Ga naar inhoud

De pauze meisjes


Aanbevolen Berichten

  • Reacties 1,4k
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

Top Posters in dit Topic

Geplaatst

Hope hope en Jackie, hier nog zo'n bijzonder geval.

 

 

 

Afgelopen zondag heb ik een terugplaatsing gehad van een hele mooie 8-cellige embryo. Er waren 5 bevruchtingen (van de 9), die allemaal hele mooie embryo's zijn geworden. Een was 9-cellig en de anderen 8-cellig. De arts verwacht wel dat de overige 4 zullen kunnen worden ingevroren. Leuk was ook dat we via een schermpje konden zien dat de embryo werd opgezogen en daarna bij ons werd teruggeplaatst.

 

 

 

Maar.... er is iets vreemds met onze emmy's aan de hand. De arts heeft wat langer overleg gehad met de embryoloog en heeft ons het volgende uitgelegd:

 

Zodra een eicel bevrucht is, kunnen ze dat zien aan de 2 voorkernen die ontstaan. Die voorkernen zijn maar een paar uur zichtbaar, dus dat wordt exact getimed. Bij ons hebben ze dus de voorkernen niet gezien, en de vorige keer dus ook niet. Ze dachten dus dat geen enkele eicel bevrucht was, maar de volgende dag waren er toch delingen te zien.

 

 

 

Nu komt dit heel zelden voor. Het kan dus komen doordat onze emmy's wat vroeger of wat later dan die paar uur de voorkernen laten zien, zodat de embryoloog ze mist. Maar wat ook kan is dat een eicel DENKT bevrucht te zijn en gaat dan spontaan delen terwijl er helemaal geen bevruchting is. Die deling gaat door tot ongeveer 8 cellen. Ik zei dus meteen dat je bij onze cryo's de cellen al niet meer kon tellen, dus dat gaat dan al niet op. Omdat wij toch 2 zwangerschappen hebben gehad, waaruit 1 kind is geboren, gaan ze niet van het "nepembryo-scenario" (zo noem ik het dan maar even) uit. En het zou ook wel heel erg toevallig zijn als alle 5 de eicellen hetzelfde zouden doen.

 

 

 

Ze gaan dit morgen en in de komende weken bespreken, want wellicht is er bij ons toch iets aan de hand. Mijn gevoel zegt van niet, maar je weet nooit.

 

 

 

Nu maar hopen dat ik ze over 2 weken kan bellen dat ze niet verder hoeven te zoeken naar oorzaken omdat ik een positieve test heb!

 

 

 

Ik wil ook wel een apart topic maken? Dacht nl. dat ik de enige was, misschien zijn er wel meer meiden dit dit hebben meegemaakt. Dan kunnen we alles een beetje bijhouden wat er allemaal gebeurt rondom onze emmy's.

Geplaatst

Hi Luna,

 

 

 

Ik vind dat wel wat, een apart topic. Het is tenslotte ook een heel apart iets ! Ik kon er helemaal NIETS over vinden, tot ik Jackie's verhaal en daarna jouw verhaal las. Wil jij die topic maken ? (ik ben daar niet toe bevoegd ??)

 

 

 

Ik was toevallig net op de poli, maar alle fert.artsen waren ziek en dus zat er een gynaecoloog. Zijn reactie was dat dat ECHT NIET kan. Dan was de eicel dus WEL bevrucht ! Nou, mooi niet dus !! Ze hebben mij ook heel duidelijk gezegd dat het OF een eicel was die zelf aan het celdelen was gegaan OF toch een embryo (wel 7-cellig, maar niet zo'n 'mooie' ) die ze terugplaatsten.

 

Bij jouw was het in ieder geval wel een 'mooie' zoals je aan gaf.

 

Wel frustrerend hè, dat je niet eens weet of het wel echt een bevruchte eicel is die teruggeplaatst is !!! Ik kon het wel aardig van me af zetten onder het mom van: een kleine kans is OOK een kans !!! Maar nu het mislukt is, komen die frustraties er ook extra uit hoor !!! Maar goed .......... het enige wat we kunnen doen ..... is VERDER gaan !!!!

 

 

 

Succes !!!!!!

Geplaatst

Hoi Hope hope!

 

 

 

Raar dat die gyn dat zegt. Heeft er zeker ook nog nooit van gehoord, net als wij hahaha!! Ik denk dat de fertiliteitsarts en de embryoloog het wel beter weten. Tuurlijk hoop ik dat het echt niet kan, maar dan hadden ze dat wel gezegd lijkt me.

 

 

 

Het andere topic heet "Geen voorkernen toch embryo???"

