Zijn er nog 40+ meisjes hier? :)

[Chrissy]

@Kitje Het gaat goed hier en de glucosetest was gelukkig goed, dus geen zwangerschapsdiabetes. Iets wat ik eigenlijk al dacht, maar nu dus ook bevestigd is. Het is hier dus ook een heerlijke grote dame die het goed eet Of zoals de verloskundige zei: "Je zorgt gewoon goed voor d'r"  Nu alweer 28 weken, maar ik heb een buik alsof ik al 32 weken zwanger ben  

Daarom vind ik het ook wel fijn dat ik over 2 weken die placentameting heb in het ziekenhuis. Dan kunnen ze hopelijk echt zien of ze te groot is voor het aantal weken of dat het misschien wel gewoon veel vruchtwater is. Ik maak me om die placentameting niet zo druk hoor: Bij de 20 weken echo was het eigenlijk al goed toen ze voor de 2de keer gingen meten en lag de placenta dus al op voldoende afstand. Maar omdat ze het toen al in het systeem hadden ingevoerd, heb ik dus eigenlijk een soort van  extra 'pretecho' nu. 

En wat fijn om te horen dat jouw meisje het zo goed doet Kitje! En dat je zo enorm verliefd op haar bent! 

 

Om mij heen krijg ik nu ineens van veel kennisjes of uit het oog verloren vrienden te horen dat ze ook in een IVF traject zitten. Maar ze willen vooral graag nu 'mijn succesverhaal' horen. Ik vind het soms lastig om te delen met meiden bij wie het nog niet gelukt is om zwanger te worden. Ben bang om ze extra verdriet te doen. Maar gelukkig hoor ik ook vaak dat ze veel hoop putten uit mijn succesverhaal. En dat had ik inderdaad ook. Wat jij zegt: Toen ik voor het eerst hier mee ging schrijven, putte ik ook veel hoop uit de succesverhalen, maar dacht ik ook nog dat ik wel niet de 'gelukkige' ging zijn bij wie het ooit nog ging lukken. Hoe raar het dan toch zo kan lopen.....  
Dus daarom zeg ik ook: Blijf hoop houden en zet vooral door. Hoe zinloos het soms ook lijkt. Gaat de ene deur dicht, dan gaat er ergens wel weer een andere deur open waar ze je wel de juiste hulp kunnen bieden.  
Ben daarom ook heel benieuwd hoe het met de andere meiden gaat! 

8 Maart, 2022 aangepast door Chrissy

[Heleen79]

Hallo allemaal,

Ben even een tijd afwezig geweest op dit forum en moest even een bladzijde of 10 bijlezen.  Wat is er een hoop gebeurd! @Kitje proficiat met de mooie dochter, wat fijn dat alles goed is gegaan! Proficiat ook aan degenen die zwanger zijn, dat moet wel voelen als letterlijk een wonder.  Wat fijn!! Hoop zo dat dat ons ook gegeven mag zijn. 

@Paulma Jeetje wat heb jij een heftige tijd gehad zeg! Kan me helemaal indenken dat je er totaal doorheen zat.....wat een hoop klappen in korte tijd. Dat is echt niet lollig meer. Wel superknap en dapper van je dat je toch voor een nieuwe poging gaat, ben het er helemaal mee eens! Het moet voor een kind toch een voorrecht zijn om zo'n sterke en dappere ouders te hebben, ergens is er vast een zwevend zieltje dat nu besluit dat jullie dat moeten worden. 

Bij ons is er ook het een en ander gebeurd. Wij zijn overgestapt naar Cuypers&Cuypers in Duitsland omdat ze bij Nij Geertgen helaas geen puncties onder narcose doen en wij gemerkt hebben dat dat bij mij wel nodig is. Er zijn wat onderzoeken gedaan en in januari zijn we met een nieuw traject gestart. Mijn lichaam ging deze keer in de overdrive-modus zeg, allemachtig. Wel met een flinke afvalrace. Uiteindelijk 28 follikels aangeprikt, waarvan 19 eicellen, waarvan 12 rijp en met 6 bevruchtingen als resultaat. Ze hebben toen met de punctie ook meteen een scratching gedaan ter controle van een eerdere scratching, dus de terugplaatsing werd verplaatst naar de maand maart. Bij C&C doen ze alleen 5-daagse terugplaatsingen en dat vond ik erg spannend, want onze embryo's halen het meestal niet tot dag 5. Maar dit keer wel! 3 van de 6 hebben het gered tot dag 5. Lang leve de eicelactivator.  Afgelopen vrijdag hebben we een terugplaatsing gehad van een mooie blastocyst en die zit nu lekker warm in te nestelen hoop ik.  De 2 andere embryo's wilden we kijken of die nog ingevroren konden worden maar dat lukte niet helaas. In elk geval voel ik me nu super positief dat we zover gekomen zijn.  Hopelijk hebben mijn dieet, acupunctuur en alle supplementen van de laatste anderhalf jaar ook een beetje geholpen. 

Ik weet niet hoe jullie dat ervaren, maar ik vind het resultaat van bepaalde (alternatieve) behandelingen vaak slecht meetbaar. Je hoopt dan maar dat het iets goed doet of zo. Bij de behandelingen van mijn acupuncturist is er in elk geval 1 aspect wat wel goed meetbaar is: mijn cyclus is veel regelmatiger geworden. Van een cyclus die varieerde van 27-33 dagen is het nu vrijwel steeds stabiel op 30 dagen. En stabiel is goed toch? 

Afijn we zitten nu weer in de wachtweken. Ik ging googelen op het succespercentage van teruggeplaatste blastocysten maar kon daar niet echt iets over vinden. Weet iemand hier iets meer over toevallig? 

14 Maart, 2022 aangepast door Heleen79

[Kitje]

Wat fijn @Chrissy dat de glucosetest goed was, je hebt gewoon een goed groeiend kindje in de buik dan.
Enige zorg die ze nu dan hebben is dat ze in de gaten houden dat je kindje niet te groot wordt, ivm eventuele complicaties, maar ze zeiden toen tegen mij dat ze in principe liever kindjes zien die heel goed groeien want daar maken ze zich dan stukken minder zorgen om dan kindjes die achter lopen qua groei.
Je hebt gewoon voedzame placenta 
Wat ben je al ver ook zeg, intussen bijna 30 weken dan alweer, wow.
Volgens mij hoor je ook gewoon een 30 weken echo te krijgen, een zogenaamde groei echo, die krijgt iedereen, maar een extra echo is idd nooit verkeerd.
Ik heb er ook wat extra gehad, vond ik niet erg en op het laatst kreeg ik ook ctg's en die zagen er altijd prachtig uit.

Hier gaan we intussen alweer richting de 3 maanden, het gaat zo snel.
Van een weerloos babietje is ze de afgelopen weekjes veranderd naar een babietje dat reageert op mij, naar mij lacht en we kunnen samen al hele gesprekjes voeren.
Ze huilt wel nog steeds heel veel, tenzij ze bij mij ligt, maar gelukkig wordt ook dat langzaamaan wat beter.
Helaas komt ook het weer moeten gaan werken met rasse schreden dichterbij en daar kijk ik echt totaal NIET naar uit.
Zo geen zin in en ik wil haar ook helemaal niet wegbrengen, hoe lief ze ook voor haar gaan zijn, ik wil haar toch het liefste bij mij houden, maar ja, ik weet ook dat dat nu eenmaal niet gaat.

Ik snap jouw dubbele gevoel tov mensen waar het (nog) niet is gelukt om kindjes te krijgen, maar iedereen heeft het recht om zijn of haar geluk te delen, ook jij.
Het leven bestaat nu eenmaal uit geluk en verdriet en als mensen daar niet tegen kunnen dan is dat iets van hun en niet van jou Chrissy.
Juist jouw verhaal is zo mooi, compleet met de grond gelijk gemaakt door die arts in dat eerste ziekenhuis waar je in behandeling was en nu al zo ver zwanger, jij bent toch echt wel het bewijs dat ze er soms zo faliekant naast kunnen zitten met hun gezever over oude eitjes en blabla.
Het is echt heel hoopgevend en ook al geeft het geen garanties voor anderen, hoop is iets dat we allemaal nodig hebben in een zwaar traject als dit.

Welkom terug @Heleen79 en weer vol in traject ook lees  ik.
Wat een hoop follkels had jij zeg, jeetjemina, 28 maar liefst!
Kan me voorstellen dat je daar wel last van gehad hebt.
Balen dat er niks in de vriezer kon, maar wel fijn  dat je een supermooie blasto terug geplaatst hebt gekregen.
Inmiddels ben je alweer ruim een week verder en mag je al bijna testen denk ik?
Met een blasto is het een dag of 10-12 dat ze aanhouden als testdag dus dat is dan ergens maandag-woensdag dat je mag testen.
Wat superspannend!
Fijn dat je een goed gevoel erbij hebt, een positieve vibe is sowieso lekker en nu nog een positieve test!
Hoe voel je je nu?

