Ga naar inhoud

De pauze meisjes


Aanbevolen Berichten

  • Reacties 1,4k
  • Aangemaakt
  • Laatste Reactie

Top Posters in dit Topic

Top Posters in dit Topic

Geplaatst

Volgens mij moest ze een dagje in het ziekenhuis blijven. Ik hoop ook dat alles goed is. Ze zal zich ook wel niet direct weer superfit voelen, het is toch best een operatie natuurlijk.

Geplaatst
... 'knap dat we weer vooruitkijken'...och ik weet het niet. Wat moet je anders? Je moet uiteindelijk door. Maar ik vind het wel moeilijk. Afgelopen weekend nog eens goed met mijn schoonouders gepraat en dan moet ik echt wel huilen hoor. Het doet dan zo enorm veel pijn. En ik vind de reacties van mensen om me heen ook moeilijk. Men weet gewoon niet wat ze moeten zeggen tegen ons momenteel en ik voel me een beetje in de kou staan omdat er dus ook bar weinig gezegd word tegen ons. Ik snap wel dat het moeilijk is maar hallo.....hier zijn wij hoor. We zijn niet in een keer andere mensen ofzo. Zeg dat dan tegen ons dat je het moeilijk vind. Maar goed...

 

 

 

Hoi Esther, bovenstaand citaat uit een reactie van jou vind ik zó herkenbaar! Het verschil in jullie situatie en in die van ons is dat wij nog 1 ICSI mogen (die ik maar uit blijf stellen). Dat maakt het anders, jullie zijn meer met afsluiten van deze MMM-periode bezig dan wij.

 

Wat hetzelfde is (denk ik) zijn de wisselende emoties: het volle kracht vooruit willen en dan (soms onverwacht) weer teruggeworpen worden en helemaal boos, verdrietig en teleurgesteld zijn. De pijn!

 

Het uitblijven van reacties van (sommige) mensen om je heen... inderdaad, zeg dat je niet weet wat je moet zeggen, stuur een kaartje met die tekst of alleen simpel 'we denken aan jullie en we leven mee', zoiets.

 

Ik merk zelf dat mensen waarvan ik het niet verwacht wel in een paar woorden dingen bespreekbaar maken, maar mensen waarvan ik het wel verwacht en ook zo nodig heb... daarvan 'krijg ik niks'. Geen woord!

 

Mijn zus stelt zich op als zo'n struisvogel. Is in mei zelf moeder geworden, we waren er meteen en zijn ook blijven komen, vragen en meeleven etc. Andersom: geen woord, niet één keer 'hoe is dit nu voor jullie en hoe gaat het er mee'... doet zeer. Ik probeer me nu voor te houden dat mensen je 'niet iets kunnen geven wat ze niet in zich hebben'. Als ik het toch verwacht raak ik telkens zelf teleurgesteld, irreële verwachtingen zijn het m.bt. sommige mensen. Maar het is zeker pijnlijk!

 

 

 

Wens jullie heel veel sterkte, Esther!

 

Blijvend welkom op dit forum, hoor! Spreek je weer.

Geplaatst

Hey meiden,

 

 

 

Ik heb de afgelopen dagen wel meegelezen, weinig gereageerd. Onder andere ook omdat de pauze me op dit moment toch zwaar valt. Maar het doorgaan ook. Zeg ik nu iets zinnigs? Ik kán het nog niet afsluiten, opgeven en accepteren. Maar ik zie ook zó op tegen een nieuwe behandeling. En ook de mogelijke teleurstelling.

 

 

 

Ik herken dat gevoel zo erg van jullie Esther, dat je wéét diep in je hart dat het over is, maar dat gewoon niet wilt. Het mag niet, het kan niet dat dit ons overkomt.