Geplaatst

Hoi allemaal !

 

Gister het gesprek met de gyn gehad - als we toen niet hadden gezegd dat we maar één poging zouden doen, hadden ze zonder nadenken de tweede poging gestart, oftewel, de resultaten waren goed, in die zin, goed genoeg om door te gaan.

 

Nu is het aan ons om te besluiten een tweede poging te doen of niet. En de meningen zijn daar nogal (erg) over verdeeld .......

 

Mijn vriend blijft vasthouden aan het feit dat we toen hadden afgesproken één poging te doen om in ieder geval het gevoel te hebben er alles aan gedaan te hebben. Of we daarna verder zouden gaan als het niet zou lukken, daar hebben we het eigenlijk niet over gehad. En daar staan we dan. Ik heb naar aanleiding van hoe ik me tijdens die eerste poging gevoeld heb en de resultaten (bijna 40 jaar, 9 follikels, 5 bevrucht) toch wel het gevoel dat ik een tweede en eventueel 3e poging aan kan.

 

Het grote verdriet komt pas op het moment dat zelfs na de 3e poging als die niet zou lukken definitief wordt dat er geen broertje of zusje komt. Of dat grote verdriet komt dus nu als we er samen niet uit komen en er ook geen broertje of zusje komt. Voor mijn gevoel is het nu dan "zuurder" omdat ik twee pogingen laat liggen.

 

We weten wel dat we er geen maanden over moeten doen hier uit te komen. Maar als de meningen zo uit elkaar liggen wordt het zo'n beladen onderwerp dat je het er ook niet iedere dag over gaat hebben.

 

Het stomme is, dat mijn vriend wel aan geeft heel graag nog een kindje te willen. Hij weet ook dat zonder "hulp" van het ziekenhuis dit niet gaat lukken.

 

Zo dubbel allemaal ..............

 

 

 

Evie

Geplaatst

Wat een moeilijke positie waar je je in bevindt Evie, ik kan me heel erg goed voorstellen dat je nu niet wilt stoppen.

 

Voor je gevoel heb je er nog niet alles aan gedaan want er zijn nog 2 pogingen!

 

Onbewust focus je je toch op 3 pogingen en de kans dat het de eerste x lukt is toch heel klein.

 

Voor je gevoel ben je even een stapje dichter bij een "baby" geweest en die stap terug doen is al moeilijk maar nog verder terug.....

 

 

 

Mijn vriend had ook zoiets van ik weet niet of ik nog een poging wil gaan doen want het heeft zo'n impact in ons leven en mischien weer een teleurstelling.

 

 

 

Maar gelukkig zijn we nu weer op 1 lijn en gaan we, als de arts die mening deelt, voor nog een poging.

 

Ik hoop voor je dat jullie er ook samen uitkomen!

 

 

 

lieve groet Jackie

Geplaatst

Jackie, dat is precies wat het is, het maakt zo'n impact op je leven, het kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn dat we elkaar kwijt raken tussen alle echo's en spuiten door .... en dat zal ook wel niet, maar ja, als de meningen over zoiets verdeeld zijn, wordt het toch wel heel lastig. Ik bedoel, als het nou de kleur muurverf is van de woonkamer, dan kom je daar eerder uit als bij dit ..... :)

 

Het zal wel goed komen, hoop ik. Hij heeft tenslotte toch ook de wens op een broertje of zusje, en zonder ziekenhuis gaat dat niet lukken .......

 

 

 

Evie

Geplaatst

Hoi Evie,

 

 

 

Ik herken je verhaal, al hebben wij niet van tevoren afgesproken dat we maar 1 poging zouden doen. Ik vind namelijk dat je er pas 'alles aan gedaan hebt' als je 3 pogingen hebt gedaan... Ik ga over een paar weken beginnen met poging 2. Mijn vriend werkt wel mee en wil graag een broertje of zusje, maar als het niet komt, ook goed. Hij doet het echt voor mij en aan de ene kant vind ik dat jammer, maar aan de andere kant denk ik: dan maar zo, ik weet dat hij wel nog een tweede kind wil. Alleen als het aan hem lag zouden we het aan de natuur over laten... Maar dat kan ik me niet meer veroorloven omdat ik 40 ben en de kans op een natuurlijke zwangerschap heel erg klein is.

 

 

 

Ik zou proberen hem te overtuigen dat het pas na 3 x proberen voorbij is, is een cliché maar hij hoeft er tenslotte veel minder voor te doen dan jij...

 

 

 

Succes!!