Voor wat betreft die alternatieve behandelingen, ik zelf heb daar niet zoveel mee gedaan, behalve dan baarmoedermassage.
Dat heb ik de laatste behandeling gedaan omdat ik echt het gevoel wilde hebben er alles aan gedaan te hebben dit keer.
Verder heb ik na de terugplaatsing iedere dag een half uurtje gewandeld omdat dit goed was voor de doorbloeding en heb ik ook braaf alle stappen (inclusief stomen boven soepbakje) wat de baarmoedermassagemevrouw had gezegd dat ik moest doen.
Het resultaat ervan zit nu bij mij op schoot 
Of het daarvan komt, ik heb werkelijk geen idee, maar kwaad kan het zeker niet.
Ik zeg zelf altijd.... Doe wat goed voelt, dan doe je het nooit verkeerd!

Voor wat betreft je vraag over blasto's en kansen.
Wat ik her en der meegekregen heb is dat niet ieder embryo het blasto stadium bereikt.
Een embryo dat dit wel bereikt is van zichzelf al een sterk(er) embryo en heeft daardoor een iets grotere kans van slagen dan een 3 daagse.
Er zijn meer embryo's die het 3 daagse stadium bereiken, waardoor je met 3 daagse wel meer kansen creeert.
Maar ik ben van mening dat er ook een dosis geluk bij nodig is.
Ik heb succesverhalen gezien van mensen die 3 daagse embryo's terug geplaatst hebben gekregen en een gezonde baby kregen, mensen die totaal geen kans hadden met matige embryo's die een gezonde baby hebben gekregen en mensen die toppers terug kregen die helaas niet zwanger werden of het kindje verloren, het kan echt alle kanten op.

Verder zijn ook een aantal factoren nog van invloed op de kans van slagen, leeftijd moeder (helaas), kwaliteit bms, kwaliteit embryo, leefstijl moeder (nou dat zit bij jou wel snor) en geluk, heel erg vreselijk veel gelukt!
Percentages willen denk ik niet zo heel veel zeggen, ik heb op internet percentages van 25-35% voorbij zien komen, waarbij 25% dan voornamelijk bij de 3-daagse genoemd worden en 30-35% dan bij de blasto's.
Maar ik denk dat ze die percentages ook berekend hebben bij jonge(re) vrouwen en dat de slagingskansen voor ons iets minder jonge vrouwen iets lager liggen dan dat.


 

[Heleen79]

@Kitje Dankjewel, ik was gewoon op zoek naar informatie. Ze zeggen inderdaad dat blasto's sterker zouden zijn omdat ze al een verder stadium bereikt hebben, maar ik kon er geen cijfers van vinden van hoe vaak dat dan ook tot een (blijvende) zwangerschap heeft geleid. Terwijl dat toch eigenlijk is wat je wilt weten als je dan zo'n 'vergevorderd embryo' teruggeplaatst krijgt toch?

Jaaaa klopt wij zaten in die wachtweken en het was spannend. We hebben echt een verwarrende week beleefd.
Het ongelofelijke is gebeurd: begin deze week had ik een positieve test! De allereerste positieve zwangerschapstest ooit!!!    Ik weet gewoon niet wat me overkomt. Ik heb gehuild, was in paniek, blij, ongelovig, emotionele achtbaan!  

Ik had vanaf eind vorige week al buikpijn en mijn temperatuur begon te dalen, dus ik dacht dat wordt weer niks.  Op zondag een testje gedaan om de bevestiging te krijgen en dat dan alvast naar Cuypers en Cuypers te kunnen mailen zodat we geen tijd verloren zouden laten gaan voor het volgende traject. Maar die test was onduidelijk, dus ik ben maar even doorgegaan met de medicijnen want ja je weet nooit. 's Nachts zelfs wakker gelegen van de buikpijn maar ik durfde geen pijnstillers te nemen. Maandag opnieuw getest. En toen een vaag streepje, zo vaag dat je denkt dat het ook nog de lichtinval zou kunnen zijn. Men zegt: een streepje is een streepje, toch? Maar dan zit je daar zelf naar te kijken en je wilt jezelf niet blij maken met een dooie mus. Foto's gemaild naar C&C om van hen te horen wat zij hierin zagen. En die konden bevestigen dat het een positieve test was........... Ik heb gewoon gehuild aan de telefoon tegen de medewerker van de kliniek. 

Wauw wauw en nog eens wauw. Mijn vriend kan het nog steeds niet goed geloven, die heeft zoiets van er zal vast iets mis zijn met die test. Waarschijnlijk begint het pas te landen als we de eerste echo hebben gehad. Ik heb deze week al meerdere keren testen gedaan en het is geruststellend dat de testen steeds duidelijker worden. 

Nu weet ik maar al te goed dat het nog vaak mis gaat in de eerste 12 weken (heb dat zelf ook al verschillende keren gezien bij mensen in m'n omgeving) dus ik reken mezelf zeker nog niet rijk. 

Maar dat we al zover zijn gekomen.......hier dank ik god op m'n blote knietjes voor.  

 

[Kitje]

Ohh wow @Heleen79 wat een ontzettend mooi nieuws!
Gefeliciteerd! Ik ben zo blij voor je!
Ik kan me heel goed voorstellen dat je vol ongeloof naar die test hebt zitten staren en vervolgens in een emotionele rollercoaster bent beland.
Zeker als het je allereerste positieve test ooit is, wat bijzonder moet dat zijn.

Idd een streepje is een streepje, ook een licht streepje telt.
Goed dat je doorgegaan bent met je medicatie, daar moet je echt nooit mee stoppen totdat je echt 100% zeker weet dat het niet gelukt is, het kan geen kwaad er mee door te gaan als je niet zwanger bent, maar het kan wel degelijk kwaad ermee te stoppen als je dat wel bent, dus in geval van twijfel gewoon de medicatie blijven nemen.
Fijn dat de medewerker van de kliniek dat ook nog bevestigd heeft aan je.
Het is idd geruststellend als je ziet dat het streepje steeds duidelijker wordt, dwz dat het hcg toeneemt en dat is wat je wil in een prille zwangerschap.

Er kan idd wat mis gaan, het is goed dat je dat ergens in je achterhoofd houdt, maar onthoud ook dat het veel vaker gewoon goed gaat.
Ik heb zelf helaas ervaren dat het mis kan gaan, maar daarna heb ik wel een gezonde dochter gekregen.
Probeer jezelf niet teveel bezig te houden met alles wat er mis kan gaan, maar probeer te genieten van deze zwangerschap.
I know, makkelijk gezegd, maar het is zoiets moois en bijzonders.
Neem het week voor week en naarmate je verder komt zal ook je vertrouwen groeien.
Wanneer heb je nu je eerste echo? 

Ik snap dat je cijfertjes wilde vinden van de kansen op een zwangerschap, maar die zijn best lastig te vinden en ook nog eens niet toepasbaar voor iedereen.
Er zit bijvoorbeeld al een verschil in kansen of je 30 bent of 40 ik noem maar wat en verder heeft ook levensstijl, gezondheid van jou en zo nog veel meer factoren invloed op de slagingskansen.
Daarbij worden er ook nog her en der verschillende cijfers genoemd, eigenlijk heb je er geen bal aan.

Wat wel vaststaat is dat niet ieder embryo buiten de baarmoeder overleefd tot 5 dagen, dat er tussen dag 3 en dag 5 nog best veel afvallen, dus degenen die het wel redden zijn echt hele sterke embryo's dat is dan eigenlijk de enige houvast die je hebt.

Verder zou je ook kunnen vragen naar de kwaliteit.
Een blasto krijgt als aanduiding hiervoor meestal een cijfer varierend van 1-6 en 2 letters varierend van A tot D.
Het cijfer geeft aan hoe ver het embryo in ontwikkeling is waarvan 1/2 dan staat voor een Morula (stadium voor blasto, meestal dag 4) en 6 een zeer vergevorderd embryo wat al uit de schil aan het komen is.
3 is dan een beginnende blasto en 4/5 is een iets verder ontwikkelde blasto.
Meest wenselijk is geloof ik een 3 of 4 met een 6 ben je wellicht te laat en is die te ver ontwikkeld.

De letters staan voor de kwaliteit van het embryo zelf en de kwaliteit op dat wat de placenta moet gaan worden, waarbij A het beste is en D het slechtste.
Met A en B heb je een zeer goede en goede kans van slagen, met C heb je een iets mindere kans van slagen, D geeft weinig kans.
Het meest wenselijk is dan een AA, maar een BB geeft ook een prima kans.
Als je dan kijkt wat het meest optimale embryo zou zijn om dan terug te plaatsen dan zou dit de 3AA en 4AA zijn.
De informatie heb ik zelf van internet gehaald hoor en middels zelfstudie de afgelopen jaren denk ik dat ik me voldoende ingelezen heb om te weten waar ik mee bezig geweest ben, maar ik heb geen medische achtergrond, dus pin me er niet aan vast.
Ik ben zelf een beetje een controlfreak dus ik wil altijd alles weten en zo ook dus van dit soort behandelingen.

Verder heb je ook gewoon geluk nodig, heel erg vreselijk veel geluk.