 

 

 

En dan inderaad die omgeving... Het is zoals Moon zegt: struisvogelgedrag. Soms zou ik wel eens uit willen roepen: als wíj moeten accepteren dat het niet gaat lukken dan moeten jullie dat ook. Ik word kostbeu (sorry) van de verhalen dat het bij die en die toch gelukt is en dat we niet op moeten geven. Terwijl iedereen ziet dat wij gewoon nog heel weinig kans maken. Het lijkt soms ook wel of mensen erop zitten te wachten dat ik instort ofzo. Tegelijk weet ik ook dat mijn ouders, broers en zussen, schoonouders óók verdriet hebben. Maar zeg dat dan, jank een keer samen in plaats van nauwelijks te reageren als ik zeg hoeveel pijn het doet.

 

 

 

Wat mijn zus gelukkig wél gedaan heeft is tegen me zeggen dat ze denkt over een tweede. Ze vond het heel moeilijk om dat te doen, maar ik was er erg blij mee. Natuurlijk verwacht je dat wel, maar als het nu gebeurt is de schok kleiner.

 

Maar verder is het daar ook een soort van 'het moet nu maar over zijn met dat gezeur'. Toen mijn neefje werd geboren zaten wij in de wachtweken van de 1e icsi. We zijn op kraamvisite geweest, maar daarna heb ik er altijd moeite mee gehouden. Ik kom wel en mijn neefje is een schatje, maar ik merk ook dat alles om hem draait. Ik heb mijn moeder al twee maanden niet gezien, als ze haar kleinzoon vier weken niet ziet dan rijden ze er naartoe. Je merkt hoe langer hoe meer dat je zonder kinderen minder belangrijk wordt, buiten dingen komt te staan. In de familie, maar ook in de buurt, onder collega's. Kinderen zijn toch eigenlijk overal wel het belangrijkste bindmiddel, gespreksonderwerp etc. En zonder kinderen horen wij er dus eigenlijk niet meer echt bij. En dat doet haast nog meer pijn dat de kinderloosheid op zich.

 

 

 

Oh meiden, wat een verhaal weer. Het verdriet en de pijn zitten op het moment ook zo hoog. Die wanhoop die je kunt voelen is onvoorstelbaar. Natuurlijk ook doordat ik doodop en ziek ben, maar de afgelopen weken met mijn schoonouders hebben we ook ingehakt hoor. Veel familie gebeuren natuurlijk. Die drie kleine ukkies van mijn schoonzusje en wij hebben niks. Mijn hart brak af en toe als ik mijn vriend met ze bezig zag of als de middelste van twee (mijn grooste fan, ik won het zelfs haast van oma) me weer eens een knuffel kwam geven. Je voelt dan zo dat gemis.

 

 

 

Waar ik steeds slechter mee om kan gaan is het feit dat we er zelf niks aan kunnen doen. Wij zijn mensen die onze verantwoordelijkheid nemen. Als we ons werk niet leuk vinden of er zit iets niet lekker dan doen we iets om dat op te lossen. Ik heb veel tegenslag in mijn leven gehad, maar heb altijd een oplossing gevonden waar ik me goed bij voelde. En nu ben ik totaal afhankelijk van artsen en een heleboel geluk. Je kunt niks doen dan afwachten en hopen.

 

 

 

Het lijkt me ook vreselijk als je zoals sommigen van ons echt afhankelijk bent van anderen die bepalen of je door mag. Je voelt dat zelf nog altijd het beste, afgezien misschien van lichamelijke problemen. Ik hoop dan ook dat het voor ons allemaal snel positief uit gaat pakken. Esther, wie weet komt Unive over de brug en is een 4e poging voor jullie een optie. Of wil je het nu liever echt proberen af te sluiten? Ik heb zelf alle plannen voor de hobbykamer weer in de ijskast gezet. Ik wíl gen hobbykamer, ik wil een kinderkamer! Maar ja, dat is zo makkelijk gezegd.

 

 

 

Brrr, het is ook echt weer om je ellendig en verdrietig te voelen. Hoe zou het met Caroline zijn. Volgens mij is het toch best heftig een galblaas eruit. Weet iemand of dat met een kijkoperatie kan of is het echt een buikoperatie?

 

 

 

Pff, ik zou ons allemaal wel zwanger willen typen, denken, kijken. Helaas. Afwachten en hopen. Dus dat doen we dan maar. Fijn dat ik hier mijn hart weer kan luchten.

 

 

 

Knuffel,

 

Henne

Geplaatst

pff henne zit gwoon te janken hier bij je verhaal!!

 

het is allemaal zooo herknbaar dat het bijna akelig is ook al sta ik niet op het punt waar jij nu staat toch begrijp ik je gevoel en dan van zo goed!!

 

 

 

iedereen heeft een mening over jij met dit die hele malle molen om moet gaan maar zitten er gvd zelf niet in dus kunnen ze er geen mening over hebben en je ook niet helpen alleen maar steunen maar ook dit lukt zoals jullie al zeggen niet altijd en ook ik kan daar enorm van balen.

 

je hoopt gewoon dat de mensen waarvan je houdt je vragen hoe het met je gaat maar de meeste weten gewoon niet hoe en dat frustreert want ze hoeven alleen maar te vragen hoe is het nou??maar ne zelfs dat is vaak te moeilijk.

 

 

 

toen ik in het zh lag voor de bbz ben ik ook echt teleurgesteld door mensen die lieten gewoon helemaal niets horen terwijl ze wel degelijk wisten wat er gebeurd was en ook van de voorgeschiedenis wisten en dan nog hoor je niks dat is zo'n domper maar toch wil ik er niet kwaad om zijn want die mensen zijn gewoon dom en weten niet hoe ze ommoeten gaan met dergelijk nieuws.

 

 

 

ook wat jij zegt henne over die onzekerheid ik ben daar ookecht klaar mee ik wil nu zekerheid leef al 3 jaar met onzekerheid en dat wil ik niet meer daarom wil ik zsm beginnen en als ik dan die 3 pogingen gehad heb en het is niet gelukt dan heb ik zekerheid ook al is die heeeel erg pijnlijk pas dan kan ik mijn leven verder gaan plannen en daar ben ik klaar voor hopelijk wordt het een toekomst met een kind.

Geplaatst

Hoi Esther,

 

 

 

Fijn om weer wat van je te lezen!! Ik vind het knap hoe je over jullie gevoelens schrijft!! Ik hoop dat jullie dit half jaar de rust vinden waar jullie aan toe zijn!

 

En misschien zien we je nog weleens op het wachtbankje..

 

 

 

Groetjes en sterkte!

 

 

 

Nathalie

Geplaatst

Hoi Henne (en Esther en anderen),

 

 

 

Elk woord wat je schrijft is herkenbaar... Ja, ik heb nog 1 poging, maar zelfs dat dubbele gevoel van jou over nog een laatste poging wagen herken ik. Ik stel het niet voor niets maar uit en maar uit. Herken écht elk woord, voel en denk hetzelfde over hoe in familie alles om kinderen draait en hoe je eigen plek daarin naar de achtergrond lijkt op te schuiven.

 

Net na geboorte van m'n nichtje, hele kraamtijd, dopen, minimaal 1 x per week wás en bén ik er... 't Lijkt zo vanzelfsprekend. Vráág een keer hoe 't voelt idd. Jank een keer mee, ook goed. Zo weinig, terwijl het zo'n pijn doet.

 

 

 

Ook hier veel voor de kiezen gehad samen, m'n man en ik. Voelt niet eerlijk dat ook dit dan nog eens keihard op je pad komt...

 

Wil niet klagen en zeuren, maar 't is wel fijn om herkenning bij jullie te vinden.

 

Succes!!!

Geplaatst

Hoi Meiden,

 

 

 

Bij het lezen van jullie verhalen, slaat mijn hart even over en stokt mijn ademhaling.

 

 

 

Het gevoel en de vraag; is het ons ooit gegund en als dat niet zo is, hoe gaan wij daar dan mee om. Kan je het ooit echt een plekje geven?

