Ga naar inhoud

Door DIK en DUN meisjes


Aanbevolen Berichten

Geplaatst

Met mij gaat het wel hoor! Ik ben gewoon echt niet goed in mijn hummetje de afgelopen weken. Het is gewoon al met al een beetje veel geweest denk ik. Gerard is het afgelopen jaar heel erg druk geweest met zijn studie en we hebben weinig tijd samen gehad. Naast zijn studie en allebei een volledige baan ook nog drie mislukte behandelingen. Ik ben iemand die altijd wel door sjouwt en ik moet alles kunnen en goed doen van mezelf en ik denk dat ik een klein beetje te weinig recht heb gedaan aan het feit dat het allemaal niet niks is. Plus nog weer een keer de confrontatie van het opnieuw tante worden, mijn moeder die ziek is en zorgen rondom grootouders. Ik vind het gewoon moeilijk om echt stil te staan bij hoe pijn het eigenlijk doet dat we na zes behandelingen nog met lege handen staan. Aan de ene kant zou ik morgen weer willen beginnen, aan de andere kant gewoon helemaal niet. Ik ben bang om echt in mijn pijn te duiken, het te ondergaan zeg maar, er doorheen gaan ipv altijd maar de vrolijke meid uit te willen hangen die alles wel trekt en alles aan kan. Bah gewoon!

En in de loop van de maanden zijn Gerard en ik elkaar een klein beetje kwijt geraakt. We zijn maar door blijven rennen, letterlijk en figuurlijk. We hebben allebei heel erg ons eigen leven, gerard heeft heel ander werk dan ik, onze diensten lopen vaak langs elkaar heen (we hebben allebei wisselende diensten, gerard heeft ook s'avonds vaak adviesgesprekken met klanten) en vaker dan twee keer per week eten we niet samen. Door de week zijn we zelden samen thuis. De weekenden dat ik vrij ben zijn we wel echt samen. Ik vind het opzich heerlijk om mijn eigen gang te kunnen gaan maar dit is denk ik wat teveel van het goede. Gerard moet nog een jaar studeren maar we moeten toch kijken dat we dit laatste jaar anders aan gaan pakken.

We hebben het er ook wel over gehad om samen met een therapeut wat gesprekken te gaan voeren.

Het is gewoon een warboel in mijn hoofd.

Met mijn moeder gaat het matig, ze wordt nu toch wel zieker hoor van de chemo's maar ze is zo'n bikkel! Ik ben zo trots op haar! ze werkt b.v. nog steeds zoveel mogelijk, je hoort haar niet klagen! Ze heeft nu haar zesde chemo erop zitten en heeft nu een paar weken rust (op onderzoeken na). In september begint ze weer met een reeks van drie, daarna weer een paar weken rust en dan nog drie chemo's.

Opa is weer thuis uit het ziekenhuis. Mijn grootouders zijn al oud (2 in de 80 en 1 in de 90) dus we moeten er rekening mee gaan houden dat we ze kwijt gaan raken maar daar wil je niet aan met elkaar hé!

Nou ja, lang verhaal...opzich gaat het wel maar echt optimaal eigenlijk niet zeg maar...

  • Reacties 29,8k
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

  • Henne

    3759

  • Tool

    2772

  • Sylvino

    2275

  • elinorac

    2259

Top Posters in dit Topic

Geplaatst

Esther het gat best hoor, en wat je zegt, nu actiever dan de afgelopen 25 weken onderhand....het rommelt, voelt als flinke menstruatiepijn en moet op mijn ademhaling letten. Mijn man is met zijn vader weg, zal blij zijn als ie thuis is!

 

Maar wat Henne ook vraagt, hoe gaat het bij jou.. / jullie? Is G. Nu ook helemaal klaar met zijn studie?

Geplaatst

oh apenheul ligt hier om de hoek maar ik heb zo niks, totaal niks, met apen! Zulke gekke beesten vind ik het!

Geplaatst

oei babeth...dat klinkt toch wel wat serieuzer! Hoe laat verwacht je je man thuis? Zit er ook regelmaat in?

Geplaatst

Ik heb nagenoeg gelijk met je gepost...