 

[Chrissy]

@Heleen79 Wooow, wat een fantastisch nieuws voor jullie! Gefeliciteerd! Probeer de moed erin te houden; het kan mis gaan, maar er zijn hier op dit topic ook genoeg voorbeelden van waar het wel goed is gegaan. Wat jij had had ik ook zeker de eerste maanden en vanaf het moment dat ik haar echt in mijn buik begon te voelen en ze bij de 20 weken echo zeiden: Ohw, maar dit kindje gaat zéker geboren worden had ik er wat meer vertrouwen in dat ik dan toch nog echt moeder mag gaan worden. En inmiddels zit ik dit met een behoorlijk dikke buik te typen  

@Kitje Wat mooi hoe liefdevol je over haar praat!   Wat een geluk en je zo gegund! Ik kan me voorstellen dat je opziet tegen het weer aan het werk moeten. Natuurlijk wil je het liefste de hele dag bij haar blijven. Toen ik een kinderdagverblijf ging uitzoeken zeiden ze ook met een knipoog: Ja, de wenochtenden zijn er niet voor de baby's, maar eigenlijk voor de ouders  

Hier zit inderdaad een behoorlijk grote dame in mijn buik. Ze zit aan de bovenkant van de groeicurve, maar niet verontrustend. Maar wat jij zegt: Liever iets te groot, dan te klein. Alhoewel ik wel hoop dat ze iets eerder wordt geboren of ik word ingeleid. Waar jouw verlof er bijna op zit, mag ik alweer bijna met verlof. Het gaat zo snel! Soms niet te geloven! 

Mooi dat je mijn verhaal nog kent: Ik kom nu natuurlijk regelmatig in het ziekenhuis voor onderzoeken, een echo etc. en heb nog altijd de neiging om naar die ene arts te lopen met mijn dikke buik en te zeggen: "Jij zei toch dat ik niet meer zwanger kon worden, omdat ik te oud was?!?".  Het is dat ik niet zo ben en je er niks mee opschiet, maar heb het echt al een paar keer gedacht als ik in het ziekenhuis was hihi. 

[Kitje]

Dat ga jij straks ook doen hoor @Chrissy , liefdevol over je dochter praten 
Het is gewoon zo een mooi wondertje wat ik heb mogen krijgen, je kan gewoon echt verliefd zijn op je eigen kind, dat bestaat echt 

Haha, ja die wendagjes zijn er voor de ouders idd, niet voor de kindjes perse.
Inmiddels heb ik mijn eerste werkweek erop zitten, ik vond het niet leuk haar achter te moeten laten bij de opvang, ook al weet ik dat er goed voor haar gezorgd wordt, ik had ook geen zin om te werken, trof helaas een puinhoop aan, vond ik niet tof, maar het is niet anders.
Ze waren wel blij dat ik er weer was (om puin te ruimen en te zorgen dat het niet opnieuw een puinzooi wordt denk ik )
Ach ja, het houdt je bezig en dan is de dag ook zo om.
Ik wist niet hoe snel ik na het werk weer naar buiten moest rennen om haar te gaan halen 
En frappant ook.... Ze  is nu verkouden.... Is nog nooit verkouden geweest, 1 week naar opvang en verkouden, tis toch wat.

Ach weet je Chrissy je hebt grote kinderen, kleine kinderen en kinderen die voor gemiddeld moeten doorgaan, maar eigenlijk bestaat 'het gemiddelde kind niet' elk gezond kind heeft wel dingen waarbij die boven gemiddeld of onder gemiddeld scoort, dus ik zou me er niet zo druk om maken hoor, zeker als ze zeggen dat het niet verontrustend is.
Je hoeft iig niet bang te zijn of je wel genoeg voeding hebt, want ze groeit supergoed, dus je zorgt gewoon heel goed voor haar.
Tegen mij zei de gynaecoloog toen 'je kindje heeft het goed bij jou' en dat voelde heel fijn dat zo te horen.
En dat bleek ook wel toen ze geboren was, ze had een mooi gewicht.

Ze zat in de groeicurve op de +1 lijn, die heeft ze lange tijd gevolgd, inmiddels is ze iets naar beneden gebogen en zit nu tussen 0 en +1 dus ze is net een beetje groter dan 'gemiddeld' het zeverbureau is er content mee iig.
0 is dan de gemiddelde lijn en kinderen mogen tussen 0 en -2 en 0 en +2 zitten, dat is dan kleiner dan gemiddeld en groter dan gemiddeld en alles daar binnen in is goed..
Dan heb je ook nog zo'n lijntje van 2,5 plus en min dat kan ook nog net maar moet je wel op gaan letten.
Waar zij nu zit is helemaal prima.

Ze zit intussen alweer aan maatje 62 en volgens mij is dat met 3 maanden ook de maat die ze volgens de statistieken zou moeten hebben.
Al past ze grotere maatjes 56 ook nog wel, ligt ook beetje aan hoe het uitvalt qua maat.

Ja, jouw verhaal kan ik me nog heel goed herinneren met die zo niet tactvolle gynaecoloog die alle beetje hoop uit je 'geslagen' had en moet je nu eens zien, dik buikje, bijna met verlof en dat met IUI zelfs niet eens IVF!
IUI is nog de stap voor IVF zelfs, en ik meen me te herinneren dat het meteen raak was met die IUI, dus wat nou niet vruchtbaar, je bent nog prima vruchtbaar anders was dat echt niet gelukt.

Weet je, ik zou gewoon die arts opzoeken, hij heeft jou je zo rot laten voelen, misschien leert hij er wat van zodat hij andere vrouwen dit niet aan doet en je hoeft niet lelijk tegen hem te doen, je stapt gewoon op hem af en verteld hem wat zijn opmerking met je gedaan heeft en dat je middels IUI zwanger bent geworden, hij trekt dan zelf de conclusie wel en jij kan wellicht iets afsluiten hiermee, want ik denk dat die man nog regelmatig voorbij komt in je gedachten, is misschien een mooie afsluiting van een rottig gevoel wat hij je heeft gegeven.

Wanneer ga je met verlof en hoe ver ben je nu al?
(Nieuwsgierig )

[Heleen79]

@Kitjeen @Chrissy Dankjewel!!!!! Het is allemaal zo onwerkelijk.......... cliche, maar heb er echt geen woorden voor. En dankjewel voor de informatie over de blasto's! Toch al meer info dan dat ik had kunnen vinden. 

Heb gelukkig nog niet heel veel kwaaltjes. Beetje gevoelige boobs, wat pijn van het oprekken van die bandjes, dat is allemaal wel te doen. 

Maar van de spanning 'kan ik wel zwanger worden' zijn we nu in de spanning 'kan ik zwanger blijven' terechtgekomen. Nooit gedacht dat je NA de positieve zwangerschapstest ook nog zo'n hoop stress zou hebben, potverdorie. Ik heb al een week last van bruin bloedverlies. De eerste keer dat dat gebeurde heb ik in paniek de verloskundige gebeld en is er een echo gemaakt. Daar was weinig op te zien., want tja ik was pas 5,5 week op dat moment. Gebaseerd op mijn laatste menstruatie zou ik nu in week 8 moeten zitten, maar omdat we zwanger zijn geraakt via ICSI en mijn cyclus 30 dagen is ipv 28 kwamen ze na berekening erop uit dat ik een week eerder zat (nu 6,5 week zwanger dus).

We hebben nu de 8-weken echo staan op 21 april, volgende week donderdag. Het bruin bloedverlies is er elke dag een beetje en ik word er gek van. Wat ze ook zeggen over dat het geen kwaad kan zolang het bruin is, je denkt steeds 'zie je wel, nu is het mis', en 'zo begint het, zo begint mijn menstruatie ook altijd'. Je gaat natuurlijk googelen op wat de kans op een miskraam is en die kans is stiekem best groot- volgens de site van Freya is die kans voor een vrouw boven de 40, gewoon 50% (!). Dat is dus best wel een grote kans.  En als je dan voortdurend dat bruinverlies hebt ook nog met buikpijn (of dat nou bandenpijn of darmkrampen zijn, is niet altijd goed te voelen) word je daar gewoon niet vrolijk van. Sorry wil niet klagen dat ik zwanger ben, maar ik word er zoooooo onzeker van.   Ik kan echt niet ontspannen of genieten van de zwangerschap, ben veel te bang dat het misgaat. 

Wel fijn @Chrissy dat jij een voorbeeld bent dat het goed kan gaan! Ik volg graag jouw voorbeeld.   Ik herken ook jouw verhaal wel van artsen die het al met je hadden opgegeven. Bij ons in het ziekenhuis ook. Je zag ze gewoon denken 'tja mevrouw, u bent ook al oud natuurlijk'. En je weet zelf maar al te goed dat je kansen niet groot zijn, maar je gaat er toch voor om de kansen DIE je hebt, te benutten toch?? Dan is het laatste wat je wilt iemand die je een beetje meewarig loopt te bekijken. 'Och die vrouw wil ook nog wat'. Ik snap dat je dat eigenlijk even tegen die arts wil zeggen! Misschien kan je een gesprek met hem aanvragen? En dat gewoon even vertellen? Dan weet hij ook dat hij dat de volgende keer anders moet doen.