 

 

 

Ik ben eind augustus weer tante geworden van een pracht neefje. Dat ik hem de 1e x zag liggen, werd ik in tweeën gescheurd door verschillende emoties. Blijdschap/geluk en de vraag; zal het ons ook ooit gegund zijn?

 

Mijn zus heeft inmiddels 3 kinderen en heeft ons altijd nauw betrokken bij alles. Ook begrijpt ze het dat wij het soms moeilijk vinden. Maar anders dan genieten van die heerlijke 3 mooie schatten, kan ik en wil ik niet!

 

 

 

Gelukkig hebben wij steeds meer mensen die eerlijk durven te vragen hoe en wat het eigenlijk zit. Wij zijn in de afgelopen 2 jaar steeds opener geworden over de MMM en daar krijgen wij heeeel veeeel voor terug.

 

 

 

Mensen zullen nooit begrijpen wat het met je doet, mits ze zelf in hetzelfde schuitje zitten. Dat is op zich ook wel logisch. Wij hebben besloten om, mits mensen er om vragen, eerlijk te zijn over onze gevoelens.

 

En daar krijgen wij zoveel voor terug! een knuffel of dat ze zeggen; kut dat het weer niet gelukt is. De leegte, angst, het verdriet en de hoop, zullen ze niet zo ervaren als wij, maar gelukkig proberen de mensen om ons heen het wel!

 

 

 

Ik hoop echt voor jullie dat de mensen in jullie omgeving ooit ook zo kunnen reageren. Het maakt het een stuk gemakkelijker en dan kan je ook eens zeggen ik voel me kut en lekker samen even huilen.

 

 

 

Heel veel succes meiden, de pauze lijkt soms lang, maar voor je het weet is het straks weer zover.

 

Wij hadden deze pauze nodig (niet zo lang, maar kon niet anders...) om onze gevoelens op een rij te zetten en nieuwe moed te vergaren.

 

 

 

Je mag eventjes de moed opgeven, maar nooit de hoop!

 

 

 

2010 gaat ons jaar worden!!

 

 

 

Liefs, Gerda

Geplaatst

Henne,

 

Net als Sasje grijpt je verhaal me erg aan! Ik zit hier ook met tranen in m'n ogen.

 

Zo herkenbaar en toch weer niet... Ik zit in de eerste ICSI 2de cryoterugplaatsing. Alleen ben ik ook zo bang dat het niet zal lukken..

 

 

 

Wat je zegt over "er buiten staan zonder kinderen" voel ik ook zo.

 

Mijn man heeft kinderen (2) en zijn ex heeft op haar 40ste nog een kind van een scharrel gekregen bij wie ze nu ook al weg is! Het voelt zo oneerlijk!!

 

 

 

Elke keer weer word ik geconfronteerd met mensen die zeggen: "wel leuk he stiefmoeder, alleen de lusten en niet de lasten" nou echt niet dus! Ik zou het eerder omdraaien!! Ik word er continue mee geconfronteerd dat ik niet de biologische moeder ben, daar zorgen instanties en de ex wel voor! Maar mag wel betalen en als oppas fungeren!!

 

Misschien is dit mijn straf omdat ik tot een jaar geleden altijd heb geroepen dat ik geen kinderen wilde.

 

 

 

Henne, heb je je gevoelens weleens uitgesproken naar je ouders toe? Misschien lucht het op?

 

 

 

Jammer genoeg kunnen we niks aan "buitenstaanders" veranderen en zullen we moeten proberen hier zelf op een bepaalde manier mee om te gaan zonder dat we verbitterd raken (hoe weet ik ook niet precies). In ieder geval kunnen we ons wel uitten op dit forum wat ook prettig is.

 

 

 

Henne, heel veel sterkte toegewenst en op naar 16 november!!

 

 

 

Ps. bedankt voor alle wetenswaardigheden die je altijd voor ons zoekt op het net!!

 

 

 

Groetjes Nathalie

Geplaatst

Dag lieve meiden!

 

 

 

Ik ben er weer hoor, al is het even snel want heel snel moe... Wat fijn om te lezen dat jullie je afvragen hoe het met me gaat!