 

Heftig alle zo te lezen meid , eigenlijk is het nog een wonder dat je overeind staat!

Gelukkig zien jullie samen ook dat zo doorblijven gaan geen optie is, en wat goed om er hulp bij in te schakelen, dat inzien is al een erg grote en zo belangrijke stap.

Sommige "moeilijke" omstandigheden zou je eigenlijk even uit moeten kunnen schakelen hè? Ik zou willen iets voor je te kunnen betekenen, maar wat.... In ieder geval lijkt het mij ook niet verstandig ( los van wel of niet door eventuele pijn aan) om nu een nieuwe poging te ondernemen, het vergt zo veel ( maar dat weet je als geen ander)....

ik wens je alle sterkte met je moeder (die de bikkelgenen duidelijk doorgegeven heeft) en je grootouders!!

 

Liefs Babeth

Geplaatst

Half uur zoiets, dacht dat het kwam omdat ik moest plassen maar nee.....ik weet het niet, voelt niet als een harde buik maar echt laag onderin.

Ik verwacht hem uiterlijk met een half uur, ik wil hem niet bellen want dan hoort hij direct mijn stem en gaat dan als een bezetene rijden

Ach wie weet het begin maar ze valt er niet zomaar uit...dat is alleen op tv ;-)

Geplaatst

Nee tuurlijk vallen ze er niet zomaar uit...gek mens :laugh:

Maar toch fijn om, als het echt gaat beginnen, het vanaf het begin samen te doen. Oh ik word plaatsvervangend zenuwachtig voor je! Zou wat wezen als het nu echie gaat worden!!!

 

En wat betreft wat we voor de kiezen krijgen...ik ben zo geneigd om te denken dat het zoveel erger kan! Je hoort zoveel narigheid om je heen (hier b.v. of op mijn werk) dat ik vaak denk...Es, niet zeuren, het valt reuze mee als je kijkt naar andere mensen. Aan de ene kant is het denk ik goed om te relativeren enzo maar aan de andere kant is dat ook wel een valkuil...het doet geen recht aan mijn eigen situatie. Het voelt zo snel kleinzerig om te zeggen dat je veel meemaakt, het zwaar hebt. Snappen jullie?

Mijn vader zong vroeger vaak het volgende liedje...:happydance: we zullen doooooooorgaan...zei de kip tegen de haan, we zullen doooooooooooorgaan....etc

Nou ja, dat was ons motto en dat zingt zo vaak door mijn hoofd als ik sippig ben...zo van huplakee...er weer tegenaan meid! Niet zeuren, kom op.

Maar nu gaat dat niet zo goed eigenlijk :(

Geplaatst

Es, ik hoor het je zeggen "het gaat best goed hoor", maar eigenlijk..... Ik begrijp helemaal dat je door wilt gaan, niet in wilt storten en dus eigenlijk te weinig aandacht en tijd geeft/neemt voor het verdriet en de stress van het afgelopen jaar. Het doorbikkelen heb je duidelijk van je moeder :-) maar soms mag je ook gewoon toegeven dat het niet lekker gaat natuurlijk. Dat betekent helemaal niet dat je dan gelijk depressief bent of in auto storten, je hebt misschien gewoon even een time out nodig. Door (tijdelijk) te stoppen met behandelingen pak je een deel rust geruggensteund, maar er blijft in je hoofd wel van alles aan de gang. en dan idd ook nog de studie van g erbij (wat ik overigens naast de behandelingen bewonderenswaardig vind!), de ziekte van je moeder, zorgen om je grootouders en je zusje, onregelmatige diensten. Het is veel en veel te veel voor een mens, zelfs al ben je nog zo'n bikkel. Aarzel niet om met iemand te gaan praten, al is het bijvoorbeeld een vriend(in), iemand op werk, een vertrouwenspersoon, de predikant.... Je hoeft niet gelijk naar een therapeut als je dat niet ziet zitten maar je moet wel je verhaal kwijt, even horen dat het normaal is om verdriet te hebben en niet altijd vrolijk te kunnen zijn. Want altijd voor anderen klaar staan en er dan zelf bij inschieten,.... Da's niet goed hoor meisie. En jij en g komen er zeker wel uit. Heb jullie samen gezien, oké alleen op film maar toch.... Er zit zoveel liefde, die is alleen een beetje in de verdrukking gekomen door de ellende. Laat de liefde winnen!