[ADDH]

Hoi, zijn hier toevallig meiden die menopur of puregon over hebben? Dan hoor ik het graag. Onze pogingen worden niet meer vergoed helaas

[Kitje]

Ik kan me dat zo goed voorstellen @Heleen79 ik heb ook zo vol ongeloof gezeten na de positieve test en ook na de eerste echo nog.
Het is niet voor niks dat je de 'verlengde wachtweken' in gaat na je positieve test, want de rest van de zwangerschap, iig de eerste helft zo'n beetje bestaat uit wachten en wachten en onzeker zijn, althans zo heb ik dat ervaren.
Ik leefde van echo naar echo, van afspraak naar afspraak en als ik dan erheen 'moest' lag ik te bibberen van spanning, bang dat het mis zou zijn, maar telkens was het gewoon goed, dit bleef eigenlijk zo totdat ik haar begon te voelen en zij sterker en groter werd en ik haar steeds duidelijker ging voelen en ook contact met haar kon maken, als ik dan even onzeker was, dan kon ik haar even aansporen tot een schopje en dan was ik weer gerustgesteld.

Het is gewoon een superspannende tijd, zeker als je al een poosje meedraait en het je eerste keer is dat je een positieve test hebt.
Je kan het gewoon bijna niet geloven, je wil ook niet weten hoe vaak ik die test bekeken heb, naar die 2 streepjes heb zitten kijken, naar de echofoto's later en toen mijn dochter geboren is, naar mijn dochter, ik kon toen nog steeds niet geloven dat dit mooie meisje echt leefde en echt van mij was en echt in mijn huis in haar bedje lag, meerdere malen heb ik huilend met haar in de armen gezeten, tranen van geluk en emoties en alles, alle spanningen die ik gevoeld heb kwamen eruit toen zij geboren is.

Men zegt altijd probeer te genieten van je zwangerschap, doe dat echt, of probeer het want het is zo mooi, zo bijzonder en ze nemen je dat gevoel nooit meer af, zelfs niet als het mis zou gaan, maar daar gaan we gewoon niet vanuit.

Bruin bloed zou oud bloed zijn en vaak is het onschuldig.
Ik weet niet of je ook die poezenbollen gebruikt? Maar je kan heel makkelijk een wondje maken met het insteken van die bollen, of het kan nog van een innesteling zijn en dat het nu pas eruit komt, het kan van alles zijn en het kan heel onschuldig zijn, probeer je niet te druk te maken en laat je niet gek maken.

Ik heb bij beide zwangerschappen ook bruin verlies gehad en zelfs bloedverlies ook, een beetje.
Mijn menstruatie begint ook altijd met bruin verlies en daarna zet het door, ik dacht dan ook dat het over was, maar het bleek de innesteling te zijn geweest.
Ik moest van die gel inbrengen met zo'n huls, soms zat er een beetje bloed aan de huls die heel erg spierwit was en dan zat ik in spanning te wachten tot het mis zou gaan, maar dat ging het niet.
Het was gewoon van het inbrengen van die huls, dan stoot je van binnen ergens tegenaan ofzo en maakte ik een klein wondje, maar het was wel zenuwslopend telkens weer.

Dat je 'buikpijn' hebt in de vorm van het idee dat je ongesteld moet worden is ook normaal, dat had ik ook, dat is het groeien van de baarmoeder en dat voelt hetzelfde een beetje als dat je ongesteld moet worden, zo ervaarde ik dat.
En ik had ook weinig klachten, beetje pijnlijke boobs en later ook moe, maar dat was het dan wel, op zich is het fijn dat je weinig klachten hebt, maar liever had ik meer bevestiging van de zwangerschap gehad eigenlijk al wil dat ook niks zeggen natuurlijk.

Als tip wil ik je nog meegeven om niet dr Google teveel te raadplegen, je vindt er over het algemeen ellende en dat wil je nu niet.
Ook dat percentage van 50% dat het mis gaat, dat wil je niet, dat is overigens in het hele prille begin, als je eenmaal een echo hebt gehad met een kloppend hartje dan gaat dat percentage heel rap naar beneden.
Ik werd heel ongelukkig vaak van alles wat mis kon gaan en heb bewust dr. Google zo min mogelijk geraadpleegd om die reden.

Verder vind je op de site van Freya een heel handige rekentool om precies uit te rekenen hoe ver jij bent.
Je 'moet' namelijk nu niet afgaan op je menstruatie en ook niet van die 30 dagen wat jij schrijft.
Normaliter gaan ze daar van uit omdat de eerste dag laatste menstruatie een vaststaand gegeven is, je weet immers niet wanneer je eisprong is geweest en wanneer het eitje bevrucht is als je de normale weg zwanger wordt.
Zodoende nemen ze die menstruatie dag, maar bij IVF of ICSI is die eigenlijk niet van toepassing en moet je de leeftijd van het embryo nemen, je weet namelijk precies hoe oud het embryo was (3, 4 of 5 dagen).

Ik zal mijzelf als voorbeeld nemen hierin waaruit mijn dochter geboren is.
Mijn eerste dag laatste menstruatie was 1 april 2021.
Ik had altijd een cyclus van 27 dagen, soms een dagje minder, soms een dagje meer, maar meestal 27.
De terugplaatsing is echter pas op 27 april geweest bij mij, dus op de dag dat ik eigenlijk al ongesteld had moeten worden.
Als je dan uitgaat van die eerste dag laatste menstruatie dan kom je uit op een uitgerekende datum van 6 januari.
Ga je uit van de terugplaatsing van een 5 daags embryo kom je op een uitgerekende datum van 13 januari en die datum klopte ook bij de metingen die ze gedaan hebben tijdens de echo's.

Hier vind je die rekentool:
https://www.freya.nl/kinderwens/zwangerschap-en-kind/zwangerschapsduur-en-uitgerekende-datum/

Je 'moet' dan de onderste pakken, terugplaatsing cryo, blastocyste, of je kunt de 2e pakken, dag van punctie.
Ik ben zo vrij geweest om eens te kijken wat ze dan aangeven bij jou, heb ff terug gekeken, je schreef op 14 maart dat je afgelopen vrijdag een vijfdaagse had terug geplaatst gekregen, dat was dan 11 maart, als ik dat invul dan kom ik uit op 7 weken en 2 dagen (je achtste week dus wat jij ook al dacht) en dan heb je als uitgerekende datum 27 november.
Verloskundigen die minder of weinig ervaring hebben met mensen in een IVF traject pakken vaak nog steeds eerste dag laatste menstruatie, maar dat moet je hierbij dus niet doen, bij Nij Geertgen berekenen ze het op basis van leeftijd embryo zoals op de Freya site.

Goh, ik neem me iedere keer voor eens 'kort en bondig' te reageren en dan kledder ik toch weer een heel epistel neer....

Niet sorry zeggen voor 'geklaag' Heleen, daar is dit forum voor!
Iedereen snapt hier je onzekerheid en alles, we delen lief en leed, blijdschap en verdriet, dus als jij behoefte voelt om te klagen, lekker doen, dat is het fijne van een forum als dit.

Nou, nog iets meer dan een week voor je eerste echo, ik ga voor je duimen Heleen, dat je een mooi hartje ziet kloppen en dat jij hier volgende week een blij berichtje tikt over wat een mooie echo je gezien hebt, probeer je niet te druk te maken en te genieten, I know, is moeilijk.....




 

[Heleen79]

Helaas, het is misgegaan. Op 6,5 week zwangerschap. Ik werd 's nachts wakker van de buikpijn en toen ik naar de wc ging zag ik al dat het mis was. We konden 2 dagen later terecht voor een echo maar toen wist ik het al. Ik had al sinds die nacht zwaar bloedverlies met klonters dus de echo was alleen nog maar een bevestiging dat het weg was. Pffff wat een achtbaan was dat de laatste 2 weken......

Het was nog maar kort, maar toch doet het zeer dat ik het kindje nu nooit zal leren kennen. Wel positief dat ik blijkbaar toch zwanger kan worden, maar onze kansen worden wel drastisch kleiner nu. Bij de kliniek in Duitsland kunnen we maar tot 43 terecht (ik word over 3 maanden 43) en bij Nij Geertgen waar we tot 44 terecht kunnen doen ze geen punctie onder narcose. K*tzooi.

 

[Kitje]

Ohh nee @Heleen79 wat een ontzettend verdrietig berichtje.... 
Wat rot moet dat gevoeld hebben toen je zag dat het mis was en dat zal zeker een achtbaan geweest zijn.
Van groot geluk naar diep verdriet.

Een miskraam, hoe kort ook is altijd super verdrietig Heleen, precies om die reden die jij noemt.
Of je nu 6 weken zwanger was of al een stukje verder, het is een droom die uiteenspat en dat doet pijn.

En die tijd ja, dat is voor ons hier allemaal een dingetje, het gevoel hebben dat je niet zoveel tijd meer hebt om je wens in vervulling te laten gaan is gewoon een rotgevoel.
Hopelijk kun je toch nog een poging doen in Duitsland voor je 43e.
Bij NG hebben ze geen anesthesisten, daarom mogen zij geen volledige narcose uitvoeren, alleen pijnmedicatie mogen zij doen.
Voor mij was dat afdoende, maar als dat voor jou niet het geval is dan is NG idd geen optie.
Voor algehele narcose ben je dan op een ziekenhuis aangewezen en die hanteren meestal ook max leeftijd 42, ook vanwege dat het dan niet meer vergoed wordt als je 43 geworden bent.

Het is idd een kutzooi en ik weet niet zo goed wat te zeggen behalve dat ik je veel sterkte wens en in gedachten een dikke knuffel geef!

[Bailey2021]

Hi allemaal,

Na een hele lange tijd weer een update van mij.

Inmiddels 27,4 weken zwanger van 2 meisjes na een terugplaatsing van 2 embryo's op dag 3.

Super trots op de meiden, ze groeien goed!

Ik lees zoveel blijdschap en verdriet bij het teruglezen, dit lijkt wel de grootste rollercoaster waar je in kan zitten.

En ookal ben ik al zover, ook ik zit boordevol onzekerheden.

Ik moet zeggen dat het verwerken van mijn miskraam in augustus en de ivf pas later zijn begonnen.

Ben al vroeg gestopt met werken, ik was op. Emotioneel is een zwangerschap na een miskraam niet meer onbevangen.
Dat heb ik echt onderschat. 

De meisjes doen het heel goed, en hopelijk voor hun blijven ze nog lekker even zitten.

Ik wilde dit even zeggen omdat een positieve test dus blijkbaar niet betekent dat je gelijk intens gelukkig bent, ik ben daar echt met mijn naasten over gaan praten want ik dacht dat dit alle problemen zou oplossen maar praat erover want het is een ontzettend heftig traject. 
Tuurlijk ben ik super dankbaar en trots maar daardoor lijkt er ook gelijk geen ruimte te zijn voor alle emoties van het afgelopen jaar.

Ik heb zoveel respect voor jullie allemaal, zwanger of niet!

Liefs xxx

[Chrissy]

@Heleen79 Jeetje, wat een verdrietig bericht  Hoopte zo dat jou het geluk ook was gegund! Dikke knuffel! Een miskraam hakt er -zoals Kitje zegt- altijd in: Maakt niet uit hoeveel weken je zwanger bent. Je bent aan de ene kant blij omdat je een positieve test hebt en aan de andere kant blijf je altijd die angst houden. Net als Kitje was die angst pas ook bij mij voorbij toen ik haar dagelijks ging voelen en een lieve echoscopiste zei: 'Owh, maar dit kindje gaat echt wel geboren worden hoor!' Pas toen durfde ik er een beetje in te gaan geloven. 

Wat jullie zeggen: Misschien is het inderdaad nog eens goed om een gesprek met die fertiliteitsarts aan te gaan. Ik merk inderdaad dat zij nog vaak in mijn gedachten verschijnt. Zeker nu rond deze tijd weer.  Ze heeft me heel vaak het gevoel gegeven dat ik 'achterlijk' was, dat ik iets fout had gedaan, ik het gesprek over dat we maar 1 IVF poging zouden doen niet goed had onthouden, gezegd dat ik te oud was en maar eerder had moeten komen, want dat zij dan meer kansen had gehad etc. Nou durf ik wel te zeggen dat ik niet de domste ben en mijn man ook niet, maar dat zij ons het gevoel wel heeft gegeven dat het onze eigen schuld was, terwijl het om zo een gevoelig onderwerp gaat! Aan de andere kant hebben we toen tegen elkaar gezegd: Streep door dat ziekenhuis en we gaan verder kijken. Aan de andere kant zou ik er wel andere vrouwen mee kunnen helpen: Vrouwen die niet zo weerbaar zijn of die het geld niet hebben om verder te gaan bij een kliniek. 
Heb zelfs nog even overwogen om in een ander ziekenhuis te gaan bevallen om deze reden. Gelukkig werkt zij op een andere afdeling en verwacht ik haar niet tegen te komen en anders is het misschien maar beter voor haar als ze niet bij mijn bevalling aanwezig is  

Inmiddels hier alweer 2 weken met verlof en een spannende tijd breekt aan. Het meisje is nog steeds te groot en ze heeft volgens mij nog genoeg te eten in m'n buik, want ze maakt nog geen aanstalten om uit huis te gaan Over 5 dagen krijg ik een doorverwijzing om te worden ingeleid. Ik vind het heel spannend, maar kijk er ook naar uit om haar te ontmoeten 

[Kitje]

Heel herkenbaar wat jij schrijft @Bailey2021 ik heb dat ook zo ervaren met mijn zwangerschap.
De onbevangenheid die ik had destijds met mijn zoon was compleet weg nadat het mis ging in 2020 waardoor ik een heel groot deel van deze zwangerschap in angst heb geleefd en ik eerlijk gezegd pas echt opgelucht was toen zij huilend op mijn buik gelegd werd.
Huilend.... dus ademend... levend!
Dat was ook het eerste wat ik zei, nog voordat ik vroeg of zij een jongen of een meisje was, ik was zo opgelucht en blij, ondanks dat ik haar al heel vroeg voelde bewegen en ik op den duur haar ritme herkende en contact met haar kon maken, toch was er ergens die angst...Het gaat toch niet mis....

Het verwerken van een miskraam, of een verloren zwangerschap, het verlies van een kindje, een droom die geen werkelijkheid kan worden, een toekomstbeeld dat uiteenspat is iets waar je eigenlijk jaren lang de tijd voor nodig hebt om enigszins te kunnen verwerken.
Ik wil het niet eens 'een plekje geven noemen' want zoiets geef je geen 'plekje' je leert ermee leven, je leert je leven anders indelen, dat kost jaren de tijd om zoiets te leren, voor elkaar te krijgen, tijd die wij (helaas) niet hebben, want je wilt toch verder met je toekomst, je droom om mama te mogen worden, dus ga je door en dan lukt het wel opeens en bij jou nog wel met 2 kindjes! 
De verwachting die de omgeving dan heeft is dat jij op een roze wolk zit, jij wil dat zelf ook heel graag, alleen dat kan dus niet want je hebt helaas aan den lijve ondervonden dat het leven en een zwangerschap nu eenmaal geen roze wolk is.

Goed dat jij erover gepraat hebt, want opkroppen is ook de manier niet denk ik.
Mensen die nooit een miskraam of verlies van een kindje hebben meegemaakt weten niet hoe het voelt, die kunnen niet bevroeden wat voor angsten er door ons hoofd en lichaam gieren soms, een miskraam is heel heftig, ook een prille zwangerschap die mis gaat is heftig, het is een groot verdriet/verlies dat ik zelf enorm onderschat heb.
Het is het grootste verdriet (en geloof mij ik heb al veel verdriet gekend in mijn leven) wat ik ooit gehad heb, ik ging er kapot aan zowat.

Ik ben heel dankbaar en blij voor het prachtige gezonde meisje dat ik heb mogen krijgen en toch voelt het verdriet om hem nog levensgroot, dat voelt dan ook weer dubbel want dat voelt dan ondankbaar naar haar toe, want als hij was blijven leven was zij er niet geweest en zij is zo leuk, zo lief, zo mooi, zij geeft mij zo een enorm groot gevoel van geluk en intense dankbaarheid, ik had haar nooit willen inwisselen, liefst had ik ze gewoon allebei gehad/gehouden, maar dat ging niet.

Het is wat jij zegt een rollercoaster, boordevol met onzekerheden en angsten en dat mag ook gewoon joh.
Je moet van helemaal niemand op een roze wolk zitten, als er zo af en toe een grijs wolkje voorbijdrijft dat is ook helemaal prima.
Hier was het ook echt niet allemaal roze wolken, echt niet, accepteer en probeer tussendoor te genieten van 2 prachtige wondermeisjes die inmiddels zo volgens mijn berekening alweer een weekje of 32 oud zijn.

Goed dat je gestopt bent met werken, denk aan jezelf en je meisjes, zorg goed voor jezelf, jij weet wat het beste voor jou is.
Doe wat goed voelt voor jou en de omgeving, schijt aan hebben, jouw leven, jouw lichaam, jouw meisjes, jouw gevoelens.
Hopelijk hou je ze nog een weekje of 5/6 binnen en kom je dan eens vertellen hoe het verder verlopen is.
Of eerder, als je behoefte hebt een een luisterend oortje oid.
Ik wens je iig alle geluk toe en probeer zo nu en dan te genieten van jouw wondertjes!

Nou @Chrissy jij hebt inmiddels je inleiddatum gekregen, die jij natuurlijk niet gaat vertellen (geef je groot gelijk), of misschien is ze er zelfs al wel, zo niet, dan wens ik je veel succes met de laatste loodjes en de bevalling!
Niet vergeten nog eens te komen vertellen hoe het je vergaan is hoor, want ik ben heel benieuwd!
Spannend zo he? Die laatste weekjes/daagjes.

Wat fijn dat je zon lieve echoscopiste had, zo iemand heb je gewoon nodig in een traject als dit.
Mijn dochter liep ook van begin af aan voor op groei, aan de ene kant baarde dat dan zorgen want een te grote baby kan ook weer allerlei complicaties veroorzaken, maar aan de andere kant was dat ook weer prettig want over de babietjes die goed groeien maken ze zich over het algemeen geen zorgen, of veel minder zorgen of het allemaal wel goed gaat daarbinnen.
Jij hebt gewoon een goed gevulde placenta waar zij dagelijks lekker van snoept, ik kan haar geen ongelijk geven.

Maak je niet te druk erover hoor, bij mij was er ook een hele toestand en ik kreeg allerlei adviezen over hoe een grote baby te moeten baren, nou zij flodderde er zo uit hoor en daarbij was ze nog ruim onder de 4 kg, dus tja, zo enorm was ze nu ook weer niet....
En nu nog niet, ze is nu bijna 5 maandjes oud en begint nu net naar maatje 68 te gaan, met haar gewicht van 6,5 kg is ze mooi gemiddeld, net een klein beetje boven het 0 lijntje met zowel haar lengte als gewicht, dus ze is perfect in verhouding.

Nog even over die gynaecoloog.....
Op de een of andere manier ging ik er vanuit dat het een hork van een kerel was geweest, nu lees ik dat het gewoon een vrouw was?!
Een VROUW!
Die zou toch beter moeten weten zeg, wat een ongelooflijke trut, jeetje.
Ik kan nog plaatsvervangend boos worden zeg.

Onbegrijpelijk dat iemand met zo weinig compassie voor een ander op die positie zit, dat werk doet, het is zo'n precair onderwerp, mensen die dit traject in stappen hebben vaak al zoveel geprobeerd, of zijn niet voor niks niet piepjong meer voordat ze eraan beginnen, om nou zout in de wonde blijven strooien lijkt me dan ook niet het juiste.
We weten allemaal wel dat we beter 10 jaar eerder hadden kunnen beginnen en als onze levens dan zo waren zoals ze nu zijn hadden we dat ongetwijfeld ook gedaan, maar onze levens liepen anders waardoor wij NU pas op dit punt zijn aangeland.

En dan maar 1 IVF poging, je krijgt toch niet voor niks 3 vergoed?
DRIE dus, niet alleen maar eentje, maar DRIE!
Dit is omdat het gros van de vrouwen binnen die 3 pogingen dan wel zwanger wordt.
Ook jonge vrouwen hebben soms meer nodig dan alleen maar 1 poging, wat een zwamwijf is het toch.

En moet je nu eens kijken, gewoon op het eind (of misschien al wel bevallen) van een prachtig meisje na een IUI gewoon.
IUI die niet eens telt als IVF poging, waarvan je er weet ik hoeveel vergoed krijgt door de verzekering, wat slechts een heel erg klein beetje hulp is van buitenaf, zoveel minder dan IVF en dat is jou gewoon gelukt.
Geloof niet dat ik iemand hier in ons 40+ forum gehoord heb die via IUI op onze leeftijd zwanger is geraakt, volgens mij iedereen hier met IVF of ICSI en jij flikt dat gewoon.

Ik merk aan jou dat het jou nog altijd veel doet, begrijpelijk ook.
Als ik jou was zou ik toch het gesprek aan gaan, of stuur haar een email, het kan je opluchten.
Daarbij hoef je niet lelijk of onbeschoft te doen, vertel haar gewoon wat het met jou gedaan heeft, hoe jij je gevoeld hebt, dat mag best hoor, want het heeft jou een ongelooflijk kutgevoel bezorgd, dat mag ze best weten.
Schrijf een brief en vraag in het ziekenhuis of je het aan haar mag overhandigen, of dat zij dat voor je doen.
Nou ja, dat moet natuurlijk niet allemaal, maar het kan jou helpen om het hoofdstuk gyn-bitch af te sluiten.

Nou Chrissy, als het nog niet zo ver is, dan wens ik je heel veel succes met de bevalling en de tijd erna, geniet van je meisje en je verlof, lekker in het voorjaar/zomer, heerlijk genieten!

[Mini123]

Goedenavond, Wat een schat aan informatie is er te vinden op dit forum! Is er momenteel nog iemand anders bezig met een IVF traject? Ik ben 41 jaar en wij zijn pas begonnen aan ons eerste ICSI- traject. 
 

[Kitje]

Helaas is het hier heel stilletjes de laatste tijd @Mini123 maar fijn te horen dat je wat aan de informatie hebt gehad die wij allen gepost hebben hier.
Het zijn voornamelijk eigen ervaringen en onderzoeken dat we gedeeld hebben, hopelijk heb je er wat aan.
Ik ben momenteel niet in traject, ik ben een half jaar geleden bevallen van een gezonde dochter, heb nog wel een cryo, maar ik heb momenteel nog geen plannen deze te laten terugplaatsen, maar misschien dat er nog meiden aansluiten hier die wel in traject zitten, ik heb het als heel prettig ervaren om mijn ervaringen en gevoelens te kunnen delen met mensen die weten en snappen wat er in je omgaat, het is geen gemakkelijk traject, met veel ups en downs, hoop en verdriet.
Ik wens je heel veel succes toe met je eerste ICSI traject, je zal binnenkort wel een echo hebben denk ik om te kijken hoeveel eitjes er groeien bij je, hopelijk heb je flink veel eitjes om te oogsten!
Als je zin hebt kun je altijd een berichtje achterlaten hier om te laten weten hoe het met je gaat, ik kom af en toe nog weleens kijken, maar ben niet zo heel vaak meer online hier.
Groetjes!

[Chrissy]

Lieve allemaal, 

Het is alweer bijna 8 weken geleden, maar eind mei is ons mooie meisje geboren. Gezond en wel! En.... Ze was ook helemaal niet zo groot als ze werd ingeschat! Was dat bij jou ook niet zo @Kitje? Inmiddels is het een flinke dame die al 5 kilo weegt hihi.  

Uiteindelijk wel ingeleid, maar toen liep ik al bijna tegen de 40 weken. Zat er ook behoorlijk doorheen tegen het einde en voelde me daar ook weer slecht over, want ik wilde dit toch zo graag? Nog moeten praten als brugman om uiteindelijk op tijd ingeleid te worden. De fertiliteitsarts had ons namelijk benadrukt om niet langer dan 40 weken door te lopen ivm de achteruitgang van de placenta, maar hier in het ziekenhuis wilden ze daar nog niet zo aan zucht... 

Uiteindelijk wel een hele fijne bevalling gehad (tenminste, tot zover dat kan) dus het ziekenhuis heeft het weer een beetje goed gemaakt met me  Ik was ook heel snel weer hersteld na de bevalling. Ik hoor het de kraamverzorgster nog zeggen tegen mijn man: "Ze herstelt heel snel voor een oudere moeder". Jawel, wij oudere moeders kunnen dat gewoon 

Deze tijd denk ik nog regelmatig terug aan vorig jaar rond deze tijd.... Toen net de deceptie in het ziekenhuis achter de rug en net aangeklopt bij de fertiliteitskliniek. Nog al die onzekerheid of onze grootste wens ooit nog in vervulling zou gaan. Het verdriet en toch ook weer de hoop die ze ons in de kliniek weer gaven. Ik hoor het de oudere arts nog zeggen: :"Je moet altijd hoop blijven houden". En inmiddels ligt er een mooi en heel gezond meisje in mijn armen. 

Meiden die hier nog meelezen: Houd vol! Net na mijn 42ste verjaardag ben ik zwanger geraakt van een gezond kindje. Het is dus zeker mogelijk en laat je niks aanpraten door artsen die het denken beter te weten. 

 

 

[Kitje]

Proficiat @Chrissy wat een fantastisch nieuws!
8 Weken alweer, wat gaat het snel he?
Fijn dat ze niet zo groot was als vantevoren ingeschat, bij mij viel het ook reuze mee, ze zat op de +1 lijn dus dat is helemaal prima, die heeft ze een poosje gevolgd, daarna ging ze aan het dalen, nu zit ze tussen 0 en -1 vinden ze ook prima.
Ze ontwikkeld zich goed, plast en poept, met borstvoeding zien ze dat wel vaker dat ze in het begin heel hard groeien en dat het later stabiliseert.
Ze krijgt inmiddels ook hapjes natuurlijk, ze is nu bijna 7 maanden en heeft maatje 68 weegt ruim 7 kg.
Ik heb even nagekeken wat zij woog met 8 weken, ze was toen ook 5 kg, toen zat ze nog op de +1 lijn ongeveer.

Ze hebben je wel lang door laten lopen zeg, jeetje, waarom doet een ziekenhuis niet wat een fertiliteitsarts adviseert?
Dat zeggen ze toch niet voor niks?
Gelukkig dat het uiteindelijk wel goedgekomen is, maar dat je hebt moeten praten als brugman zal niet fijn geweest zijn.
Ik had gelukkig een gynaecoloog in het ziekenhuis die dat zelf al bedacht had, ze zei hetzelfde als jouw arts, niet voorbij de 40 weken laten gaan, eerder inleiden.

Gelukkig dat je nog een fijne bevalling hebt gehad uiteindelijk, ja, wat is fijn, een bevalling is nooit fijn denk ik, maar als je er met een goed gevoel op terugkijkt dan is het goed toch?
En dat je de zwangerschap aan het eind beu was moet je je niet schuldig over voelen hoor, dat heeft iedereen! Ik ook!
We wilden dat heel graag idd, maar die laatste loodjes zijn heel zwaar, voor iedereen, de zwangerschap is ook enkel een doel om dat te verkrijgen wat je graag wil, een kindje en dat is ons mooi gelukt!

Wat een stomme opmerking van die kraamverzorgster, alsof je daar op zit te wachten en alsof wij, iets minder piepjonge moeders al een soort van oma's zijn.
Tegen mij zeiden ook veel mensen... Maar je bent een stuk ouder nu!
Ja? En? Dus? Ik ben gezond, dus?
Heb er niks mee geleden met de bevalling en kuierde zelf naar het bureau voor de 2 weken afspraak daar (half uurtje lopen enkele reis).
Ik voelde me prima, zij deed het goed en de gebroken nachten vond ik ook reuze meevallen.
Het leek wel alsof iedereen er een punt van maakte behalve ik.

Die arts had helemaal gelijk.
Mijn huisarts zei destijds, de kansen zijn misschien niet hoog, maar als je niks doet is het sowieso 0.
Elke kans, hoe klein ook, is een kans.
En zie, je grootste wens is in vervulling gegaan, met IUI notabene! Niet eens IVF.

Ik sluit me helemaal aan bij jouw woorden Chrissy, neem alle kansen die je krijgt met beide handen aan, laat die artsen maar lullen!
Geniet van je wondertje, maar dat komt vast goed. 
 

[Paulma]

Lieve dames!

Ik ben een hele tijd afwezig geweest. Ik heb echt een pauze genomen was alles, zelfs toen mijn man en ik in februari hebben besloten nog 1 laatste poging in Brussel te willen ondernemen heb ik besloten er tot ik weer aan de hormonen ging er echt niet mee bezig te zijn. En dus ook hier niet te komen. Dat is best aardig gelukt moet ik zeggen, niet alleen het hier niet komen maar ook echt even los koppelen.

Maar daardoor heb ik van alles gemist!!

@Kitje zo fijn dat jij en je meisje elkaar steeds beter leren kennen, ze is inmiddels al 8 maanden ongeveer? Ik hoop dat je heerlijk van je meisje geniet  en de combinatie met werken ook een beetje gaat. Ik kan mij voorstellen dat je er niet naar uit keek. Maar hopelijk heb je inmiddels wel een fijne balans. is die stomme collega er nog? Die je zo slecht trok aan het einde?  of hadden de hormonen en vermoeidheid ook wat invloed?

@Chrissy Van harte gefeliciteerd met de geboorte van je dochter! Het blijft fantastisch dat jij "gewoon" via IUI dit wondertje hebt gekregen. Ik hoop dat het goed gaat met jullie

@Heleen79 Wat ontzettend verdrietig!! Ik begrijp wat voor ontzettende rollercoaster het is geweest. Van ongelofelijk blij en opgelucht dat je zwanger kan worden tot ongelofelijk verdrietig dat het mis is gegaan. Helaas heb ik, en vele op dit forum vergelijkbare ervaring. Lukt het om ook kracht te putten uit het feit dat je zwanger kan raken? Of is dat nog te vroeg of misschien werkt dat voor jou niet zo? Ik hoop dat je inmiddels eventueel weer verder kan. 

@Mini123 welkom, haha het recht om dat te zeggen heb ik bijna niet. Aangezien ik er nogal even tussenuit ben geweest. Maar.... misschien ben ik wel een relevante op dit moment voor je. Want ik ben in juli met mijn 4de ICSI traject gestart. Na 3 keer in NL, nu in België Brussel, Jette). Ik ben benieuwd waar je staat in je eerste ICSI traject en de resultaten tot nu toe zijn! Als je het leuk vindt hierover dingen te delen, of vragen te stellen. Dan lijkt mij dat gezellig.

@Bailey2021 wat heerlijk dat je zwanger van twee meisjes bent! Inmiddels ben je denk ik al bevallen? Hopelijk is alles helemaal goed verlopen, is toch extra spannend met een Tweeling zwangerschap. Het lijkt mij heel bijzonder een tweeling, en op onze leeftijd extra top (als het medisch allemaal goed gaat) omdat het dan misschien lukt om 2 kinderen te krijgen waar onze leeftijd kan zorgen dat het na elkaar lastiger is. Ik hoop dat de meisjes lekker tot week 38 zijn blijven zitten en gezond en wel nu in je armen liggen.

Korte status update van mijn kant. Misschien weten jullie nog dat ik in NL mijn 3 ICSI pogingen heb benut in 2020 en 2021. Ik heb twee keer een miskraam gehad (1 keer na een verse Terugplaatsing van ICSI 2), en 1 keer een Missed Abortion bij een natuurlijke zwangerschap 3 jaar geleden.  Mijn laatste ICSI poging in NL in december 2021 eindigde met een enorme domper, aangezien na een mislukte terugplaatsing van de twee verse embryo's de enige cryo die ik in december wilde laten terugplaatsen is niet goed ontdooid.

Mijn man en ik hebben echt even de ruimte genomen om te overwegen wat we gingen doen. We hebben ook echt nagedacht om te stoppen na 5 jaar proberen en bijna 3,5 jaar medische molen en alle teleurstellingen. Maar we hebben ook gesproken om nog 1 laatste keer een poging te wagen. En omdat het totale traject zo stom eindigde met dat niet goed ontdooien en omdat we in de toekomst geen spijt willen hebben dat we het niet een keertje in het buitenland hebben geprobeerd. We hebben ook heel serieus gesproken over eventueel werken met donor materiaal (eitje of volledige embryo) maar daar heel bewust niet voor gekozen. Ik twijfel er niet aan of we net zo veel van een kindje hadden gehouden als dat wel succesvol zou zijn maar voor ons allebei bleek dat niet de route te zijn. We wilden het nog 1 keer met ons eigen materiaal proberen. En na een beetje onderzoek gekozen voor België, Jette in Brussel. 

Ik kan niet zeggen dat ik het een war bad vind in België, dat had ik wel eens op een forum gelezen maar ik vond het vooral groot en onpersoonlijk. Eigenlijk veel meer dan het Nederlandse Ziekenhuis. En wat een ellende met file. ALTIJD file bij Antwerpen, vaak bij Breda en 1 keer al bijna twee uur vast gestaan tot we in Utrecht waren vanuit Amsterdam. We zijn bijna elke keer de nacht ervoor al in Brussel gaan slapen om geen file stress te hebben en we meestal ook al vroeg de afspraak hadden.

Dus we hebben nu een 4de ICSI ondernomen en ik mag vrijdag een bloed test doen. Vreselijk spannend dus weer!! 

IK heb allerlei extra onderzoeken ondergaan, en eigenlijk blijft de conclusie dat alles er goed uit ziet, mijn bloedwaarden, vorm baarmoeder, hoge AMH voor mijn leeftijd, sperma. Dus geen nieuwe inzichten. En eigenlijk bijna hetzelfde gedaan als in NL. Alleen een kort protocol waar ik in NL altijd eerst met de pil ben gestart en daarna relatief lang prikken en hormonen gebruiken. Hier begon ik gewoon met Gonal F (300, dat is ook een verschil) op dag 2 van mijn cyclus en had ik op dag 11 al een punctie. Er zijn 13 eicellen geoogst, 7 rijp, 5 bevrucht en op dag 3 nog 4 in de race. Eigenlijk was het plan tot dag 5 door te ontwikkelen maar het lab heeft er voor gekozen toch op dag 3 de verse TP te doen. Het was een A kwaliteit, 8 cellig en geen fragmentatie. De overige 3 lieten ze wel tot dag 5 door ontwikkelen. Ik moet nog te horen krijgen of en hoeveel dat gered hebben (ik verwacht 1 of 0). Ik heb wel veel meer pijn gehad dan in NL, omdat ik tegen over stimulatie aanzat. Maar gelukkig met rust, veel drinken en paracetamol was het beheersbaar.....

Dit gaat onze laatste poging zijn. Ik merk dat ik dat ongelofelijk spannend vind. Aan de ene kant wil ik graag weten wat de status is, om het eventueel ook een plek te gaan geven. Aan de andere kant vind ik het zo eng dat ik dan met lege handen sta en ook de hoop een einde heeft.

Dus lieve dames... weer spannend!!

Liefs

 

 

[Paulma]

Het blijft spannend....ik heb dus afgelopen vrijdag een bloed test gedaan en er is HCG... Maar het is maar 16. Dat is de ondergrens van wat ze willen zien. Dus komende woensdag weer bloed geven.... PFFFFF extra heftige verlengde wachtweken op deze manier!

[Kitje]

Lieve @Paulma sorry, ik zie je berichtje nu pas, ik kom hier niet zo veel meer, het is een beetje rustig geworden op dit forum jammer genoeg.
Wat een mooi bericht dat jullie toch besloten hebben voor die vierde poging te gaan, vind het ook een slim plan dat je dat ergens anders doet, wellicht hebben ze in Belgie ook nog andere methoden die wel werken voor jou.
Wat knap dat je overal even afstand van genomen hebt ook, even rust en tot jezelf komen is helemaal niet verkeerd soms.

Ik weet dat nog ja, dat je laatste traject zo stom eindigde, kan me ook heel goed voorstellen dat het voor jou ook voelde alsof iets niet afgemaakt was toen en dat je dan later geen spijt wil hebben, dat kan ik me zo goed voorstellen.
Daarom besloot ik toen ook die laatste ultieme poging te doen, net als jij heb ik toen alles compleet anders gedaan, of het daardoor kwam weet ik niet, maar het leverde me mijn meisje op en ik ben nog elke dag dankbaar dat ik toen toch besloten heb een allerlaatste poging te doen.

Wel fijn op zich dat alles er goed uit ziet bij jou, maar wat stom dat het dan toch telkens niet lukt, of mis gaat, waar zou dat dan aan liggen toch?
Kreeg jij in NL minder dan 300 dan? Ik heb zelf altijd 300 gehad, van Menupur dan, maar dat is wel vergelijkbaar met Gonal dacht ik, ik kreeg de hoogste dosis, meteen al, vanaf de eerste poging.

Je had wel een mooi aantal eitjes en embryo's, hopelijk dat ze alle 3 die over gebleven zijn goed genoeg waren om in te vriezen, weet je daar al meer over intussen?
En een A kwaliteit 8 cellig klinkt helemaal top, op dag 3 'moeten' ze ook zo rond de 8 cellig zijn dus dan loopt die mooi op schema.
Het zou je  toch een keer gegund moeten zijn lijkt mij, maar het is nog mega spannend zo voor jou nu je nog verlengde wachtweken hebt door een wat lagere HCG waarde in je bloed.

Van wat ik begreep gaat het op zich niet zozeer om de waarde, maar dat het mooi oploopt, het zou iedere 48 uur (dacht ik) verdubbeld moeten worden, die waarde, dat is mij toen verteld iig en sommigen maken heel veel HCG aan, anderen minder, dat zou ook verklaren waarom sommigen heel ziek worden en anderen veel minder, die hebben dan minder HCG in het bloed (ergens gelezen).

Ik hoop zo Paulma dat je nu eindelijk eens een keertje geluk mag hebben en dat dit kindje here is to stay!
Dat je morgen gewoon te horen krijgt dat het HCG mooi gestegen is, ik zal zo hard voor jou duimen!

Mijn meisje is inmiddels ongeveer 7,5 maand oud, dus je zat bijna goed met 8 maanden  en ik geniet nog elke dag van haar.
Ik ben zo blij en dankbaar dat ik haar mama mag zijn, dat zij in mijn leven is gekomen, het is zo'n heerlijk grietje.
De combi met werken gaat op zich wel, gelukkig kan ik nu gebruik maken van deels betaald ouderschapsverlof, dus ik hoef nog niet al mijn uren te werken, maar ik was echt zo niet klaar destijds om aan het werk te gaan, ze was nog zo jong en het voelde voor mij zo niet goed haar weg te moeten brengen, ook al is de opvang super lief voor haar, het voelde vreselijk.

Jammer genoeg is de stomme collega er ook nog steeds, het lag niet aan mijn hormonen hoor of vermoeidheid dat ik die man niet trok, ook andere collega's hebben er heel veel last van, dus ja, dat was dan nog een reden dat ik niet uit keek om weer aan het werk te gaan.

Ik wens je heel veel succes morgen Paulma, ik hoop en bid voor jou dat de uitslag goed is EN dat je nog 3 cryo's hebt die je uiteindelijk niet nodig gaat hebben omdat deze gewoon lekker gaat plakken!

Groetjes en veel liefs!



 

[Paulma]

Bedankt voor je lieve bericht @Kitje!

Je hebt helemaal gelijk dat de stijging veel belangrijker is dan de absolute waarde. Ik weet van een jaar geleden dat ik inderdaad niet heel snel HCG aanmaak, maar toen was die in 3 dagen wel verviervoudigd. Dus dat was toen prima, ondanks dat ze het wat laag vonden als absolute waarden. Het is toen toch mis gegaan met 5.6 maar dat is niet te voorspellen ondanks een mooie stijging in HCG. Daarnaast was ik bij mijn MA ook niet super misselijk toen alles nog wel goed ging dus ik denk dat ik van nature idd laag in HCG zit.

Ik had natuurlijk wat berekeningen zitten maken, en dat gaf nog wel wat hoop. Als mijn HCG van 16 zou verdubbelen de eerste 48 uur en dan nogmaals in de volgende 72 uur, zou ik namelijk op dezelfde waarde komen als ik ongeveer een jaar geleden op 18 DPO zat. In tussen had ik wel wat symptomen, maar ja ik nam ook progesteron, dus kan daar net zo goed van komen. En heel veel symptomen had ik ook weer niet. Dus twijfel, twijfel, twijfel...

En inderdaad helaas.... woensdag bloed laten namen en de waarde was maar 26. Dus helemaal geen mooie stijging. Nu ben ik gestopt met de medicatie en wacht ik tot het los komt (is natuurlijk zo pril, dat het hopelijk mee zal vallen). Helaas ook geen enkele cryo goed genoeg op dag 5 om in te vriezen. Daar was ik al bang voor.... Dus we zijn klaar... zonder resultaat.

4 keer zwanger in 5 jaar proberen, meer dan 3,5 jaar medisch, en dit is het einde met lege handen....

Ik vond deze laatste keer mentaal zo ongelofelijk zwaar. Ook al voor de HCG van 16, de wachtweken leken wel de zwaarste ooit van de afgelopen jaren, alsof je al die teleurstellingen van de afgelopen jaren met je mee draagt en daarnaast ook weet dat het je finale poging is. Dus extra beladen. En dan hielp die verlenging van spanning ook niet.... Ik kan het niet meer opbrengen, dus dat is wel heel  duidelijk geworden. Dit was de laatste poging, wij stoppen. Ondanks het verdriet en dat die wens altijd zal blijven bestaan.... Maar ik kan en wil mijn leven niet meer on hold zetten en ben bang dat ik er mentaal aan onder door ga als ik dit nog eens zou proberen. 

Ik ben heel blij dat sommige van jullie een hele andere uitkomst hebben! Ik wens jullie het allerbeste en heel veel liefde, maar voor mij stopt het hier!

Wel ga ik nog kijken welke medicatie ik nog over heb (in elk geval een niet aangebroken spuit van Gonal F die 450E waard is geloof ik). Heeft iemand van jullie een idee hoe ik die aan iemand kan geven die een traject zelf moet betalen? Wij hebben dit nu ook allemaal zelf betaald en dat valt niet mee.... Dus ik wil de overgebleven spullen eventueel graag doneren in plaats van teruggeven aan de apotheek.

 

Liefs

[Kitje]

Oh nee, wat ontzettend rot @Paulma ik werd er zelf gewoon verdrietig van om jouw bericht te lezen en ik weet niet zo goed wat te zeggen.
Hoopte zo dat het nu eindelijk zou lukken bij je en dat je wat of iig een cryo zou hebben nog.

Ik weet zo goed hoe zo'n laatste poging voelt en hoe zwaar het is, het is zo een mentaal zwaar traject, dat is gewoon niet te beschrijven.
Hopelijk dat jullie steun kunnen vinden bij elkaar de komende tijd, om dit proces wat eigenlijk gewoon een rouwproces is te kunnen doorstaan.
Goh, Paulma, ik heb echt geen woorden.... Wat ongelooflijk k!

Ik wens jullie heel veel sterkte en geluk toe.
En wat lief dat je wat jij overhebt aan medicatie wil doneren aan iemand die het zelf moet betalen.
Ik heb zelf ook moeten betalen, het kost veel geld, dus dan is het fijn als je ergens wat op kunt snorren.

Als je het terug geeft aan de apotheek dan wordt het vernietigd, dus dat is heel erg zonde, zou ik zeker niet doen.
Alles aan medicatie wat de apotheek verlaat mogen ze niet meer terug nemen, ook niet als het in dichte dozen zit, dus dat gaat zo de vuilbak in.

Hier op dit forum kun je ze aanbieden, maar je mag dan niet de gehele benaming noemen geloof ik, want het openlijk verhandelen van medicatie is niet toegestaan, maar dat moet je zelf maar ff kijken, ik zal een linkje erbij doen van welk Topic het is, maar mocht die het niet doen, dan moet je hier op dit forum kijken bij 'hormonen'

En anders kun je ook altijd een nieuw topic openen binnen het 40+ forum want daar zullen de meeste mensen zitten die zelf moeten betalen denk ik.

https://ivfmoeders.nl/forum/42-hormonen/

Lieve Paulma, wat hoopte ik op een ander bericht en een andere uitkomst voor jou, ik wens je het allerbeste met heel mijn hart.
Je bent zo een lieverd, ik had het je zo gegund.....

Knuffel, xxx

[Chrissy]

@Paulma Wat ben je toch een lieverd en wat had ik het jou ook zo gegund! Het is inderdaad een zwaar traject waar we allemaal in hebben gezeten. Neem de tijd om te rouwen, want ook dit is rouwen en rouwen is zwaar, heel zwaar! 
Dikke knuffel voor jou!