 

 

 

Caroline

Geplaatst

Hoi Caroline,

 

klinkt een beetje als hetzelfde verhaal - ook in ben bijna 40, als ik de natuur zijn gang laat gaan gebeurt er helemaal niets en wordt ik dus ook niet zwanger, we hebben wel al een zoontje van bijna 4, willen wel nog een kindje maar denken anders over doorgaan met de MMM....... Moeilijk hoor allemaal !

 

Het is volgens mijn vriend ook een stukje bescherming tegen een hoop verdriet en teleurstelling, hij ziet mij natuurlijk al 2,5 jaar min of meer iedere maand "in elkaar storten" als het wéér niet gelukt is ....... na de miskraam natuurlijk helemaal. Zo blij dat het na 3 kuren Clomid gelukt was en toen ging het mis ........

 

Ik weet het soms ook allemaal even niet meer, heb het gevoel dat ik teveel loop te pushen, maar ja, die wens naar een zwangerschap is ook zo aanwezig ........ het gevoel dat we nu "stil staan" doet daar ook geen goed aan .......

 

 

 

Evie

Geplaatst

Lastig is dat toch, die keuze om wel of niet door te gaan. Het enige wat ik ervan kan zeggen is luister naar je gevoel en praat erover. En....focus niet op dat getal 3. Dat is een verzekeringskwestie en heeft niks met je kansen te maken! Uit meerdere onderzoeken blijkt dat pas na de 5e poging de slagingspercentages niet echt meer toenemen. De keuze wordt na een 3e poging anders en moeilijker omdat er ook een financiele component bij komt, dat wel.

 

 

 

Zelf denk ik dat je niet vooraf kunt zeggen hoeveel pogingen je gaat doen. Elke poging is anders en je moet per keer bekijken of je het beiden aankunt en wilt. Fysiek, mentaal, soms ook financieel. Kan je relatie / gezinsleven het aan? Wil je de investering in tijd, energie etc. nog een keer doen? Hoe ga je met nog een eventuele teleurstelling om?

 

 

 

Ik heb een kennis die na de 2e keer gestopt is omdat ze het echt niet meer trok. Ik heb ook een collega die al 7 icsis achter de rug heeft. Beiden hebben voor zichzelf de juiste beslissing genomen. En dat kun je alleen samen doen.

 

 

 

Praat erover waarom je wel of niet door zou willen gaan en wat dat zou betekenen. Als ik heel erg rot was van de hormonen zei mijn vriend ook wel eens we stoppen ermee. Maar als we dan beseften dat het dan dus echt over en uit was konden we dat besluit toch niet nemen.

 

 

 

Wat denk ik vooral belangrijk is, is dat je ondanks de grote wens voor jezelf zeker weet dat het ook goed is zoals het is. Hoe moeilijk ik het ook heb met eventuele kinderloosheid, ik weet zeker dat we samen ook gelukkig zijn en blijven. Daardoor kunnen we samen ook nog wel een nieuwe poging aan, ook als het een teleurstelling wordt.

 

 

 

Pffff, wat een verhaal.... we hebben natuurlijk net zelf die moeilijke beslissing ook weer moeten nemen. Ik wilde ook zo graag rust, niet meer naar het ziekenhuis, weten waar we aan toe zijn. Maar ik merkte dat ik helemaal geen rust kreeg van het idee te stoppen. Ik werd er juist onrustig van! Nu we besloten hebben door te gaan is de rust er wel en kan ik ook 'genieten' van de pauze die we nemen.

 

De wens wordt niet kleiner, hoe zou dat kunnen. Alleen gaat op een gegeven moment de 'ellende' zwaarder wegen. Op dat punt zou ik zelf onmiddelijk stoppen.

 

 

 

Ivf heeft enorm veel invloed. Maar stoppen ook. De wens blijft, het verdriet ook. Dus wat je ook beslist, makkelijk gaat het voorlopig helaas nog niet worden. Uiteindelijk is het gewoon allemaal zwaar K*T!! Om het zo maar even te zeggen...

 

 

 

Een dikke knuffel en heel veel sterkte!

 

Henne

Geplaatst

Ik dacht lekker genieten van de pauze en tussendoor een paar onderzoekjes aanvragen maar het loopt toch wat anders.

 

 

 

Afgelopen dinsdag gesprek gehad. Wij wilden vragen naar verdere onderzoeken bij mij.

 

Voor wij iets konder vragen of zeggen begon de proff zelf al over verder onderzoeken, omdat de resultaten van onze embryo's e.d. elke keer zo goed zijn ook na ontdooiing en na de eerste miskraam er nooit meer iets is gebeurt na de tp, ja menstrueren.

 

Gisteren dus bloed laten prikken voor van alles. Hopelijk wordt er wat gevonden, als het maar geen kwestie is van genen want dan is er niks aan te doen.

 

In oktober een baarmoeder onderzoek en begin november de uitslag hierover en wie weet kunnen we er wat aan doen.

 

 

 

Gek dat ik me nu toch weer gespannen voel over de uitslag en die duurt nog wel ff zucht.......

 

 

 

Hopelijk kan ik in die tijd me gedachten een beetje verzetten en er niet te veel aan denken. De batterij was in de vakantie goed opgeladen voor volgend jaar. Nu maar hopen dat ie niet te snel leegloopt.

Geplaatst

hoi hoi Sasje,

 

 

 

Ik ben weer op gesprek geweest bij de gyn vorige week en ik mag 16 sept weer gaan beginnen met suprefact ( lange versie) dan heb ik half okt weer een TP , hoop dat deze een betere afloopt heeft dan de vorige :)

 

 

 

Jij zal toch ook wel weer een TP in okt kunnen krijgen lijkt me aangezien we ongeveer tegegelijkertijd de spuit hebben gehad. Ik ben ondertussen alweer 2 x ongesteld geweest 24 juli en 26 aug.

 

 

 

Iedereen heel veel succes

Geplaatst

Van de week gesprek in Gent gehad. Gezien onze goede resultaten van alle 6 de terugplaatsingen begon ze zelf direct over verder onderzoek voor we een 3e poging in zouden gaan.

 

Direct bloed geprikt voor o.a. genetisch onderzoek, stolling en anti-stoffen en 20 okt een baarmoeder onderzoek.

 

 

 

Zo zit je lekker van de pauze te genieten en nu weer wachten op de uitslagen van de onderzoeken die is op 4 november.

 

 

 

Wachten blijft een crime........

Geplaatst

Hoi hoi allemaal,

 

moet gewoon even iets van me af schrijven, bedankt alvast voor jullie "lezend oog" :)

 

Waardeloos, die eindeloze tranen en discussies, als je over een beslissing als wel of geen 2e (en eventueel 3e) poging bijna lijnrecht tegen over elkaar staat.

 

Sinds het gesprek bij de gyn vorige week ben ik min of meer "uitgeput en ingestort". Heb gister de hele dag in bed gelegen, huilen en slapen, huilen en slapen. Weet werkelijk niet meer hoe of wat. Ben geneigd om te zeggen "we stoppen ermee" maar mijn gevoel is het daar absoluut niet mee eens.

 

Mijn vriend weet heel goed dat als hij vast houdt aan zijn "principe" van dat je je eigen grenzen opnieuw gaat verleggen en niet eerlijk bent tegen over jezelf (omdat je van tevoren hebt gezegd we doen 1 poging en nu ga je toch verder), hij mijn gevoel volledig de grond in boort. Terwijl hij toch ook wel graag een broertje/zusje zou willen voor ons lief kind.

 

Komt er ooit een oplossing ?? Deze beslissing moeten we niet eindeloos blijven afwachten, maar je begint een gesprek samen al in tranen, omdat je weet dat de ander een totaal ander gevoel/mening heeft .......

 

Hoe hou je hoop, moed ?? Op dit moment ben ik ze allebei kwijt, en zou ik niet weten waar ik de energie nog vandaan moet halen om verder te gaan. Voor mijn gevoel kan ik gewoon niet al te lang wachten met die volgende poging, over 3 weken wordt ik 40. Het houdt niet op op de dag dat ik 40 wordt, dat weet ik ook wel, maar hoe langer ik wacht .........

 

Als ik die kleine zie, barst ik in tranen uit, zo graag een broertje of zusje voor hem te willen en ook voor mezelf, en weten dat het zo moeilijk gaat worden, ik weet niet of ik het nog wel kan. Dat komt natuurlijk mede door het feit dat manlief er zo'n ander gevoel bij heeft. Als hij gewoon vanaf het begin gezegd had, we gaan er voor, tot het lukt, alle pogingen, dan had ik allang energie genoeg gehad. Of niet ?

 

Zucht.

 

 

 

Thanks, Evie

Geplaatst

Oh Evie,

 

 

 

Ik heb al eerder op je verhaal gereageerd maar nog maar een keer. Wat ontzettend erg voor je dat jullie er niet uitkomen. Helaas zijn jullie alletwee nodig. Maar wat is nou precies de reden dat hij maar 1 x wilde proberen? Angst voor mislukking? Bezorgdheid om jou? Dat laatste is bij ons ook een beetje zo: mijn vriend vindt het vooral lastig als ik teleurgesteld word. Maar ik heb hem heel duidelijk gemaakt dat dat mijn eigen keuze is en dat ik er mee om kan gaan, er ook rekening mee houd dat het niet lukt.

 

Principes zijn op zich goed om aan vast te houden, maar aan de andere kant loopt het leven nooit precies zoals je denkt, dus ook principes moeten af en toe worden bijgesteld!! Hopelijk ziet hij dat op een gegeven moment toch in.

 

Nogmaal heel veel succes want het is klote wat je doormaakt, ik weet het...

 

 

 

Caroline

Geplaatst

We hebben toen afgesproken (min of meer) we doen het één keer, al was het maar om in ieder geval mij een beter gevoel te geven in de zin van dan hebben we er alles aan gedaan. We hebben het er alleen niet over gehad wat we zouden doen als die ene keer zou mislukken. Hij vindt het oneerlijk tegen over zichzelf om er op terug te komen, z'n grenzen (opnieuw) te verleggen.

 

En inderdaad een groot stuk bescherming tegen het verdriet. Hij voelt natuurlijk ook al 2,5 jaar iedere maand het verdriet en ziet dat dubbel bij mij. Wil mij (en ons) hiervoor beschermen.

 

 

 

Evie

Geplaatst

Maar had hij er de eerste keer ook al moeite mee? Ik probeer te begrijpen hoe die man in elkaar zit. Hij vindt het oneerlijk tegenover zichzelf maar jij dan? Wat is belangrijker: zijn principes of jouw (en eigenlijk ook zijn) grootste wens? Ik hoop niet dat je het erg vindt dat ik dit zo zeg maar ik vind het zo sneu voor je... ik weet welke argumenten er gebruikt kunnen worden en heb het geluk dat mijn vriend in ieder geval meewerkt, al is het niet altijd van harte... en dat gun ik jou ook zo. Ik heb bijna zin om hem te bellen en te zeggen dat ie in dit geval voor jou en jullie gezin moet kiezen in plaats van zijn principes!! maar sorry, dat gaat te ver.

 

 

 

Pfoeh, ik word er helemaal emotioneel van, omdat ik het zo oneerlijk voor je vind... Kan je alleen maar nogmaals succes wensen. Misschien moet je er even een tijdje over ophouden en later (in het nieuwe jaar?) weer proberen over te praten?

 

 

 

Caroline

Geplaatst

Jeetje Evie dat is toch wel het ergste wat je kan overkomen lijkt mij. dat je allebei zo lijnrecht tegen over elkaar staat wat betreft verder gaan of niet.

 

Ik kan je alleen maar alle kracht toewensen. Dat jullie er samen uitkomen.

 

 

 

Sterkte.......

Geplaatst

Hoi Evie, wat heftig voor jullie.

 

Kan de maatsch. werker die verbonden is aan de fertiliteitsafd. in jullie ziekenhuis niks voor jullie betekenen? Het kan enorm helpen als 'een onpartijdig', professioneel iemand luistert, ordent en ondersteunt bij het reflecteren op ál die emoties waar je niet meer omheen kunt om een 'verstandig en beredeneerd' gesprek te voeren...

 

Proberen kan je/kunnen jullie het allicht. Wie weet... dit gaat ook niet zoals jullie beiden graag zouden zien...

 

 

 

Da's misschien nog wel het meest moeilijke, hé? Dat je niet altijd samen opgaat in je manier van doen/verwerken. Soms moet je ieder even een eigen stukje gaan en dat is niet erg, zolang je maar weer bij elkaar uitkomt.

 

Evt. hulp daarbij zoeken is absoluut geen schande; 't is verre van eenvoudig allemaal!!! Succes!

Geplaatst

Nou, het ziet er naar uit dat ik voorlopig een pauze-meisje blijf... Ben vanmorgen bij de huisarts geweest, nadat afgelopen maandag galstenen zijn geconstateerd en ze heeft overleg gehad met de gynaecoloog. Hij zei dat tijdens een zwangerschap de klachten kunnen verergeren dus dat het eerst moet zijn opgelost voordat ik aan poging 2 mag beginnen. 2 oktober heb ik een afspraak bij chirurgie. Ik zou eigenlijk eind volgende week weer beginnen, maar nee, weer wachten...

 

 

 

Caroline

Geplaatst

ook ik blijf voorlopig nog een pauze meisje.

 

heb 15 okt weer gesprek met de gyn over of en wanneer we nu eindelijk mgen beginnen met ivf.

 

doordat ik spontaan zwanger ben geworden afgelopen jaar is hij van mening dat we het nog maar eesn zelf moeten gaan proberen!!

 

wordt hier zo moedeloos van he:lac:

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.




  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden