Zijn er nog 40+ meisjes hier? :)

[ruby2021]

Hey dames,

veel sterkte @Christine79, ik hoop dat het snel achter de rug is en heel fijn voor jou @Bailey2021 dat je het al achter de rug hebt

Grappig weer hè dat elk ziekenhuis weer wat anders zegt over een kort of lang protocol . Wil ook even mijn ervaring delen omdat hij juist weer heel anders is. Ik heb juist het korte protocol gehad omdat het lange protocol waarbij inderdaad je hele cyclus wordt platgelegd niet meer zo wenselijk is op onze leeftijd en direct stimuleren vaak het beste is. Dit levert vaak ook minder eitjes op maar wel van betere kwaliteit is mij gezegd. Dit klopte in mijn geval wel, bij mij waren er 6 eicellen waarvan 5 goede waarvan er 4 bevrucht zijn geraakt. Eentje van 8 cellen en goede kwaliteit is teruggeplaatst en is nu mijn zoontje van twee  en de andere 3 embryo zijn ingevroren, ze zijn allemaal ingevroren op dag 3 en niet gestopt met delen maar kwaliteit hiervan varieert wel van een topper, een matige en een slechte maar zelfs die was nog wel geschikt om in te vriezen en heeft nog steeds een kans volgens mijn arts in Zwolle. Waarvan ik zelf wel sterk het vermoeden heb dat vooral de goede en matige een kans maken.

ik hoop dat je wat met onze ervaringen kunt, lastige keuzes, ik zelf geloof dat de factor geluk ook heel erg groot is 

 

25 Augustus, 2021 aangepast door ruby2021

[Chrissy]

Hoi meiden, 

@ruby2021, wat fijn dat je dat meldt over dat het korte protocol voor jou juist beter was. Ik had namelijk bij mij het idee dat het lange protocol juist ook niet werkte bij mij. Ook om de reden die jij nu aangeeft: Dat het op onze leeftijd niet wenselijk is om je hele cyclus plat te leggen.  Je krijgt zelfs ook overgangsverschijnselen en dan denk ik met een beetje boerenverstand: Dat kan toch niet goed zijn?! 

 

@Kitje Ah ja, ik bedoelde inderdaad Hanniebal, die inderdaad 2 matige embryo's had en de artsen haar niet veel kans gaven en ze het uiteindelijk toch mis hadden. Dat geeft ons ook weer hoop  
 

Helaas is hier de eerste IUI poging niet gelukt  In de eerste wachtweek had ik er een heel goed gevoel bij, maar in de tweede week wachtweek was mijn gevoel alweer een stuk minder. En ja hoor, een dag voor de testdag werd ik ongesteld  Maar goed, mijn arts direct gebeld en die gaf me weer zo'n positief gevoel door gewoon heel luchtig te zeggen van: "Oké, kan gebeuren. We gaan gewoon nog een poging doen." Alles zag er gunstig uit, dus wie weet. Aankomende week gaan we weer naar de eitjes gluren en als er éentje groot genoeg is, dan hoop ik dat we deze week al voor poging 2 gaan. We blijven hopen voor een keer goed nieuws!  

 

[Bailey2021]

Hi ladies,

Dankjullie wel voor jullie antwoorden! Verwarrend he dat het allemaal zo verschillend is?

Ik heb het schema even opgevraagd zodat ik deze met jullie kan delen, hoor graag jullie mening 

Uitgaande van een menstruatie op 20 september:

21 dagen later start Decapeptyl 1 injectie, dit is 11 oktober.

21 Oktober eerste echocontrole

21 oktober  start Menopur 300 en doorgaan met Decapeptyl

29 oktober echocontrole

Daarna regelmatig op echocontrole alvorens ze de punctie kunnen inplannen

Zh geeft aan wanneer ik Decapeptyl + Pregnyl mag injecteren (1 ampul vloeistof met 2x poeder 500IE) Geen Menopur meer.

Datum punctie ongeveer week 44

Groetjes!

[A79]

Goedenavond dames,

ik zit op dit moment ook in de wachttijd. Dinsdag 24 augustus punctie gehad. 3 eitjes, waarvan 2 bevrucht en 1 teruggeplaatst. Met een AMH van 0,07 was ik hier heel blij mee. Vrijdag 27 augustus is er 1, 12-cellige terug geplaatst. Vandaag helaas te horen gekregen dat de andere, ook 12-vellig, bevruchte eicel niet goed genoeg is voor de vriezer.

Dit betekent dat ik er van de 3, 1 over hou…. Die nu in mijn buik zit.

[Kitje]

Fijn @Bailey2021 dat je baarmoeder helemaal schoon is en je weer voor een nieuwe kans kunt gaan.
Dat je het ook voor jezelf hebt kunnen afsluiten en zo te lezen ga je vol goede moed aan een nieuwe poging beginnen.
Op 'onze leeftijd' is het volgens mij wel standaard dat de eitjes verouderd zijn, denk dat als je nu nog jeugdige eitjes hebt dat je van geluk mag spreken, toch wil dat niet zeggen dat het dan per definitie hopeloos of kansloos is.

Ik heb zelf beide protocollen geprobeerd, het lange en korte.
Bij het korte protocol had ik meer eitjes, of nou ja, minder weinig.
Had bij korte protocol 3, 4 eitjes en bij het lange maar 2.
Denk dat ieder lichaam er anders op reageert ook, je kunt het wellicht uitproberen als het voor jou voelt als een goed idee.
Voordeel met een lang protocol is (voornamelijk voor de behandelaar) dat je wat kunt spelen met de timing, voor ons maakt dat geen fluit uit, maar voor de behandelaar is dat wellicht prettig.
In een traject als dit 'moet' je eigenlijk gewoon doen wat goed voelt voor jou, waar jij jezelf prettig bij voelt denk ik.

Ik heb met dat lange protocol ook Triptofem gehad, maar ik werd daar niet ziek van, wat @Axelle schrijft herken ik niet, maar heel eerlijk gezegd heb ik zelf betrekkelijk weinig last gehad van de hormonen, dus ik prijs mijzelf daar gelukkig mee.

Ik kan je helaas niet adviseren over het schema wat jij gekregen hebt, het is anders als wat ik gehad heb, wel fijn dat ze alle data al voor je gepland hebben, weet je beetje waar je aan toe bent, is nog wel een lange tijd voordat je de punctie hebt dan.
Hopelijk brengt dit schema het juiste resultaat voor je.

Wat balen zeg @Chrissy dat je IUI niet gelukt is en wat ontzettend fijn dat je zo'n positief gestemde arts hebt, dat geeft je iig weer goede moed voor de volgende ronde, zo zouden meer artsen moeten zijn.
Dus je mag ook meteen door met de volgende poging dan?
Dat is wel fijn zeg, verlies je ook niet zoveel (kostbare) tijd.
Ik hoop dat het er komende week goed uitziet en dat deze poging de juiste blijkt te zijn.

Wat balen zeg @A79 dat het ene overgebleven embryo niet ingevroren kon worden, kan me voorstellen dat dat nu voelt als een gemiste kans.
Waarom heb je ze niet beide laten terugplaatsen eigenlijk? Wilde je dat zelf niet? Of werd het afgeraden door de arts?
Een 12-cellige op dag 3 is wel heel netjes, dat geeft iig goede hoop, is iig een goed ontwikkeld embryo, dus dat is fijn.
Spannende wachtweekjes nu voor jou, wanneer mag je testen? 
Ik zal voor je duimen dat je 2 mooie streepjes, of een plusje, of een 'zwanger' op je teststreep te zien krijgt, net navenant welke je gaat gebruiken..... 
 

 

[Ster2021]

Goedemiddag lotgenoten,

Ik ben nieuw op het forum. Ik hoop dat iemand advies voor mij heeft. Ik ben 42.5 jaar. Inmiddels 3 mislukte IUI-D's achter de rug. De fertiliteitsarts gaf aanvankelijk aan dat na 3 IUI pogingen ik over kon gaan op IVF. Nu wordt echter gezegd dat ik toch nog 3x IUI moet doen en dan 1x IVF. Dit keer zou ik dan  wel progesteron erbij krijgen. De innesteling lijkt namelijk telkens te mislukken (koude buik etc). Ik voel me radeloos. Had me al voorbereid op IVF. De tijd tikt maar door intussen; nog een half jaar. Veel ziekenhuizen werken niet met donorzaad van het buitenland dus je bent toch aangewezen op de klinieken. Als ik switch naar het buitenland wordt er dan nog wel vergoed? Heeft iemand nog een tip?  Fijn dat dit forum bestaat  en dat ik niet de enige ben die dit doormaakt. NB: ik maak ook weinig eitjes aan: laatste keer had ik er 2. 

 

Bedankt alvast!

 

[Kitje]

Welkom @Ster2021 balen van je 3 mislukte IUI's en ik vind het persoonlijk vrij onbegrijpelijk dat ze jou, met jouw leeftijd nog 3 IUI's laten ondergaan, de tijd tikt en vanaf je 43e verjaardag krijg je het niet meer vergoed.
Ik zou toch als ik jou was erop hameren dat je IVF wil als jij je daar beter bij voelt.
Op zich zijn de kansen per poging niet heel veel groter met IVF dan met IUI, maar als je wat meer embryo's hebt, dan heb je wel wat meer kansen uit 1 poging, wat toch wel de kansen wat vergroot denk ik, maar ik ben natuurlijk geen dokter.

Volgens mij is het bij IUI ook niet de bedoeling om meer eitjes dan 2 te laten rijpen, dit ivm de kans op een meerling, dat zien ze liever niet.
Misschien dat je met een IVF poging wel een enkel meer zou kunnen hebben, maar dat weet je pas als je een poging gedaan hebt, en dan nog kan het per keer wel wat verschillen.

Voor wat betreft je koude buik zou je een baarmoedermassage kunnen proberen, dit zorgt ervoor dat de doorbloeding in je baarmoeder beter wordt en kan de innesteling bevorderen, het is geen wondermiddel, maar alle beetjes helpen als je niet zo heel piepjes meer bent qua leeftijd en kwaad kan het zeker niet, het maakt je buik warmer en als je het dan zelf iedere dag ook doet dan behoudt je de warmte.
Verder wordt aangeraden warm te ontbijten en ik heb ergens gelezen dat iedere dag een half uurtje wandelen na een terugplaatsing of IUI behandeling ook de doorbloeding en daarmee de innesteling bevordert.
Allemaal kleine dingetjes die je kunt doen die misschien een klein verschilletje kunnen maken, het kan iig allemaal geen kwaad om uit te proberen.

Dan verder behandeling in het buitenland, hiervoor kun je het beste contact opnemen met je zorgverzekeraar.
De meesten vergoeden het wel, maar alleen het bedrag wat ze in Nederland ook zouden vergoeden, als het duurder is dan moet je de rest bijbetalen zelf.

Dus bijvoorbeeld, als een IVF behandeling in NL 4000 Euro kost en je gaat naar het buitenland en daar kost het 4500 Euro dan betaal je 500 Euro zelf, plus de reis en het verblijf, dat wordt nooit vergoed.
Het kost je dus sowieso geld, dat moet je zelf ff bekijken of je dat kan en wil, maar het grote voordeel is dat er in het buitenland vaak geen wachtlijsten zijn en je meteen IVF of ICSI kunt doen.

[Kitje]

Lieve @Aslyn ik weet niet of je het forum nog leest, maar toch wil ik je een berichtje schrijven.
Vandaag, een jaar geleden, 4 september 2020 zaten wij allebei zonder het van elkaar te weten huilend in het ziekenhuis, we hadden allebei gehoord dat ons kindje niet meer leefde, het was zo'n verdrietige dag, daar sta ik vandaag toch regelmatig bij stil en ik moest aan jou denken nu we een jaartje verder zijn.
Ik wil je graag een dikke knuffel geven, want ik denk dat je die wel kunt gebruiken, dus bij deze stuur ik je een knuffel en veel liefs.
Ik hoop dat het goed met je gaat 

[Aslyn]

Lieve Kitje en alle andere meiden. 
het heeft even geduurd voordat ik weer iets wilde krabbelen.  
 

als eerst wil je @Kitje nogmaals feliciteren met je zwangerschap, ik hoop dat je nu je lichaam vertrouwt en geniet van je zwangerschap. 
Je baby zit goed in je buikje en houdt zich goed vast en komt over een paar maanden. Dat voel ik  
Als jouw verhaal goed eindigt, zal dat voor heel veel meiden weer hoop geven. Jij hebt het niet opgegeven en je wens komt uit, je wondertje komt. Het is je van harte gegund lieve meid. 
 

andere meiden, ik heb helaas niet alles kunnen lezen , sorry, maar ga dat wel doen binnenkort. 

Ik kreeg na terugkomst van vakantie Corona, ik was een paar dagen ziek, maar daarna waren de klachten mild, maar helaas bleven die milde klachten aanhouden ( vermoeidheid , geen smaak en reukvermogen) ik moest toen 10 dagen in zelfïsolatie en dat was echt zwaar. 
ik werd een beetje depri ( 10’dagen letterlijk opgesloten zitten ), had veel tijd om na te denken en begon aan alles te twijfelen. 
afgelopen jaren draaide alles om een baby en was alsof m’n leven op pauze stond. 
Ik heb zelfs aan m’n relatie getwijfeld en heb gezegd dat ik even pauze wilde.. ik wil eerst aan mezelf werken, alles goed verwerken, weer leuke dingen doen, weer kunnen genieten van m’n dag.. dan zien we wel weer verder. Maar eerst m’n gezondheid, zowel lichamelijk ( door Corona) als mentaal. 
 

tjah, vorig jaar , precies vandaag zat ik te janken, omdat ik m’n baby was verloren, we zijn een jaar verder en ik voelde vandaag die pijn die ik toen ook voelde.. en m leven ziet er nu zo anders uit..

Ik wist dat je ook aan deze dag zou denken @Kitje, is toch een wel weer een nare dag, maar ik weet zeker dat je kleintje in je buik alles weer goed maakt. Zo zie je maar dat het leven vol verrassingen zit. 