Geplaatst
Moet toch ook eens naar blijdorp, woon notabene in Rotterdam en ben er nog nooit geweest! wil altijd nog eens met m'n neefjes naar de apenheul :-)
Ik vind apenheul zo ontzettend leuk, willen we ook weer naar toe en Blijdorp is ook lekker om te wandelen, wel een dag uitkiezen dat het wat rustiger is
Geplaatst

Babeth manlief al thuis hoop ik. Mis uien wil ze eeruit!

 

Esther samen met iemand babbelen is een aanrader, roep het vaker maar is echt zo.

Wij gaan ook weer.

En je moet jezlef niet uit het oog verliezen maar ook elkaar niet.

Het afgelopen jaar is dit er ook bij ons in geslopen, we zien elkaar reelatief veel maar leven compleet langs elkaar heen door alle ellende hier. J. Kan thuis geen rust vinden en is alleen maar met vliegen bezig of zit op de club, we hebben hi veel ruzie over. Heb ook gezged dat als we zo doorgaan het niet redden en dat we elkaar weer terug moeten vinden en dan in de kleine dingen. Samen eten, thuis wel te verstaan, filmpje kijken, hond uitlaten en de jaarkaart voor een dierentuin hoort daar ook bij.

Wij konden geen rust meer bijj elkaar vinden en voordat je het weet is het gat misschien te groot. Wetend dat er een probleem zou kunnen zijn is stap 1. Met alles wat er nu ook bij jullie speelt en door studie, werk is kan dat erin sluipen.

 

Lieve Esther hou je taai en zorg voor jezelf!

Geplaatst

Wat rot syl dat het bij jullie ook matig gaat. Ik begrijp dat J eigenlijk het huis een beetje uitvlucht? Het zit hem idd ook in de kleine dingetjes...maar ook in het geestelijk echt weer samen op 1 lijn komen. Weten van elkaar wat er in je omgaat, meer 'levelen' zeg maar. De uurtjes die we wel samen zijn zijn we ook echt wel samen (idd filmpje kijken, samen winkelen, uit eten etc). Hier hebben we de afgelopen weken echt wel op gelet maar ik merk dat dit nog niet maakt dat we ook echt tot een dieper niveau komen. En dat is toch echt wel waar ik behoefte aan heb, wat ik nodig heb.

Jullie hebben ook samen enorm veel voor de kiezen gehad trouwens!

Ik merk gewoon dat veel dingen minder lopen als we wat verder uit elkaar groeien, seks komt er op deze manier b.v. ook echt niet van. Ik kan dat gewoon niet. Ik moet echt het gevoel hebben dat we geestelijk 'samen' zijn voordat ik daar aan kan beginnen (en nou ben ik al niet zo'n knuffelkont :happy8:).

Gerard en ik hebben in het begin van ons huwelijk 1,5 jaar relatietherapie gehad. We hebben een enorm slechte start gehad maar zijn daar echt goed uitgekomen. Het is gewoon een wonder als ik kijk naar hoe wij gestart zijn en hoe fijn we het hebben gehad samen in de jaren erna. Er is ook echt geen sprake van uit elkaar gaan ofzo maar er moet wel weer even keihard gewerkt worden hier. En eigenlijk heb ik daar zelfs weinig puf en zin in op het moment...slecht hé!

Geplaatst
Es, ik hoor het je zeggen "het gaat best goed hoor", maar eigenlijk..... Ik begrijp helemaal dat je door wilt gaan, niet in wilt storten en dus eigenlijk te weinig aandacht en tijd geeft/neemt voor het verdriet en de stress van het afgelopen jaar. Het doorbikkelen heb je duidelijk van je moeder :-) maar soms mag je ook gewoon toegeven dat het niet lekker gaat natuurlijk. Dat betekent helemaal niet dat je dan gelijk depressief bent of in auto storten, je hebt misschien gewoon even een time out nodig. Door (tijdelijk) te stoppen met behandelingen pak je een deel rust geruggensteund, maar er blijft in je hoofd wel van alles aan de gang. en dan idd ook nog de studie van g erbij (wat ik overigens naast de behandelingen bewonderenswaardig vind!), de ziekte van je moeder, zorgen om je grootouders en je zusje, onregelmatige diensten. Het is veel en veel te veel voor een mens, zelfs al ben je nog zo'n bikkel. Aarzel niet om met iemand te gaan praten, al is het bijvoorbeeld een vriend(in), iemand op werk, een vertrouwenspersoon, de predikant.... Je hoeft niet gelijk naar een therapeut als je dat niet ziet zitten maar je moet wel je verhaal kwijt, even horen dat het normaal is om verdriet te hebben en niet altijd vrolijk te kunnen zijn. Want altijd voor anderen klaar staan en er dan zelf bij inschieten,.... Da's niet goed hoor meisie. En jij en g komen er zeker wel uit. Heb jullie samen gezien, oké alleen op film maar toch.... Er zit zoveel liefde, die is alleen een beetje in de verdrukking gekomen door de ellende. Laat de liefde winnen!

 

Ik ben ook reuzetrots op Gerard hoor wat hij het afgelopen jaar heeft gedaan! Alle drie de punctie en terugplaatsingen vielen precies in zijn tentamen periodes. Hij doet een hbo opleiding in drie jaar ipv vier en hij is niet zo'n hoogvlieger wat leren betreft maar hij fikst het maar mooi! Hij heeft nog drie hertentamens staan van dit jaar en dat is alles! Vind het zo stoer!

Ik denk dat ik ook wel een klein beetje moeite heb met het aangeven van mijn eigen grenzen, naar familie toe, op het werk. Het altijd klaar willen staan voor een ander heb ik ook van mijn mamsie geërfd :happy:!

Geplaatst

Wbt seks is hier ook minder, ik wil ook weer op 1 lijn zitten en als hij om 22.00 thuiskomt heeft hij wel zin, nou ik niet hoor, dus weer ruzie. Gaat ook weer snel voorbij dat wel.

De basis is goed maar er zitten wat deukjes in zeg maar. Aks dat weer goed is volgt de rest.

Ben ik te volgen :-)

Geplaatst

Luid en duidelijk Syl ;-)

 

Denk dat bij ons allemaal de basis prima is, anders was het allang geknald met wat we allemaal meemaken. Denk ook dat we allemaal de deukjes herkennen. Je verwerkt dingen anders, gaat anders met de hele situatie om. Ik heb fysiek lang nodig om te herstellen van dingen en ben er daardoor mentaal ook langer mee bezig. J is letterlijk van het uithuilen en opnieuw beginnen. Dat hij voor mijn gevoel 'gewoon' doorging met zijn leven terwijl ik thuis zat met de ellende, heef hier ook voor flink wat strubbelingen gezorgd. Idd ook helemaal geen behoefte aan sex in die periodes, wat dacht hij wel! Aan de andere kant wil hij juist heel graag met mij leuke dingen ondernemen, wat door mijn fysieke gekwakkel niet kan. Dus hij was ook boos op mij.

 

We hebben het er op een gegeven moment goed over gehad. De aanleiding was een persoonlijk jaarplan dat ik moest maken op werk. En niet alleen over werk, maar ook privé. Dat was enorm confronterend, heb ik hier ook nog over geschreven geloof ik. Maar het was ook een eye opener. We zagen in dat we helemaal niks leuks meer samen deden, alleen maar nare dingen meemaakten en zorgen. We hebben toen een paar afspraken gemaakt, bijvoorbeeld om eens per maand samen uit eten te gaan, niet meer op zondag schoon te maken en zo nog wat dingen. Sindsdien praten we ook weer veel meer. We moeten heel erg oppassen dat de klad er niet in komt, maar we hebben het er in ieder geval over. En wat Syl al zegt: dat is het begin.

Geplaatst

sorry.. loop weer hopeloos achter...

 

Maar het gaat hier even niet zo goed......

 

Ik heb vandaag van 10.00 tot 16.00 op de eerste hulp doorgebracht.. Krioelend op mijn bed van de pijn.

 

Na een morfine spuit ging het wel iets beter, maar was geen leuke dag.

Uitslag is uiteindelijk een niersteen. Hij zit gelukkig ondertussen al vlak voor de blaas... nu dus 'alleen nog' uitpiessen.

 

Donderdag al urine ingeleverd, omdat ik vermoedde dat ik een blaasontsteking had. Dit was niet het geval, maar 's middags wel naar de huisarts geweest. Die gooide het op een geprikkelde dikke darm.

Vrijdag ging het al wel weer beter. Maar vanochtend was het foute boel. Ik heb eerst nog advies willen vragen aan de huisartsenpost of het verstandig was om nog een zakje laxeer te gebruiken. Ervaniut gaande dat die spastiche darm klooide, maar na overleg met de arts moesten we meteen komen.

 

De arts heeft een injectie diclofenac gegeven, maar dat werkte voor geen meter. Hij wilde eventueel ook wel morfine geven, en dan konden we wel weer naar huis. Maar dat zag JW niet zitten en heeft aangegeen dat hij naar het ziekenhuis wilde.. Nou ja, daar ging de arts uiteindelijk danmee accoord.

 

In het ziekenhuis krioelde ik echt door mijn bed heen. En uiteindelijk een morfine injectie gehad. Door naar verloskunde, omdat ze problemen met placenta, of de ruptuur uit wilde sluiten. De arts heeft gevoeld, maar dat leek allemaal goed. Dus weer terug naar de ehbo. Ondertussen begon gelukkig de morfine te werken, en kon ik een beetje meer ontspannen.

 

Door voor een uitgebreide echo, en daar kwma na goed zoeken. Hij deed het gelukkig heeeeeel secuur, heeft echt cm voor cm mijn buik afgezocht en ook nog mijn baarmoeder ed bekeken, vond hij een niersteen.

 

Nu dus aan de pijnstillers en terug mijn bed in.

 

Ik kan wel janken, niet alleen van de pijn, maar het ging net beter, waren net een keer met z'n 3-tjes buiten geweest, en nu dit.....

Ik baal er zo ontzettend van... maandag moet JW weer naar zijn werk!!!

 

Sorry voor mijn ego bericht, ik ga echt alles nog bij lezen, maar heb nu even de puf niet.

 

Trouwens...... iedereen heeeeel erg bedankt voor de kaartjes en kleine cadeautjes...... het ontroerd me enorm, en er vloeien de nodige traantjes bij jullie kaarten....

Geplaatst

Gats Simba wat naar zeg. En daar kun je zooooo'n pijn van hebben. Nu dus afwachten tot ie naar buiten komt? Ook nog pijnlijk lijkt me, brrr..... Veel sterkte meis, hoop dat het snel gaat. Eenmaal eruit moet het over zijn toch?

Geplaatst

he bah simba wat een ellende! Nierstenen kunnen ze toch ook vergruizen als hij te groot is? Heb je dit wel nagevraagd? Schijnt enorm veel pijn te schelen bij het uitplassen!

Geplaatst

Simba wat klinkt dat pijnlijk, dit mag niet gebeuren in jullie kras tijd. Maar je bent nu thuis. En JW maandag weer werken maar als jij nog ziek bent kan hij hopelijk iets regelen.

 

Beterschap en sterkte met uitplassen.

 

Henne communicatie heeeeel belangrijk.

Goh wij praten hier echt over alles zeg, toch snel even profiel foto aanpassen :-)

Geplaatst

Simba, wat ontzettend pijnlijk, een niersteen. Zuslief noemde het pijnlijker dan haar drie bevallingen bij elkaar. Sterkte ermee, hopelijk is hij er net zo snel uit (of nog sneller) dan jullie mooie meisje.

 

Babeth??? Spannend

 

Sandra, fijn dat er nu duidelijkheid is in hoe en wanneer. kan je jezelf daarop proberen voor te bereiden (in hoeverre dat gaat).

 

Fren, dat is schrikken. Echt rustig aan doen! En niet voor een paar dagen, maar de komende twee weken alles op een lager pitje zetten.

 

Syl en esther, ik denk dat het wel goed komt met jullie deuken. Maar zo te lezen is dat geen makkelijke weg.

 

Hier gaat mijn uitgerekende datum voorbij, had ik ook verwacht. Maar baal er toch behoorlijk van. Niet dat het uitmaakt of hij een week eerder of later komt maar ben bang dat hij niet vanzelf komt en heb niet echt fijne herinnering aan de inleiding vorige keer. Daarnaast is geduld is nooit mijn sterkste kant geweest. Ben een beetje pissed op mijn vk. Maja, er is geen andere hier. Maandag op controle en wilde dat ik dit ergens anders kon doen. Ze is zo laks. Op aanraden van het ziekenhuis had ik mezelf op GBS laten testen. Vorige zwangerschap had ik deze bacterie ook. Wat blijkt, jawel, ben nog steeds actief draagster. Wat betekend dat ik aan een antibioticainfuus zal moeten onder de geboorte om het risico voor ons kleine manneke dat hij besmet wordt met steptokokken te beperken. Op zich geen big deal maar ik heb dit al twee keer eerder aangekaart bij mijn vk, of ik hier niet op zou moeten laten testen omdat ik dit de vorige keer had. Dat was niet nodig volgens haar. Natuurlijk ben ik blij dat ze in het ziekenhuis hier anders over dachten maar voor hetzelfde geld was ik al bevallen en had zij mijn zoontje aan onnodig risico blootgesteld. Nou ja, deze hormonenbom (ik op dit moment) zal proberen me er niet te druk over te maken want ik weet zeker dat als ik dit morgen terug lees ik denk, wat maakte ik me druk om niets...

Sorrie voor mijn geklaag dames. Ik weet dat ik zo veel geluk heb met deze zwangerschap en merel, wens jullie allemaal dit geluk!!!!!

Geplaatst

Ursela, het kan er volgens mij gewoon allemaal zijn hier hoor, ook jouw klaag gebeuren, ik lees het en denk ook gadverdarrie, en echt niet wat zeurt ze nou! Je hebt er volgens mij wel recht op om hier van te balen, hormonenbom of niet!!! Ik ga gewoon duimen dat de kleine zich spontaan mag gaan melden ; - )

Fren, ik hoop dat het weer rustig is bij jou? Brr, het schijnt zo veel voor te komen, maar daar heb je op zo'n moment natuurlijk niks aan....sterkte meis

Simba, jij een niersteen, brrr....dat was wel een heel erg partijtje pijnlijk....en net nu, wat ongelofelijk jammer!!! Bekijk het nu even rustig hoe het het morgen gaat, en als je nog steeds beroerd ben, aarzel niet om hulp te vragen, je bent nog aan het bijkomen van de bevalling en nu dit, das niet niks hoor, knuffel van mij!

 

Nog even bijgelezen, en over de relatieperikelen. Erg herkenbaar hoor. Ik kan alleen maar zeggen dat het werken blijft, en al helemaal met de MMM. en dat als het niet lekker gaat...het direct tussen de lakens effect heeft...klopt ook als een bus. Ik vind jullie wel fijnk eerlijk, EDR en Sylvino en Henne, denk dat er wel meer meiden zijn die blij zijn met de duidelijke taal en de herkenning.

 

Moe van dagje sporten en shoppen, bankhangen en bijkomen, liefs voor iedereen, sab jij even met name, spannend (pregnylavond toch?) voor jou, nog heel effies, en dan heb je de punctie achter de rug!

Geplaatst

Ceeke, jij dus een baarmoederonsteking, ik hoop dat de antibiotica heel snel gaat aanslaan, en je je snel beter voelt, dikke knuffel! Duim voor je dat je snel naar huis mag xxx

 

Babeth, gaat het een beetje daar met dat gerommel? Je houd ons wel in spanning......

Geplaatst

Ursela nog 3 uur kan nog net.....

En klagen mag hier, zou daar zelf ook van balen. Je wilt toch dat alles zo goed mogelijk verloopt. Zo zie hè maar weer dat je veel zelf in de gaten moed houden.

 

De sla is in huis maar ben zo moe dat ik het drankje nog even uitstel!

 

Sab succes met de Pregnyl.

 

Eef veel plezier met bankhangen, hier ook gezellig met zijn tweetjes.

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.




  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden