wil toch eerst even testen....geen smiley...geen man/vrouw overboord...we zitten op dag 15...en aangezien ik niet weet hoelang mijn cyclus deze keer is, ga ik ervanuit dat ik weer een lange cyclus zal hebben (in elk geval langer dan 29 dagen).
     
    Geef onze lieve schatjes wat te eten en te drinken, meneer is tevreden en ik duik het bed weer in....en kijk mijn lieve schat zo lief mogelijk aan...en het blijft niet bij kijken..hihihi...jullie raden het al...
     
    Daarna op ons gemakje opgestaan, wat gegeten, wat boodschappen gedaan en vriendlief ging daarna naar zijn schoonbroer. Tegen het middag uur, ietsje later zelfs, zo tegen half 1, 1 uur, dacht ik bij mezelf...wat maakt het ook uit...gooi er nog een test tegen aan...je hebt er toch voldoende....dus zo gezegd, zo gedaan...
     
    Whoehoe...een smiley...meteen vriendje gebeld dat ie positief is...vanavond of straks knuffelmomentje...
     
    Vreemd hoe het kan dat je in zo'n korte tijd van negatief naar positief kunt gaan.
    Goed....'s avonds nog een keer getest en nog steeds positief...betekent dus dat ik nog steeds in mijn vruchtbare periode zit.
     
    Owkee...het is zondagochtend...zelfde ritueel als zaterdagochtend....positief wederom...'s middags ook....maar omdat het moederdag is, hebben we pas 's avonds ons knuffelmoment. 's Avonds niet meer getest, maar die zal ook wel positief zijn..
     
    Hedenochtend getest en alweer negatief...vruchtbare periode is dus voorbij, maar we hebben in elk geval dit keer niet zoveel stress gehad en gehannes met de ovulatietesten...heel duidelijk allemaal, gelukkig maar!!!
     
    En nog een positief puntje, maar dat heeft niets met de testen te maken: op dag 15 en 16 dus positief getest, wat dus hopelijk weer betekent dat mijn cyclus weer op het oude schema zit...28 dagen en op dag 29 dan (normaal) bongi...
     
    Cyclusdag 28 is 20 mei, de dag dat we naar Düsseldorf voor ons gesprek gaan...dat is dus over 2 weken...2 weken van wachten....de wachtweken...
     
    Op dit moment voel ik me heel ontspannen...niet zo erg erop gefocust als de vorige maand...meer berusting, maar we weten ook dat als het niet op deze manier lukt, dan gaan we voor een 4e ivf en als die niet lukt en als we daarbij geen cryo's mochten hebben, dan hebben we nog de optie ecd...
     
    Maar nu dus twee wachtweken...nog 9 werkdagen te gaan...hahahaha...
  15. Tool
    Helaas is onze vorige poging om met ovulatietesten zwanger te raken faliekant mislukt...
     
    Wat een gedoe zeg met al die ovulatietesten en hun streepjes....is ie nu wel of niet even dik en/of zelfs donkerder van kleur dan de controlestreep??? Geen idee...we hebben er maar op losgesext...om het maar even plat te zeggen...
     
    En dan op dag 33 wordt je weer ongesteld....echt waar...zonder enige aankondiging ben ik het gewoon geworden...waar zijn die vooraankondigingen van vroeger??? Sinds wanneer heeft mijn lichaam besloten om een eigen leven te gaan leiden, zonder mij daarbij te betrekken???
     
    Had al tijdens het gebruik van deze ovulatietesten zoiets van: we gaan het de volgende maand met digitale ovulatietesten proberen. Deze zijn veel duidelijker: een smiley of geen smiley...wel of niet positief...niet daartussen in...welles/nietes/twijfelachtig...gewoon heel simpel...
    Maar goed...toen het dus bongi-dag was, zonk me alle moed in de schoenen en had ik het helemaal gehad, met alles...niks geen gefriemel meer aan mijn lijf, niks geen ivf/icsi meer, geen rekening meer hoeven te houden met wat het allemaal gaat kosten en vooral....geen moetjes meer...wilde het niet meer en had er ook genoeg van om alles maar te laten afhangen van die stomme behandelingen...
     
    We zijn nu 2 weken verder en langzaam begin ik uit mijn put te kruipen...vorige week hebben we gewoon heel stoer (maar toch ook tegelijkertijd het heel erg eng vindend) onze vakantie geboekt...we gaan voor de 7e keer weer naar Lesbos terug...naar ons tweede thuis...
     
    En afgelopen maandag nog meer onze stoute schoenen aangetrokken en een doos met 20 stuks digitale ovulatietesten besteld....aaaarrrrgggghhhh...hoe erg kun je zijn????
     
    Toch nog steeds hopen op een wondertje, terwijl een stemmetje diep van binnen zegt dat ik het niet had moeten doen, dat het weggegooid geld is, dat we niet zwanger worden, one way or the other...dat stemmetje duw ik dan weer heel diep terug in de modder die onderaan mijn putje zit en stamp er nog een paar keer flink op...
     
    We zijn dus weer begonnen, niet alleen aan een nieuwe maand, maar ook aan een nieuwe ronde en nieuwe kansen....
     
    Supereng vind ik het........
  16. Tool

    zomaar!

    Door Tool,

    Zomaar een gedachte die uitgaat naar anderen!

    die in hetzelfde schuitje zitten als ik!


     
    Zomaar een gedachte aan lotgenootjes!
    die weten hoe het is om dit mee te moeten maken!
     
    Zomaar een glimlach voor mijn lotgenootjes!
    in de hoop dat ze zich hierdoor iets beter voelen en er weer even tegen aan kunnen!
     
    Zomaar een opbeurend woordje of een knuffel!
    als het even iets minder gaat!
     
    Zomaar lief en leed delen met anderen!
    terwijl je ze misschien niet eens persoonlijk kent!
     
    Zomaar een vertrouwd gevoel hebben!
    want je weet dat je alles met hun kunt delen!
     
    Zomaar...dank jullie wel!!!
  17. Tool

    De gevreesde wachtweken

    Door Tool,

    Zoals bekend zitten we in een tussenfase....geen behandelingen meer (tenminste, niet die vergoed worden via de verzekering), geen hormonale injecties, geen follikelmetingen, geen punctie, geen terugplaatsing...kortom...niets wat met ivf te maken heeft...
     
    Natuurlijk blijf je met je gedachten bezig met het verwezenlijken van je grote, zo niet grootste, wens: papa en mama worden! Het lijkt wel alsof dit steeds erger wordt, het waarmaken van de verwezenlijking...
     
    En omdat dit voor mij toch een groot deel van mijn denken en doen in beslag neemt, hadden we afgesproken dat we het nog een keer zouden proberen met ovulatietesten...en dat hebben we geweten...
     
    Omdat mijn cyclus dus opeens het leuke idee had gekregen om langer te worden, wist ik natuurlijk niet meer wanneer ik nu op mijn vruchtbaarst zou zijn...en hoe kun je dat het beste bepalen? Juist...via ovulatietesten (maar ook op andere manieren hoor...maar die heb ik ernaast gebruikt...ahum)
     
    Een heel regiment ovulatietesten besteld (18 stuks in totaal) en op dag 9 van de cyclus begonnen...negatief uiteraard....maar wel een tweede streepje...let op...hier begint dus de verwarring...de test is pas positief als het tweede streepje dezelfde kleuk of zelfs nog donkerder van kleur is als de controle streep...
     
    De testdagen vliegen voorbij en ho...wat is dit? We denken een positieve test te hebben...binnen 24-48 uur vindt de eisprong plaats dus dan is dit het beste tijdstip om gemeenschap te hebben.
    We gaan beginnen...ondanks dat we geen moetjes weer wilden, zijn we toch weer ermee bezig...zucht...
     
    Mmmm..vreemd...de dag erna is ie alweer negatief...normaal is ie 2 dagen positief...ik blijf gewoon doortesten en we vrijen wat af....uiteindelijk op cyclus dag 20 was ie toch echt wel vetpositief...de dag erna ook...wij dus flink geknuffeld en gedaan...nog een paar dagen verder getest en toen was het voor mij toch echt wel over en uit...had er geen zin meer in...in die moetjes...onze laatste verplichte vrijpartij was ook eigenlijk echt tegen onze zin in...zo van 'ja, het moet, maar liever nu effe niet'....
     
    Maar...dag 20 en 21 dus positief...even wat rekenwerk erop losgooien...op dag 20 was ie vetpositief, dag 21 ietsje minder...dus we gaan ervan uit dat maximaal 48 uur later de eisprong is geweest...op dag 22 dus...we gaan er ook vanuit dat de menstruatie meestal 14 dagen na de eisprong komt...dus dag 36/37zoiets...maar....ik weet nu dus echt niet hoe lang mijn cyclus is omdat die laatste keer zo lang heeft geduurd...
     
    Met als gevolg...we zitten weer in de wachtweken...hopelijk de standaard 14 dagen, maar ik vrees dat het langer gaat worden...
     
    Misschien hebben we geluk en kunnen we op mijn verjaardag een test ertegen aan gooien en het zou al helemaal mooi zijn als deze positief zou uitslaan....
     
    Een driedubbel gevoel zal het dan weer worden op mijn verjaardag: uitgetelde datum van mijn eerste zwangerschap, de eerste keer bevruchting met de 1e IVF en dan als 3e, hopelijk een positieve zwangerschapstest...
     
    Maar...nu zitten we dus in de wachtweken...als mijn cyclus zich opeens weer bedacht heeft, dan zou het zomaar kunnen dat ik vandaag bongi ga worden, (dag 29). En anders moeten we nog 10 dagen hooguit wachten (hopelijk)...
     
    Ik denk ook weer vanalles te voelen, maar daaraan moet ik niet toegeven, want ik heb al alles meegemaakt...gevoelige borsten en geen zwangerschap, geen gevoelige borsten en wel een zwangerschap, misselijk en geen zwangerschap, temp.verhoging en geen zwangerschap...mijn lichaam kan me goed voor de gek houden...zelfs al licht positieve testen gehad en uiteindelijk toch geen zwangerschap....
     
    We moeten nog even volhouden...maar het is nu alweer moeilijk....
  18. Tool
    Nou....een paar maanden alweer verder en de twijfel begint steeds meer toe te slaan...
     
    Wat is er allemaal gebeurd sinds de bewuste 2 en 3 februari, toen we te horen kregen dat onze 3e IVF over en uit was.
     
    Op maandag 7 februari hebben we een gesprek met dr. M. gehad van het ziekenhuis. Geen sympathieke vrouw, dat kan ik je wel zeggen...blijkbaar waren wij al besproken in het team en moesten ze ons somber counselen want ik ben een slechte kanshebster, een poor responder, zoals dat in vaktermen heet...daar sta of zit je dan met je 36 jaar...krijg je zomaar even voor je voeten geworpen dat je min of meer te oud bent, dat je eicellen niet meer goed zijn en dat je het eigenlijk kunt vergeten, zeker wat betreft cryo's en embryo's van goede kwaliteit. Ander FSH zou bij mij niets uitmaken en dat ik nog maar een eileider en eierstok heb, werkt ook niet echt in mijn voordeel...alsof ik daar om gevraagd heb...een 4e ivf mochten we wel proberen, maar ze gaven ons niet veel kans...nou....wat heeft het dan nog voor zin, dacht ik...
     
    In de weken daarna echt van hot naar haar gesleept met mijn gevoelens en emoties...op een gegeven moment heb ik dan toch geprobeerd de knop om te draaien en weer verder te gaan leven, tenminste poging tot, want dat is gewoon heel erg moeilijk...altijd en overal word je ermee geconfronteerd...baby's worden geboren, meiden in mijn omgeving worden zwanger of zijn zwanger...maar toch probeer je er het beste van te maken...
     
    Dus je gaat verder, je hebt na al die jaren wel een idee wanneer je eisprong is en dus probeer je toch automatisch in die periode net iets meer intiem met elkaar te zijn...en wat denk je dat er gebeurt????? Ik ben over tijd!!! Dit hebben we niet eerder meegemaakt. Ben altijd netjes op tijd....zou het dan toch weer een wondertje zijn???? De eerste dag over tijd dus een test ertegen aangegooid...negatief...een paar dagen later weer een test...weer negatief...op vrijdag weer een test...sjips...weer negatief...ik moet er maar niet meer in geloven en mijn hoop laten varen, maar ik bel toch de huisarts om te vragen of ik niet een hcg-test mag laten doen...dat mag....het weekend moet ik echter nog doorkomen voordat ik de uitslag krijg...pffff...maandag om half 2 gebeld...nee...helaas...nog niets binnen...om half 3 krijg ik een telefoontje...helaas...ook de bloedtest was negatief...0.1, bij 0.25 is ie positief...heeft er dan toch iets gezeten??? Waarom ben ik dan zo lang over tijd (ruim 10 dagen)??? En jawel hoor...een uur nadat ik de uitslag binnen heb, breekt de menstruatie door...had het wel al verwacht, maar toch...weer een domper en een teleurstelling te verwerken, kan er ook nog wel bij...en betekent dit dan dat mijn cyclus van slag is??? Ga ik nu van 28 naar 38 dagen??? Mag toch hopen van niet...maar het lijkt er helaas wel op....
     
    In een (wanhoops)poging om nog een (laatste) keer te proberen om op natuurlijke wijze zwanger te worden, zonder de MMM, heb ik ovulatietesten besteld...18 stuks welgeteld, zodat ik mijn eisprong niet zou kunnen missen...om gek van te worden...er verschijnt iedere keer een tweede streepje, maar helaas niet dik genoeg en niet van dezelfde kleur of donkerder zelfs dan de controle streep...negatief dus...we blijven toch intiem met elkaar...maar de zin vergaat me steeds meer en meer...waarom proberen we het nog? Wat heeft het voor zin???
     
    Gisteren dan opeens, op dag 20 (!) een positieve test...niet te missen...we maken er gebruik van...vandaag nog eens getest...ook weer positief...dus vanavond ook weer intiem met elkaar zijn...maar ondertussen heb ik er eigenlijk helemaal geen zin in...ik wil niet die moetjes doen...maar die drang is gewoon zo f**ing overweldigend...ik kan niet anders dan eraan toegeven...wanneer begin ik weer met leven??? Zelfs nu, terwijl we niet eens met een behandeling bezig zijn, word ik geleefd....door stomme ovulatietesten...
     
    De twijfel slaat keihard toe...en genadeloos...gaat het überhaupt wel ooit bij ons lukken??? Meer en vaker komt het stemmetje naar boven en zegt...waarvoor doe je jezelf dit allemaal aan??? Laat het voor wat het is en probeer weer verder te gaan met je leven, druif...het lukt je toch niet...dus bespaar je de moeite en het geld, dat je dan aan andere dingen kunt uitgeven zoals bijv. een vakantie of weekendjes weg...
     
    Zucht...maar ik kan het niet loslaten...dat hier in mijn omgeving allemaal kindjes worden geboren en dat er weer weet ik hoeveel zwangeren om me heen zijn, werkt natuurlijk ook niet echt in mijn voordeel...en dat iedereen maar blijft vragen hoe het met me is en me dan ook tegelijkertijd heel zielig aankijkt als ze de vraag stellen...lijkt wel alsof zij er zwaarder aan tillen dan ik dat doe...weet ook wel dat ze het goed bedoelen en dat ze meeleven, maar heb het er gewoon niet meer over, want ze weten toch niet hoe dit is, dat kunnen ze ook niet, want ze hebben het nooit zelf meegemaakt...
     
    En ondanks dat we een heel goed gesprek hebben gehad bij Geertgen en nog een gesprek in DD hebben staan voor een volgende IVF, onze 4e alweer, heb ik er steeds meer moeite mee om verder te gaan met mijn en ons leven...hoor ik steeds vaker in mijn hoofd: Laat het voor wat het is...accepteer nu maar gewoon dat jullie geen kinderen krijgen/kunnen krijgen en maak er wat moois van met jullie tweetjes...
     
    Maar dat kan ik niet...niet op dit moment, nu een oud-collegaatje van me zwanger is....nu nog meer dan eerst wil ik ook weer zwanger zijn...en een baby op deze wereld brengen en opvoeden naar ons beste kunnen en weten...
     
    Ik wil ook!!!! En wel zo snel mogelijk...maar die verdraaide twijfel iedere keer weer...
  19. Tool

    Dromen

    Door Tool,

    Ze zeggen wel eens dat dromen onverwerkte zaken of indrukken zijn die je overdag hebt opgedaan of meegemaakt of ervaren...
     
    En van tijd tot tijd komen die dromen wel eens uit..soms wel, soms niet...bij mij meestal niet...tenminste...als ik nu terugdenk...zijn ze bij mij nog niet eerder uitgekomen...
     
    en ik heb al genoeg gedroomd...
     
    Zo heb ik pasgeleden nog gedroomd dat we (liefje en ik) volgende week naar ons Lesbos op vakantie zouden gaan...een droom die niet zal uitkomen, want op Lesbos is nog niets open...
     
    Iets langer geleden had ik gedroomd dat ik zwanger was...ook een droom die niet is uitgekomen...en ik betwijfel of die droom überhaupt wel een keer zal uitkomen...
     
    Mijn droom van de afgelopen tijd was het om een bevruchting te hebben en een terugplaatsing. En 2 weken na de terugplaatsing een positieve test in handen houden...IVF 3 zou zijn gelukt!!! Maar zoals ze al zingen: de meeste dromen zijn bedrog...zo ook deze droom...geen bevruchting, geen twee helse wachtweken, geen positieve test...geen zwangerschap...
     
    Kan iemand de droom van een ander afnemen??? Blijkbaar wel....mijn collega beleeft nu mijn droom...met haar toppertje, die ik nooit zal krijgen...zij gaat nu de helse wachtweken in...En ondanks haar blije gezicht, kan ik niet blij voor haar zijn...zij zal beslist een droom hebben die wel uitkomt...mijn droom dus eigenlijk...
     
    De meeste dromen zijn bedrog, en als ik wakker word....dan droom ik nog steeds...van een mooie bevruchting, van twee helse wachtweken, van een positieve zwangerschapstest, van een mooi kindje van liefje en mij, van een compleet/completer gezinnetje...
     
    Dromen zijn bedrog....nou...die van ons mag nu rustig wel eens een keertje uitkomen!!!
  20. Tool

    rust proberen te vinden

    Door Tool,

    We zijn nu 2 weken verder toen we het slechte nieuws kregen dat er geen bevruchting was geweest.
     
    In de eerste week werden we emotioneel van hot naar her gesleept en gegooid met onze gevoelens. Ongeloof, onmacht, teleurstelling, verdriet, pijn, schuldgevoelens en nog meer onmacht en teleurstelling waren bijna standaard aanwezig. Kom daar maar eens uit...
     
    Langzaam maar zeker wil je echter toch verder met je leven? Ik heb al zoveel stilgestaan voor mijn gevoel juist vanwege de ivf-behandelingen, die er toch eigenlijk wel op gericht waren dat we verder konden met ons leven, ons leventje nog completer te maken...
     
    Maar dat is helaas niet gelukt...na 3 behandelingen staan we nog steeds met lege handen en zijn we geen stap verder...
     
    vandaag zou ik hebben kunnen testen...zit nu gewoon met lege handen na al die jaren van onderzoeken, testen, proberen, nog meer onderzoeken, operaties, behandelingen...en waarvoor???
     
    pfff...ga echt op en af met mijn emoties...vind het niet meer leuk...heb er ook geen zin meer in om er nog meer energie aan te verspillen...van de ene kant wil ik verder, van de andere kant durf ik gewoon niet..bang om weer een teleurstelling te krijgen...
    ben zelfs zo wanhopig dat ik ovu-testen heb gekocht..ze liggen nu hier op de kast...
    collegaatje heeft morgen de punctie (na 6-7 fm's)...maandag de tp en dan zit ze in de wachtweken...ik had in die wachtweken willen zitten...we hebben er zoveel voor gedaan en gelaten...dikke sjit is het gewoon...die rust is ver te zoeken...misschien moet ik nog een keer voor een reikibehandeling gaan...misschien brengt me dat wel de nodige rust...
  21. Tool
    Geen oog dichtgedaan natuurlijk vannacht van de spanning...
     
    Ben maar om half 8 op gestaan...heb me een shake gemaakt en heb de pc aangezet...
     
    Toen ik al die lieve reacties las, barstte ik weer in tranen uit...en weer de vraag...waarom???
     
    Heb mijn liefje om iets voor half 9 uit bed gehaald, want ik wilde niet alleen het telefoontje ontvangen...iets na half 9 was het dan zover...tring tring...
     
    "Mevrouw Knebel? Helaas, toch geen goed nieuws...er is helemaal geen bevruchting opgetreden..."
     
    klaboem...daar lig ik dan onderuit...en nu???
     
    "We weten ook niet hoe het kan. Alles zag er goed uit. Wat wilt u nu doen, wilt u dat we u met rust laten of wilt u een afspraak inplannen? Heeft u al verder gedacht wat u wilt gaan doen? Want de 3 vergoede IVf's zijn helaas afgerond of opgemaakt. Mocht u nog een keer willen proberen, dan zal dit eerst in het team moeten worden besproken, maar we willen u ook graag bij een ander ziekenhuis helpen, door uw dossier te geven."
     
    We willen graag een afspraak met de ivf-arts en tussen de tranen door zeg ik met een dikke stem dat we al nagedacht hadden over een 4e IVF, maar we weten nog niet of het dan in Maastricht zal zijn, of België of Düsseldorf..."Dat is geen probleem. Wij zullen u hiermee op alle mogelijke fronten ondersteunen. We zullen een afspraak inplannen...Maandag 7-2 om 10 uur, is dat mogelijk?" Ja dat is mogelijk.."Dan laten we u nu verder met rust en heel veel sterkte toegewenst!!".
     
    En zo zit je dan daar...de tranen druppelen met stromen uit je ogen, we snappen allebei niet hoe dit kan...
     
    We hebben er toch alles aan gedaan om zo goed mogelijke condities te creëren voor deze IVF? Waar is het dan fout gegaan??? Ik persoonlijk denk dat het toch aan de kwaliteit van mijn eicellen heeft gelegen...iets anders kan ik niet bedenken...
     
    God is beslist een vrouw, want alleen een vrouw misgunt een andere vrouw het licht niet in de ogen...Mannen doen daar niet zo moeilijk over...ik vraag me dus alleen af, wat ik God misdaan heb dat ik dit allemaal moet meemaken??? Ben ik niet al genoeg gestraft?? Ik wil ook niemand voor het hoofd stoten met zijn/haar geloof...ben katholiek opgevoed, maar mijn geloof is nu eventjes heel ver te zoeken...
     
    Misschien ben ik nu wel aan het overdrijven, maar het voelt voor mij wel zo op dit moment en niemand die mij daarvan kan afbrengen...
     
    Geen idee hoe we nu verder moeten...we moeten maar weer dag voor dag gaan leven...
  22. Tool
    tja...daar sta je dan...met de hoorn in je ene hand tegen je oor aan en met de andere hand het toestel vasthouden omdat de telefoon ergens staat waar we niet kunnen zitten omdat het snoer te kort is...
     
    Onze droom is uiteen gespat...nog voordat ie überhaupt kon beginnen...had er gisteren bij de punctie al geen goed gevoel over...
     
    De punctie gisteren viel op zich wel mee, al hadden ze nu meer moeite om mijn eierstok te vinden. Die lolligerd had zich namelijk achter mijn baarmoeder verstopt...dom ding...
    Ze moest dus flink wroeten om mijn eierstok te zien...het aanprikken ging ook niet je van het...wel zoveel mogelijk aangeprikt...maar het resultaat was tegenvallend: 3 eicellen...zaad was wel weer goed genoeg voor IVF...Hoezo ligt het niet aan mij???
     
    Vanochtend kon ik van de zenuwen al niet meer slapen. Liefje had dagdienst en moest dus om half 6 al opstaan. ben een uur later ook maar opgestaan...en dan is het nog lang wachten tot 9 uur....
    Om half 10 ging de telefoon....met een knoop in mijn maag en keel nam ik op...Ze had helaas dus geen goed nieuws...
    Van de 3 eicellen was er al eentje uit elkaar gevallen en bij de andere twee was nog steeds niets van een bevruchting te zien...maar ze zouden het in de gaten houden en morgenochtend zou het lab tussen half 9 en 9 uur nog eens controleren en dan worden we gebeld...maar ik heb er geen geloof meer in...
     
    Dat was het dan voor ons...we willen nog wel een 4e IVF doen, maar ja...op dit moment denk ik...waarom??? We hebben er zoveel voor gedaan en gelaten...en weer de vraag: waarom???
     
    laten we hopen op een heel klein ieniemienie wondertje...
  23. Tool

    Zwaar, zo f***ing zwaar

    Door Tool,

    Wat is het toch een Kl**te traject waarin we zitten...
     
    Je wordt emotioneel naar alle kanten geslingerd...echt niet meer leuk...was ik de afgelopen weken zo positief en vol vertrouwen en sterk en kon ik voor mijn gevoel de hele wereld aan...van dat gevoel is nu niets meer over...voel me klein, zielig, onbegrepen, ronduit kl**te gewoon...ik straal het tenminste niet meer uit voor mijn gevoel dan...het zit er wel nog, van binnen...maar even diep verborgen onder alle andere negatieve energie die ik van anderen heb overgenomen...
     
    Waarom voel ik me dan zo??? Komt het door die stomme hormonen? Komt het omdat het spuiten niet goed gaat? Iedere spuit die ik zet doet met gewoon f**ing veel pijn...net alsof mijn huid elastisch is geworden en ik echt veel kracht moet zetten om die naald erin te douwen...NIET LEUK!!! Ik probeer het al met koelen, maar dat werkt ook al niet meer...zucht...die deca-naald is gewoon hel...de vloeistof voel ik gelukkig dus niet...ik voel zelfs de naald van de puregon prikpen...en die is zo mogelijk nog dunner dan die van de deca...
     
    Hebben andere mensen om me heen al mijn positieve energie uit mij getrokken??? Dan geef het maar weer snel terug...want ik heb het nodig, jullie niet...Kan jullie verhalen en sores even niet meer aanhoren, moet weer even aan mezelf denken en weer boven op de top van de berg zien te komen...want volgende week is waarschijnlijk al de punctie em dan moet ik gewoon weer positief zijn en dat supergevoel weer terug hebben...
     
    Ik snap het gewoon niet...misschien moet ik me er maar aan overgeven en het over me heen laten gaan...maar ik moet al zoveel laten voor dit traject...terwijl anderen plannen maken voor een vakantie en deze ook daadwerkelijk boeken, kunnen wij niets anders doen dan stil staan en afwachten op de volgende stap...een vakantie kunnen wij nog niet boeken...nog niet eens een weekendje weg...we hebben er het geld niet voor en we weten niet wat de afloop van deze IVF zal zijn...voor een planner is dit echt een crime...
     
    En iedereen leeft wel met je mee, maar ik ben uiteindelijk degene die alles moet ondergaan...want bij mij ligt de fout, ik ben degene met nog maar een eierstok en een eileider, ik ben degene met de eicellen die niet meer van goeie kwaliteit zijn, waardoor de kwaliteit van de embryo's ook weer minder is en waardoor de innesteling blijkbaar niet lukt...en ja...ik ben dan ook degene die er wel alles aan probeert te doen om de condities voor de IVF en de innesteling beter te maken...owkee...liefje doet ook wel iets (is gestopt met roken, slikt foliumzuur), maar goed...hij heeft niet met zijn benen wijd te gaan voor de fm's, hij hoeft geen naalden in zich zetten, hij hoeft geen verdoving te krijgen, hij hoeft niet af te vallen...
     
    Waarom kan het niet gewoon simpel en eenvoudig gaan en kunnen wij niet gewoon ook een spontaan wondertje krijgen??? Het is gewoon f***ing oneerlijk en f**ing zwaar...
  24. Tool

    resultaat 1e fm

    Door Tool,

    tja...de fm...had een verpleegkundige die nu ook echo's ging doen en was nog in het leertraject zeg maar...de ivf-arts was er ook bij (gelukkig)...ze kon de follikels niet zo goed vinden...
     
    Maar om kort te zijn er zijn nu 2 actieve (13-15 mm) en een paar kleintjes (die net niet groot genoeg waren om mee te doen met de meting, helaas). Maar ze verwachten wel dat deze kleintjes gaan meedoen met de punctie...een dubbel gevoel eigenlijk...vrijdag om half 2 de tweede fm in elk geval...weet niet goed wat ik ervan moet denken...
     
    Verdorie...wil dit gevoel niet wat ik nu heb...ik wil me sterk en vol vertrouwen voelen, maar het liefst kroop ik nu dus diep in een holletje, spuit me plat met puregon dat die stomme follikels flink gaan groeien en dat alles gewoon zo loopt als dat ik het graag had gewild...maar ja...dat kan natuurlijk niet met dit traject...iets inplannen kun je vergeten...bah...
  25. Tool

    eerste follikelmeting

    Door Tool,

    Vandaag is het dan zover: de eerste follikelmeting.
    Om 13.50 uur moet ik in Maastricht zijn en dan wordt er gekeken hoeveel en hoe hard ze aan het groeien zijn. Ik voel vanalles...af en toe zo'n drukkend gevoel naar buiten toe...ook zal naar mijn bms (baarmoederslijmvlies) gekeken worden. Benieuwd hoe dit eruit ziet...ben immers ook tarwekiemolietabletten aan het innemen en dit zou ook goed hiervoor zijn...
     
    Heb mijn lijstje erbij gehaald van de vorige fm's bij IVF1 en IVF2.
    Bij IVF1 waren er 3 follikels al vanaf het begin aanwezig. 1e fm rond 10 mm, tweede fm rond de 13-14 mm en bij de 3e fm 18-20 mm.
    Bij IVF2 ging het ongeveer gelijk op. 5 follikels al vanaf het begin aanwezig. Eerste fm rond 10-13 mm, 2e fm ron 13/14-17 mm en bij de 3e fm waren ze tussen de 17 en 22 mm en nog een kleinere.
     
    Mocht de grootte van de follikels vandaag ook weer rond 10-13 mm liggen, dan weet ik bijna zeker dat ik weer 3 fm's nodig zal hebben en dan zou ik volgende week woensdag inderdaad de punctie kunnen hebben...
     
    was het maar al zover...pfff...wil gewoon die positieve test in mijn handen houden!!!
×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden

  Ik Accepteer