Ik heb een kaarsje gebrand voor m’n baby. Ik heb wel een moeilijke dag gehad. Morgen wordt het hopelijk beter. 

virtuele knuffels dames 
 

 

 
 

[Kitje]

Dat kan ik me heel goed voorstellen @Aslyn dat je even rust van het forum wilde en even geen behoefte had aan dit forum ook.
Dankjewel voor je lieve woordjes en gelukswensen, ik heb nog geen volledig vertrouwen in mijn lichaam, het liet me immers ontzettend in de steek, maar het vertrouwen groeit wel naarmate ik verder en verder kom.
Kan nog steeds niet bevatten soms dat dit wonderkindje echt gaat komen en dat ik hem of haar over 4 maanden al (!) in mijn armen mag sluiten, onbegrijpelijk nog steeds, ik ben minder bang en soms komt er gewoon een roze wolkje voorbij drijven waar ik dan toch heel eventjes op spring.

Wat rot om te lezen dat je toch wel door een behoorlijk dal hebt moeten gaan de afgelopen tijd, zowel mentaal als fysiek en dan ook nog ziek door Covid, je krijgt toch wel veel te verstouwen zo he?
Vind je wel heel sterk dat je zo duidelijk nu voor jezelf kiest en voor je eigen gezondheid, aan jezelf werkt en overal even pauze van neemt.
Ik hoop dat het je goed doet lieverd.

Het was zeker een nare dag die 4e september, ik heb best vaak nog terug moeten denken aan die afschuwelijke dag vorig jaar en aan jou.
En aan hoe anders het leven voor mij is gelopen dan voor jou.
Het verdriet dat jij nog eens extra kreeg en de vreugde die ik gekregen heb.
Het verzacht de pijn een beetje, maar toch is er nog veel verdriet om het jongetje dat niet mocht komen.
Ik kan me niet voorstellen hoe dat dan voor jou moet zijn en ik hoop zo dat dit moois wat ik nu meemaak ook voor jou (en alle andere meiden) weggelegd mag zijn.

[Paulma]

Lieve Aslyn 

Een dikke knuffel voor jou! Het is inderdaad wel heel veel dat samen komt voor jou . Ik hoop ontzettend dat in elk geval de corona klachten snel afgenomen zijn, en je fysiek beter voelt. Deze trajecten zijn zo ontzettend zwaar en die twijfel is wel herkenbaar. En het is goed om ruimte voor die emoties te hebben. Ik merk dat ik er ook steeds meer moeite mee krijg dat mijn leven on-hold staat en alles inderdaad om het krijgen van een baby draait. En dat resulteert soms in twijfel maar na de laatste miskraam zelfs in het besluit dat ik dit niet heel lang meer aan kan/wil. Ik merk dat ICSI 2 met alle ups en downs per stap er bij mij best ingehakt heeft. En ik dit niet nog heel vaak aan wil gaan. Dus ik heb tegen mijn man gezegd dat ik ICSI 3 nog wil doen, en misschien ook nog een 4de poging (in het buitenland of zo?) maar zelfs alleen misschien. Hij staat hier volledig achter (van hem zou die 4de poging nog iets minder hoeven denk ik dan voor mij). En het voelt heel dubbel. Het voel heel verdrietig om dat uit te spreken (dat verloopt met veel tranen tot nu toe) maar ergens voel ik ook opluchting. Opluchting dat ik dan weer verder kan met leven en mijzelf niet meer met de teleurstelling opzadel. Soms voelt het toch bijna alsof ik die teleurstellingen mezelf aandoe. Ook opluchting dat ik voel dat het eindig is. Ik vroeg mij aan het begin wel eens af, hoe ver ga je? Hoe lang ga je door met behandelen als het niet lukt. Wij zouden financieel meer dan 1 poging zelf kunnen betalen, waardoor ik aan de start helemaal dacht hoe bepaal je dat het genoeg is. Dat word mij nu steeds duidelijker, wij bepalen dat op ons gevoel.... Het gevoel het niet meer te kunnen, niet weer te leven tussen hoop en vrees en weer te gaan leven... Maar naast die opluchting ook erg veel verdriet en ik vind het ook dood eng. Hoe gaat dat leven er dan uit zien? .... Ik ga mij nu focussen op het derde ICSI traject, ben afgelopen maandag met de pil begonnen, maar wilde deze gedachtes toch even delen, wie weet geeft het herkenning en een beetje het gevoel van gemeenschappelijkheid

liefs 

   

[Paulma]

Welkom @A79! Hoe gaat het? De spannende wachtdagen zijn ongeveer voorbij! Wanneer mag je testen? 

@Kitje Hoe voel je je? Hoe fantastisch dat je nu al bijna bezig kan met aftellen hoe lang je nog moet. Ik hoop dat je steeds vaker even op die roze wolk kan verblijven 

@Ster2021 pfff lastige keuzes. Wat Kitje zegt is waar, de kansen maken eigenlijk niet zo heel veel uit met IUI of IVF. Maar inderdaad als je embryos in de vriezer hebt, die plaatsen ze wel terug na je 43ste. Dus dat wil je eigenlijk wel. Als het allemaal lukt voor je 43 ste, dus nog 3 keer IUI en 1 keer IVF. Zou ik dat misschien allemaal wel willen in jouw geval. Maar als het te krap wordt, dan minimaal een maand of 2 voor je 43ste die IVF poging denk ik. Zodat je eventuele embryo;s op tijd geoogst kunnen worden en ingevroren. Volgens mij vergoeden Nederlandse zorgverzekeringen na je 43ste de pogingen in het buitenland ook niet, evenmin als in NL. Maar voor je 43ste kan een buitenlandse IVF poging wel (gedeeltelijk) vergoed worden. Want uit je verhaal begrijp ik dat je nog geen IVF hebt gedaan, dus je theoretisch nog 3 te vergoeden pogingen hebt, toch? Het is inderdaad de bedoeling met IUI dat er max 2 follikels groeien, maar dat zegt nog niets over hoeveel je er eventueel met IVF zal krijgen.

Hoe is het met de rest van de dames?

 

liefs Paulma

 

[Kitje]

Wat heb je dat mooi verwoord @Paulma alle gevoelens die je bij dit traject hebt en zo is het voor velen van ons denk ik.
Het is gewoon een loodzwaar traject, mentaal en voor sommigen ook fysiek.
Ik heb dat ook ervaren, zeker als je dan ook nog een miskraam moet doorstaan, dat maakt het allemaal extra heftig.
Ik vond de mislukte pogingen ook heel verdrietig, maar die vielen in het niet bij het verdriet wat ik voelde na de miskraam.
Dat zal voor jou ook zo voelen denk ik.

Het is teleurstelling op teleurstelling en een bult verdriet en dat is echt zwaar.
En als het dan wel gelukt is zelfs dan kun je er niet of minder van genieten omdat je bang bent dat weer te verliezen.

Ik kan me heel goed voorstellen dat uitspreken ook heel verdrietig is en ergens een opluchting zodat je weer verder kunt met je leven dat toch enigszins on hold staat en in het teken van behandelingen en leven tussen hoop en vrees.
Het voelt allemaal zo dubbel he?

Hopelijk is 3x scheepsrecht voor je en gaat ICSI 3 jullie gewoon dat prachtige kindje brengen.

Hoe ik me voel verder, nou ja, op zich wel goed nog steeds, de zwangerschap gaat me best gemakkelijk af, eigenlijk best wel hetzelfde als destijds met mijn zoon, heb ook niet het idee dat het zwaarder voor me is nu dat ik 'oud' ben.
De roze wolk drijft hier steeds vaker voorbij en ik begin er steeds meer en meer vertrouwen in te krijgen, al bekruipt de angst me ook nog weleens.
Dat ik al een hele poos leven voel helpt wel mee ook aan het vertrouwen en mijn buik is de laatste 2 weken echt mega aan het groeien. 
Nog een paar daagjes en dan heb ik de grens van levensvatbaarheid bereikt, dat is toch ook wel een mijlpaaltje hoor.

Heb ook alles geregeld wat er te regelen viel, mijn verlof, mijn plan na mijn verlof, de kinderopvang, kraamzorg, kamertje is besteld en wordt over een paar weekjes geleverd, blije dozen gehaald her en der, dus ja, alles in kannen en kruiken hier 

 

[Paulma]

Ja, mega dubbel! Maar eens, ik ga nu voor 3x is scheepsrecht!!

Fijn dat je je goed voelt en het best gemakkelijk af gaat. Super prettig en voor ons ook een mooi voorbeeld. Want je leest inderdaad wel eens dat het zwaarder is als je ouder bent, maar dat hoeft dus helemaal niet! Lekker af en toe op die wolk springen. Heb je al een gevoel of het een jongetje of meisje gaat worden? Niet stiekem iets bij een echo gezien?  

Ik snap helemaal dat die grens van levensvatbaar een mijlpaal is, met de ervaring die je hebt. Hopelijk ga je hierna alleen nog maar op je wolkje zitten en genieten!

Ik heb de eerste drie keer Decapeptyl gezet, dit is zeker mijn favo spuit niet (als je daar al van kan spreken) maar ik ben weer onderweg! Morgen de laatste keer de pil en komende maandag de eerste echo. Dan hoor ik ook wanneer en hoeveel Gonal-F ik zal gaan spuiten. Als ik naar de twee eerdere ICSI pogingen kijk zal een eventuele punctie richting 11 oktober plaatsvinden. Let's see, eerst maar eens kijken hoeveel follikels er zichtbaar zijn en mee willen gaan doen. Ik doe trouwens al een maand of 2 wekelijks Accupunctuur. Ik merk dat ik er echt ontspannen van wordt en wil alles uit de kast halen... 

Hoe is het met de andere dames? 

Liefs voor jullie allemaal

[Kitje]

Daar ga ik ook voor met jou @Paulma 3x scheepsrecht! Ik ga keihard duimen weer hoor voor jou en alle andere meisjes hier.
Dat wordt idd vaak gezegd, is zwaarder als je 'ouder' bent, maar voor mij gaat dat niet op.
Mentaal was het wel een hele rollercoaster hoor, maar dat komt natuurlijk door het traject en wat er vorig jaar is gebeurt, maar fysiek, nee, tot nu toe best wel een eitje eigenlijk tot nu toe, maar ja, ga de laatste maandjes in dus maar afwachten hoe dat dan gaat. 

Ik heb zelf heel sterk het gevoel dat het een meisje is, mijn moeder ook, maar meeste mensen lachen me keihard uit, meisje? Hell no, jij bent geen meisjesmama, jij krijgt een jongen.
We zullen het zien.
Ik heb het zelf niet stiekem gezien, met de 20 weken echo vroeg ze aan me vooraf of ik het wilde weten, toen ik zei van niet zei ze dat ze me dan ging vragen de ogen dicht te doen als ze in de buurt van dat gedeelte kwam zodat ik het ook niet per ongeluk wel kon zien, dus dat heb ik braaf gedaan en heb ook niet gespiekt.
Ik weet het dus echt niet, ik hou wel van een verrassing.

Vandaag is the big day, vanaf nu is de kleine levensvatbaar en zullen artsen alles in het werk stellen om de kleine te redden mocht die besluiten ik vind het mooi geweest, maar ik hoop dat die nog een maandje of 3 binnen blijft hoor.
Vind het wel een fijne gedachte.
Het (inmiddels zeer duidelijk) voelen van leven maakt wel dat de angst wat meer naar de achtergrond aan het verdwijnen is en dat ik er steeds meer vertrouwen in krijg, ik kan zo genieten van deze kleine druktemaker in mijn buik.
Het is zo'n wonder en ik ben zo dankbaar dat ik dit in mijn allerlaatste poging toch nog mag meemaken.
Ik kan soms gewoon niet eens de woorden vinden om uit te drukken hoe ik me voel.

Wat spannend dat je weer onderweg bent Paulma.
Die deca prikken vond ik ook niet fijn, hele vervelende spuitjes waren dat.
Cetrotide vond ik ook vervelend, kreeg ik altijd jeuk van daarna.

Ah, maandag echo, eitjes tellen, ik hoop dat ze er flink wat zien.
Dan is het altijd nog afwachten hoeveel er mee gaan doen natuurlijk.
11 oktober punctie dus dat wordt dan half oktober een terugplaatsing (ik bekijk dat gewoon positief hoor Paulma ).
Wordt spannende tijd dan iig de laatste weekjes van oktober voor jou, maar ik ga gewoon met je meeleven en meeduimen.

Van acupunctuur hoor en lees ik vaak wel goede verhalen, je schijnt dat ook een maand of 3 vantevoren al mee te moeten beginnen, dus dat doe je goed, je bent mooi op tijd begonnen.
Als het jou rust brengt dan heb je dat er al mee gewonnen.
Of dat soort dingetjes helpen, dat zullen we nooit weten, maar kwaad kan het zeker niet.

Ik heb mijn laatste poging ook alles uit de kast getrokken, geen acupunctuur, want dat mocht allemaal niet toen, dus daar had ik geen tijd genoeg voor, maar ik heb wel een baarmoedermassage laten doen en ook braaf daarna gedaan wat ze me geleerd had.
Of het daardoor kwam of niet, dat zal ik nooit weten, maar ben wel zwanger en de kleine is ook nog eens blijven zitten.
De massage is goed voor de doorbloeding wat een innesteling dan zou bevorderen en het maakt de baarmoeder ook warm en ook dat zou meehelpen.
Ik had zelf echt nooit gedacht dat ik zoiets zou doen, maar ja, je probeert alles om het maar te laten slagen.
Dus vooral doen waar jij je goed bij voelt Paulma, voor ieder is dat weer wat anders.
En ook al zijn het op zichzelf misschien geen wondermiddelen, alle kleine beetjes bevordering kan helpen.
 

[Paulma]

Ja, ze (ik ga er gewoon in mee dat het een meisje is) moet nog lekker een paar maanden blijven zitten. Maar toch erg fijn om te weten dat het kindje nu levensvatbaar is. Geeft toch wat rust. Voel je haar elke dag? Ik ben nog nooit verder dan 8,5 week gekomen dus heb nog nooit een kindje gevoeld van binnen. Het lijkt me zo bijzonder! En ze is dus een druktemakertje?! Maak je borst maar nat! hihi. Heb je al namen bedacht voor zowel een jongetje als meisje? Alles kan steeds concreter worden! Het is je mega gegund om dit allemaal te mogen ervaren en er van te genieten!

Ik kijk precies zo aan tegen Accupunctuur. Ik geloof niet dat dit in eens het verschil maakt. Maar inderdaad schadelijk is het niet en omdat ik merk dat ik er zo ontspannen van raak is het perfect! Het voelt echt even als self-care. 

Ik zal jullie laten weten hoe het proces verloopt! Maar ga er ook vanuit dat er een terugplaatsing zal zijn in oktober  zo ver ik kan hou ik hoop en ben ik positief! 

Knuffels

 

 

 

[Kitje]

Leuk wel, mijn moeder denkt ook een meisje 
Ik vind het een fijne gedachte dat de kleine nu levensvatbaar is en dat de kansen op overleven elke dag en elke week groter worden.
Ja, ik voel hem/haar elke dag bewegen, niet de hele dag door want die slaapt ook veel nog, ik voel de kleine voornamelijk als ik zelf rustig zit, op het werk regelmatig, maar ook savonds als ik op de bank zit, als ik zelf druk doende ben dan voel ik niks.
Kan zo een paar uur lang niks voelen en dan ineens, hop dan is die er weer.
Het voelt heel bijzonder, dit zo is voor mij ook wel nieuw.
Ik heb wel een zoon, maar hem voelde ik pas heel laat ivm voorliggende placenta en toen ik hem eenmaal voelde was hij ook zo sterk al dat ik echte schopjes voelde, bij dit kindje heb ik de placenta op de achterwand liggen, dan voel je het veel eerder.

Nu begon het met wat 'plopjes' ergens zo tussen week 16 en 17, maar daarna dagenlang niks, dus dacht dat het mijn darmen waren ofzo en toen een weekje later voelde ik 'geroezemoes' in mijn buik.
Het is lastig uit te leggen wat je precies voelt, maar ja, gerommel dus allemaal en ik voelde dat alleen maar als ik heel rustig zat of lag.
Dat geroezemoes werd wel steeds meer en toen ik de 20 weken echo had toen was echt duidelijk dat ik echt de kleine voelde.
En toen zag ik ook zeer duidelijk op de echo dat die heel veel bewoog, de echoscopiste vond het een woelwatertje en hij of zij lag ook regelmatig in de weg met een arm of een been, moest ze weer even tegen mijn buik aan tikken zodat die weer ging verliggen.
Die lag dus geen minuut stil, de hele 40 minuten dat ik daar naar die tv heb liggen staren, vol ongeloof lag die met de benen en de armen te wapperen en te zwaaien, lag ondersteboven, op de zij, onder in mijn buik op de rug met de benen omhoog, het was zo prachtig om te zien.
Ik had dit ook nog nooit zo gezien en ik hoop, @Paulma dat jij en de andere meiden hier dat ook minstens 1 maal mogen meemaken want het is machtig mooi, ontroerend, fantastisch om te zien, ik heb geen woorden gewoon.

Sinds een week of 2 voel ik echt duidelijke schopjes naast het geroezemoes en inmiddels voel ik de schopjes ook aan de buitenkant tegen mijn hand aan.
Het voelt zo fijn en bijzonder dat ik dit allemaal nu veel vroeger voel dan met mijn zoon destijds.
Alsof mijn lichaam zelf heeft bedacht dat ik dat wel nodig zou hebben nu. 

Ja, druktemakertje, is me nu 2x gezegd.
Het werd ook gezegd bij mijn zoon toen die net geboren was en het bleek ook een druktemakertje te zijn, vol leven, heb er de handen vol aan gehad en ik vond het heerlijk, dus dat lukt me nog wel een keertje.
Heb liever eentje vol energie die je moet afremmen dan eentje die je telkens aan moet duwen zeg maar.

Ja precies dat Paulma, schadelijk is het zeker niet, het brengt jou tot rust wat ook heel fijn is en als het een klein beetje meehelpt, je weet maar nooit natuurlijk, dus lekker zo mee doorgaan, lekker genieten, relaxen en dan ga je topfit je derde poging in, dan sta je er gewoon goed voor en wie weet helpt het wel een beetje en heb je nu net dat ene beetje nodig om het wel te laten slagen.

Ik ben deze poging heel erg op mijn eigen gevoel af gegaan, heb dus ook die Ascal geweigerd die ze me de vorige keer hadden voorgeschreven, ze kunnen me 100 keer zeggen dat de kleine niet gestorven is aan die Ascal, maar voor mij voelde het helemaal niet goed om dit weer te gaan gebruiken, ik had een gezond kindje en ik slikte die troep en hij ging dood, zo voelde het voor mij en zo zal het altijd blijven voelen, dus toen ze daarover begonnen heb ik letterlijk gezegd 'die troep slik ik nooit meer' vonden ze overigens ook prima hoor, want je bent natuurlijk vrij om iets wel of niet te willen.
En zo heb ik ook aangegeven liever bij de verloskundige te blijven dan in het ziekenhuis.
Voel me veel fijner bij die lieve meiden van de verloskundige praktijk, ik doe nu gewoon nog steeds wat voor mij goed voelt.

Hoop moeten we altijd blijven houden Paulma en positief blijven ook, dat is verdomd moeilijk en valt niet altijd mee en ik ga heel hard voor jou meeduimen hoor, want ik gun het je zo!


 

[Chrissy]

Hallo meiden,
Voor mij ook alweer een tijdje geleden dat ik hier was, maar er is niet niks gebeurd hier
@Kitje, wat een heerlijke verhalen over jou en het kindje dat je in je buik voelt (ik geloof ook dat het een meisje wordt hoor ) Ik hoop inderdaad dat iedereen dat hier ook nog eens mee mag maken.
@Paulma, altijd hoop blijven houden. Ik ben ook altijd wat sceptisch over alternatieve geneeswijzen als acupunctuur, maar ik zeg ook net als jij: 'baat het niet, dan schaadt het niet' en bovendien is het al heerlijk en heel bevorderlijk als je er zo ontspannen van raakt.

De laatste keer IUI had ik een oudere mannelijke arts en die zei tegen me 'je moet altijd hoop blijven houden'. Daarna vroeg hij:
'Hoeveel % kans is er denk je dat het lukt?' Dus ik: ' euhm, er is mij altijd verteld 10%'. Toen zei hij: 'Vorige week had ik hier een vrouw van 43 en die zei; je hebt 50% kans, want je bent of zwanger of je bent het niet' Het zal wiskundig gezien niet helemaal kloppen, maar ik vond het wel een mooie gedachtr

En...... Er is vervolgens hier een klein wonder gebeurd, want ik ben gewoon zwanger!!!! Ik kan het zelf nog maar nauwelijks geloven. Held als ik ben: Ik durfde op de testdag gewoon niet te testen Echt he?! Zelfs mijn man vond het te spannend haha. De volgende ochtend toch maar een test gedaan en hem vervolgens weggelegd. Eerst nog een uur wat anders gaan doen en daarna pas durven kijken en het stond er gewoon echt: Zwanger!

Lieve meiden, blijf dus hoop houden! Ik had een verschrikkelijk lage AMH-waarde van slechts 0,2 en ben in de week van de 2de IUI 42 geworden, maar het kan dus gewoon!

Neemt niet weg dat ik het na een eerdere miskraam nog steeds heel spannend vind op dit moment. Ik kijk enorm uit naar de eerste echo over 2,5 week. Denk dat het dan allemaal iets meer 'echt' gaat worden.

Verstuurd vanaf mijn SM-G973F met Tapatalk

[Paulma]

Wauw @Chrissy wat een prachtig nieuws!!! Tell us more

Het was dus een IUI poging? Heb je nog speciale dingen gedaan?(haha toch weer even kijken of er nog een tip in zit die kan bijdragen ) Voelde je je anders? Had je voor de test datum al wel het gevoel dat het eventueel raak kon zijn? Of helemaal geen enkel teken? Wat fantastisch!! Ik merk dat het mij meteen weer extra hoop geeft, HET KAN!!! Jij en Kitje bewijzen het maar! Hoe ver ben je nu? Wanneer heb je de echo? hoe voel je je? Hoeveel follikels had je bij de IUI? zo veel vragen... Hahaha! Ik kan mij helemaal voorstellen dat het mega spannend is door die eerdere ervaring. Dat maakt dat je er niet onbevangen in kan staan. Met hoeveel weken ging het toen mis? Dat aantal weken zal hoe dan ook een mijlpaal zijn maar daarnaast zal een goede eerste echo en 12 weken echt moeten bijdragen om iets meer vertrouwen te krijgen lijkt me. En dan nog, waarschijnlijk is het wel een beetje van mijlpaal naar mijlpaal leven. Maar hopelijk toch op een gegeven moment ook vanaf een wolkje, net als Kitje......

Hahaha, ik zeg dat ook wel eens 50% kans, wel of niet zwanger! Haha, mijn man werk met statistiek en wiskunde en schud altijd heel hard zijn hoofd als ik zoiets zeg! 

Ik ben helemaal blij door je nieuws Chrissy!! Zo leuk! Ondanks dat het nog spannend is, gefeliciteerd met deze stap! 

Liefs 

[Kitje]

Whaatttt @Chrissy wat een goed nieuws! 
Gefeliciteerd!!!! 
En met je 2e IUI al, wow, wat mooi en bijzonder en wat hoopvol ook weer voor andere meiden.
Zie je, kan wel, het kan echt! 
Ik ben zo blij voor je.

Mooie gedachte idd wat die arts vertelde, hij klinkt als een heel menselijk en begripvol man.
Erg fijn als je zo eentje hebt die je hoop geeft ipv je hoop de grond in boort en dan gaf hij je ook nog the lucky shot..

Moest wel lachen om het feit dat je niet durfde te testen.
Is ook mega spannend, ik durfde dat ook bijna niet, maar nog langer onzekerheid was ook killing, daarbij moest ik de clinic die dag wat melden.
Mijn vingers bibberden zo dat ik maar in een potje gepiest heb want ik zag mezelf in staat om compleet langs het staafje te piesen die dag.
En dan die (in mijn geval) 2 streepjes te zien, het is zo'n gevoel van ongeloof, opluchting, blijdschap, angst, alles bij elkaar.
Ik kan al je gevoelens zo goed voorstellen, ook de angst dat het mis gaat, zeker omdat je het al eerder meegemaakt hebt, het is allemaal zo herkenbaar en zeker die eerste weken gaan echt spannend worden, ook die eerste echo over 2,5 week, maar ik ga gewoon keihard voor je duimen dat het bij jou net zo goed verloopt als hier bij mij en dat je een mooi kloppend hartje ziet.

Ik ga je verder maar geen vragen meer stellen want ik zie een compleet kruisverhoor van @Paulma 
Weet je zeker dat je alle vragen gesteld hebt Paulma? Dat je er geen vergeten bent? 
Succes morgen met je echo, eitjes tellen denk ik morgen? En dan weer aan de hormonen ook waarschijnlijk.

 

[Chrissy]

@Paulma Haha, kom maar op met je vragen hoor Ik wil iedereen hier vooral veel hoop geven dat het dus echt gewoon nog kan op onze leeftijd!

Het was inderdaad de 2de IUI poging zonder stimulatie van hormonen (wel met Pregnyll voor de eisprong) en na een mislukte IVF poging in het ziekenhuis. Densondanks waren er wel 2 follikels . Ik denk dat dat ook heel gunstig is geweest.

In het ziekenhuis hadden ze ons eerst 'opgegeven', want er was maar 1 eicel gegroeid tijdens de IVF poging. Ik ben best wel teleurgesteld geweest in het ziekenhuis en hoe ze daar met ons zijn omgegaan. De deur werd daar gewoon keihard voor onze neus dicht gegooid

Maar ik ben een volhouder en ook mede dankzij jullie hier op het forum overgestapt naar een kleine privekliniek. En wat een verschil en verademing was dat na het ziekenhuis! Waar je in het ziekenhuis een nummer bent, word je hier echt als mens behandeld en leven ze zo met je mee! Ik had er graag de extra kosten en extra reistijd voor over!

Net als onder andere@Kitje hier ben ik ook bij Hosnia van Womb Healing geweest en heb hier een baarmoedermasage gehad. En volgens mij kan Hosnia wonderen verrichten hihi Nog heeeeeeel erg bedankt voor de tip!

Verder hadden we tijdens deze IUI een weekje vrij en waren we op vakantie. Voor de behandeling zijn we teruggereden naar de kliniek. Het was die dag heerlijk weer en we hebben die middag ergens heerlijk ontspannen aan het water gezeten. Eerst mocht mijn man 'zijn ding doen' en 2 uur later mocht ik er zijn voor de inseminatie. Dit was eigenlijk ook heel fijn zo, want anders moest het altijd even 'snel, snel' tussen ons werk door en voel je je toch wat gejaagd.

Alle minimale voorwaarden waren wel goed, dus mooi dik baarmoederslijmvlies, goede zaadkwaliteit en 2 follikels, maar ja, dat was het allemaal bij de eerste poging ook... Ik denk dus ook dat het een dosis geluk is, maar vooral ook veel ontspanning zoeken. Oh ja, en een baarmoedermassage

Verstuurd vanaf mijn SM-G973F met Tapatalk

[Chrissy]

@Kitje Ja, die arts was echt top! Ondanks dat het echt al een oudere man is gaf hij me zoveel hoop Ten eerste al door te zeggen dat hij vorige week nog een vrouw van 43 had gehad voor de behandeling. Ik dacht gelijk: 'Owh wooow, ze komen hier dus nog ouder ' en daarna door even die 50% kans erin te gooien. Oh ja, en hij zei ook nog tegen me: 'Je ziet er een stuk jonger uit dan 42 hahaha' die man verdient een standbeeld
@Paulma, mijn man zei ook gelijk na het noemen van die 50%: 'Owh ja, zo kan je het zeker zien' om daarna ook snel te zeggen: 'maar het klopt niet helemaal' (ook een wiskundeknobbel' )

Ja, dat testen was best een dingetje op de testdag haha. Na maanden thuiswerken ging ik die dag net weer naar kantoor, dus het was een beetje 'hectisch' 's morgens. Op kantoor telkens op de wc zitten loeren . Een collega-vriendin appte toen of ik al meer wist. 'Euhm, nee dus....'

Die maande me toen eigenlijk om 's avonds of 's morgens een test te doen haha. 'S avonds nog aan mijn man gevraagd of die dan misschien wilde kijken. Ik zou dan wel over dat staafje plassen en dan mocht hij van mij kijken hahaha, maar die vond het ook te spannend. Echt he?!

De dag erna 's morgens vroeg dus toch maar over dat staafje geplast en test gewoon in de badkamer laten liggen. Gewoon negeren die boel haha. Man was zelfs al naar zijn werk. Maar op een gegeven moment moest ik toch weer een keer die badkamer in en naar die test kijken en er stond gewoon 'zwanger'! Vol ongeloof man gebeld daarna haha.
Het is zo spannend en je bent denk ik gewoon bang dat het weer een teleurstelling is.... Ik heb die dag wel een paar keer nog naar de test moeten kijken of het echt zo was.

Ik zou nu al bijna 5 weken zwanger zijn (nog steeds zo raar als ik dat zo schrijf) en over een ruime 2 weken dus de vitaliteitsecho Dan wordt het hopelijk allemaal een stuk echter.

De vorige keer met de miskraam ging het volgens mij rond de 5/6 weken al mis en ik merk dat ik nog steeds niet onbevangen naar de wc kan gaan. Alhoewel ik toen ook vreselijke krampen had. Ik probeer me daar dus maar aan vast te houden: Geen buikkrampen, dan zit het vast nog goed

Verstuurd vanaf mijn SM-G973F met Tapatalk

[Paulma]

Wat heerlijk!! Het klinkt allemaal zeg!

Oke, en die baarmoedermassage ga ik dus zeker plannen voor de terugplaatsing! Mijn vriendin is na een behandeling van Hosnia ook die poging zwanger geraakt (ook een 40+er). Ze kan dus echt wonderen verrichten ! En dat jullie de dag zelf zo ontspannen hebben ervaren is ook echt heel erg fijn (eigenlijk zelfs ongeacht de uitslag) en kan ook echt bijgedragen hebben.  

Ik herken de testvrees ook, hoewel ik ook testdrang heb, erg verwarrend allemaal  De angst voor een negatieve test is bij mij erg groot en zo lang je niet test kan je nog hoop houden. Dat is denk ik vooral waarom ik het testen spannend vind. Maar ik heb hetzelfde als Kitje, ik moet op een bepaalde datum het resultaat doorgeven dus kan er niet onderuit om de angst onder ogen te zien. Heel grappig dat je man het ook niet durfde, zo zie je maar dat wij mannen en vrouwen toch nog niet zo veel van elkaar verschillen....

Ik kan mij voorstellen dat je nog niet onbevangen naar de wc kan gaan Chrissy. Maar je hebt helemaal gelijk dat je zo lang er geen heftige krampen zijn je geen zorgen moet maken. En zelfs als er een keertje wel wat krampjes zijn ook vertrouwen proberen te houden dat het ook het groeien van je baarmoeder kan zijn. Aslyn heeft hier wel eens gezegd dat de kans dat het goed gaat vele malen groter is dan dat het fout gaat. Ze heeft daarmee helemaal gelijk gehad en deze uitspraak klopt wiskundige/statische zeker wel  

Ik ga ook duimen dat je de komende weken soepel door komt (misschien met wat misselijkheid of pijnlijke borsten) en dat je dan een prachtige echo met mooi kloppend hartje zal hebben. Daarna worden statisch gezien de kansen nog veel beter!!

Ik had vanmorgen de eerste echo idd, er waren nu 8 follikels zichtbaar, maar waarschijnlijk wel iets meer kleintjes die nu niet zo goed te zien waren. Ik start vanavond met de hoogste dosering Gonal-F (in NL) omdat ik de vorige ICSI ook de hoogste dosering heb gekregen, na een week Gonal-F. Toen waren er eerst maar een stuk of 4/5 die mee deden maar konden uiteindelijk wel 9 follikels geoogst worden (met 8 rijpe eitjes) dus we starten nu meteen met die dosering.  Het klinkt misschien een beetje raar maar ik heb er "zin in". Ik ben inmiddels 21 dagen na mijn eerste cyclusdag, daarna aan de pil geweest en sinds een week al met de Decapeptyl aan het spuiten en wil nu wel dat we gaan stimuleren! Laat die mooie follikels maar lekker gaan groeien. Ik vind het ook spannend, maar merk wel dat ik er positief in sta en hoop heb.  En jullie zijn prachtige voorbeelden die die hoop ondersteunen!

Fijne avond ladies!

 

27 September, 2021 aangepast door Paulma

[Kitje]

Dat klinkt allemaal wel heel erg goed @Chrissy, 2 follikels die klaar lagen ook nog en dat na dat teleurstellende ziekenhuis wat destijds al jouw hoop de grond in geboord heeft.
Zo zie je maar hoe waardevol een forum als dit kan zijn, elkaar hoop geven, tips, ideetjes en ik ben zo blij dat je naar deze kliniek waar je nu zit bent overgestapt ook, het is zo'n groot verschil met het ziekenhuis.
Dat is toch ook waar het om gaat, je komt daar niet om de grond in geboord te worden, je komt daar in de hoop dat ze je wens kunnen vervullen en kennelijk heeft deze kliniek dat een stuk beter begrepen.

Ja, Hosnia, is geweldig, ik heb de massage bij haar als heel prettig ervaren destijds.
Ik heb haar ook nog een mailtje gestuurd dat ik zwanger was, niet meteen, na een paar weekjes, daar kreeg ik een heel lief berichtje op terug.
Ze is erg begaan met je en ik had er graag een rit van meer dan 100 km voor over om me door haar te laten behandelen.

Het is idd wat jij zegt, een flinke dosis geluk en alles moet gewoon kloppen op dat moment.
Ik denk dat de rust die jij nu had ook zeker wel op een positieve manier heeft bijgedragen aan het succes van nu.
Als elk dingetje wat je doet in positieve zin ook maar een heel klein beetje helpt dan heb je toch meerdere kleine beetjes die dan toch net dat ene extra procentje kans kunnen opleveren.
Zo zie ik het tenminste.
Bij mijn laatste poging had ik ook een weekje vakantie, ook na de tp nog, ik had daarna gewoon nog 5 heerlijke dagen rust en ik heb ook echt rust gehouden, weinig gedaan, alleen leuke dingen en vooraf had ik mijn huis goed gepoetst dat ik eventjes niet hoefde, iig tot de testdatum niet.
Het voelde voor mij goed om het zo te doen en dan die baarmoedermassage erbij, iedere dag half uurtje wandelen, gezond eten, het zijn allemaal geen wondermiddeltjes, maar ze kunnen echt wel een kleine positieve bijdrage leveren.
Sowieso is in dit traject gewoon heel belangrijk dat je doet wat goed voelt.

Moest wel een beetje lachen om je verhaal over die test, is ook weer zo typisch trouwens, werk je maanden thuis en dan moet je net op die ENE dag naar kantoor, ik zou ook niet getest hebben op een kantoorwerkdag, simpelweg omdat ik daar echt niet toe in staat was geweest.
Het is zo herkenbaar wat je schrijft, de angst op weer een teleurstelling en het enorme ongeloof dat het wel gelukt is.
Ik heb de test nog die ik destijds gedaan heb en ook die dag wel tig keer die test bekeken of het wel echt klopte, ook de dagen, zelfs weken daarna heb ik nog af en toe naar de test gekeken.

Aftellen nu voor je naar de echo.
Stel je er niet teveel van voor hoor, ik zag destijds een vlek ergens in een hoekje weggemoffeld met een kloppend hartje, kon er in de verste verte geen kindje van maken.
Had ik ook nog de pech dat die op een onhandige plek was gaan liggen, tegen de wand aan, dus was bijna niet te zien of te meten.
De verloskundige heeft paar metingen gedaan toen, maar ze kon er niet echt chocola van maken ook, maar het hartje klopte en dat was het allerbelangrijkste.
2 Weken later mocht ik toen terug komen voor nog een echo (geef dat ff aan dat je angst hebt voor miskraam, dan krijg je meestal tussendoor nog een keer een echo voordat je de termijnecho krijgt, anders moet je 4 weken wachten en dat is laaaaaaannnnnggggg) en toen zag ik inene een kindje van 2 cm, bizar was dat gewoon, van een vlek, naar 2 weken later een duidelijk waarneembaar kindje.

Het ongeloof houdt nog wel even aan en de onbevangenheid heb ik eerlijk gezegd nooit meer terug gehad na mijn ervaring vorig jaar.
Ondanks dat ik dagelijks meerdere malen duidelijke signalen krijg dat die kleine er nog altijd is, zit er nog steeds een klein stukje angst wat denk ik pas weg is als deze huilend op mijn buik ligt.
Hoe verder ik kom, hoe meer vertrouwen ik krijg hoor, bij mij kwam echt dat keerpunt toen ik die kleine ging voelen.

Ook dat broekloeren, dat heb ik echt maandenlang gedaan, iedere keer bij naar de wc gaan kijken of er geen ellende te spotten viel, dat heb ik echt wel tot halverwege de zwangerschap ofzo nog gedaan, doen we allemaal denk ik en zullen we ook allemaal blijven doen.

Ik kan je wel zeggen, probeer ook te genieten van dit moois, dat zeiden mensen ook tegen mij.
Natuurlijk heb je de angst, maar probeer ook eraan te denken dat je nu zo blij en gelukkig bent, dat neemt niemand je ooit nog af.
Keep the faith mop!

Hahaha @Paulma, wij moeten aandelen gaan vragen bij Hosnia, ze moest eens weten dat we hier allemaal dankzij dit forum bij haar op de massagetafel belanden.
Denk dat ze het prachtig zou vinden, hoe lovend we allemaal over haar zijn.
Maar het is idd precies wat jij zegt, het brengt je tot rust en wie weet heeft dat nu net het kleine extra zetje voor succes gegeven, we zullen het nooit weten, maar dat ene rustpuntje op zichzelf is al heel waardevol.

Dat wat jij schrijft over hoop houden zo lang je niet test dat kan ik me voorstellen dat je dat zo voelt.
Ik wilde eigenlijk dan toch wel heel graag zekerheid, alleen dan niet de verkeerde zekerheid, dat is wat mij dan zenuwachtig maakte voor het testen, bang voor weer een teleurstelling.
Maar omdat ik ook een bloedtest moest doen, precies op een bepaalde dag en dat moest doorgeven moest ik ook wel de plastest doen, dan was ik voorbereid ook op het resultaat van de bloedtest.
Vervolgens ga ik dan weer allemaal liggen googelen op die cijfers en zie ik allemaal mensen die veel hogere waarden hadden dan ik en ga ik me daar weer druk om liggen maken.
Dus die zekerheid, tja, die had ik dus ook niet want ik bleef erg onzeker of het allemaal wel goed zat enzo.

Aslyn had daar idd helemaal gelijk in, het is ook echt zo, de kans dat het goed gaat is zoveel groter dan de kans dat het mis gaat en hoe verder je komt hoe kleiner die kans wordt.
Bij mij zeiden ze toen na mijn termijnecho dat de kans dat het mis ging maar 0,5% was, dat is zo weinig, helaas zat ik er wel bij.
Bij deze zwangerschap had ik het daarover, over die stomme half procent, zegt ze, de kans dat het nog een keer mis gaat op deze termijn is nog veel kleiner dan een half procent.
Daar hield ik me dan maar aan vast, ik zal toch niet 2 keer de sjaak zijn? Dat zou wel heel cru zijn.
Overal zoek en vind je strohalmpjes om je aan vast te grijpen, je moet ook wel, anders word je gek.
Ik kreeg ook wat extra controles de eerste 16 weken, ik heb dat ook aangegeven dat ik dat wel nodig had om niet gillend gek te worden, dus mocht ik om de 2/3 weken komen, ipv 4/5 weken wat standaard was.
Vanaf die 16 weken heb ik nu dan wel de standaard controles.
Ze hebben me iedere keer gezegd dat ik altijd mocht bellen als er iets was, of even hartje wilde luisteren, of wat dan ook, ze waren er voor me.
Alleen dat al te weten deed mij goed, ik heb er nooit gebruik van gemaakt want er was eigenlijk geen reden voor, maar de menselijkheid, het meedenken en de empathie deed me al zoveel.

Ik lul weer teveel he?

Maar dat is een mooi resultaat Paulma, 8 zichtbare follikels en misschien nog wat extra bonuskleintjes.
Aan de spuit dan maar.
Ik vind dat niet raar hoor, dat je er zin in hebt, ik had dat ook telkens wel.
Weer uit die wachtmodus en actie, hoppekee, stimuleren met die handel.
De punctie had ik altijd wel minder zin in, maar de terugplaatsing dan weer wel.
Laat ze idd maar mooi groeien en met straks weer een stuk of 8 (of meer) mooie rijpe eitjes waar prachtige embryo's uit groeien.
Het blijft een spannend traject.
Wanneer heb je nu weer een echo? Oer een paar dagen om te kijken of ze goed groeien?
Ik vind het ook spannend voor jou, duimen draeien door hier hoor, voor jou, Chrissy en de andere meiden!

 

[Paulma]

Juist gezellig dat je veel lult Kitje  Daarvoor kom ik juist terug op het forum!!

Woensdag 6 oktober de volgende echo, en dan om de dag een echo verwacht ik. Ben ook erg benieuwd hoeveel er zullen groeien en wat het resultaat gaat zijn. Heb helaas wel wat hoofdpijn van alle hormonen, hopelijk neemt dat snel weer een beetje af. Dat was de vorige keren wel zo

Fijne avond!