 

Het is goed gegaan, was een kijkoperatie maar wel een moeilijke, volgens de arts zijn er een paar keer flinke ontstekingen geweest waardoor er littekenweefsel was ontstaan waardoor het moeilijk los te maken was... Heb nog wel pijn vooral bij de wond naast mijn navel en moet steeds weer gaan liggen, zo ook weer na dit stukje schrijven.

 

Ik heb nog gevraagd hoe hij dacht over wanneer weer beginnen met IVF en hij had het over minstens 3 weken! Nou hoopte ik zelf eind november dus dat zou prima kunnen maar ik moet nog effe niet aan spuiten denken met deze 'gewonde' buik! Eerst maar eens herstellen...

 

 

 

Later zal ik nog wat schrijven maar dit hakte er alweer in (je bent echt een bejaarde na zo'n operatie...)

 

 

 

Liefs,

 

Caroline

Geplaatst

Caroline wat fijn om even wat van je te horen! Ook een kijkoperatie is niet niks, dus neem de tijd om bij te komen. Superfijn dat je geen maanden hoeft te wachten voor je verder mag.

 

 

 

Beterschap!!!

 

Henne

Geplaatst

hai Carloline

 

 

 

fijn te horen dat je weer thuis bent en dat alles goed is gegaan, van buiten zie je wellicht 3 kleine gaatjes maar van binnen zijn ze flink bezig geweest hoor!

 

Neem lekker de tijd voor je herstel (je weet ik spreek uit ervaring)

 

Een voorspoedig herstel gewenst!!!

 

 

 

liefs

 

meiske74

Geplaatst

Carolina...brrrr...klinkt belabberd allemaal hoor! Nu weer proberen vooruit te kijken. Je bent weer een soort drempel over, op naar de volgende behandeling, ook al moet je daar nu nog niet aan denken. Als er de ruimte voor is in je hoofd dan kun je daar weer aan gaan denken! Sterkte, goed uitrusten, je niet te druk maken en de tijd nemen voor jezelf hoor! Beterschap.

 

 

 

lieve meiden...

 

het is al zovaak gezegd hier...die herkenning wat betreft pijn die je voelt over het gemis van een eigen kind in mijn armen sluiten. Het onbegrip bij mensen om je heen, zelfs die je lief en dierbaar zijn.

 

Iemand zei...weet niet meer wie, volgens mij moon of sasje...je wilt het op een gegeven moment ook afsluiten. Het op en neer blijven balanceren tussen hoop en vrees, elke keer van dat dunne touwtje afkukkelen, de pijn voelen van een mislukte behandeling. Ik vind het zo zwaar! Toen wij begonnen aan dit traject hebben we afspraken gemaakt en t.n.t. staan die nog. 1 van de afspraken was dat we drie behandelingen zouden doen en dan zouden stoppen. Ergens wil ik dat heel graag maar ergens wil je elke strohalm grijpen. Maar die pijn weer voelen van een mislukte behandeling. Bah bah bah bah bah. Ik heb er zo geen zin meer in! Wanneer stop je dan? Financieel kunnen wij het echt wel trekken om het zelf te betalen maar waar leg je dan de grens? Dat vind ik zo'n moeilijk punt. Ergens wil je heel graag verder met je leven ...maar is dat geen utopie? Tuurlijk gaat het leven verder maar die pijn blijft wel (al zal de intensiteit echt wel veranderen).

 

Daarbij komt ook dat ik geloof in God. Ik geloof er heilig in dat Hij ons en mijn leven in Zijn hand heeft. Het grootste probleem bij ons zou zijn het krijgen van embryo's vanwege het feit dat wij alleen datgene wilden laten bevruchten wat teruggeplaatst zou worden. Uiteindelijk is dat geen probleem gebleken, we hebben elke behandeling een tp gehad. Ik bedoel het niet hallelujah achtig en wil de verantwoordelijkheid niet van me afschuiven maar ik geloof dat, als het de bedoeling was geweest dat we zwanger zouden raken, dat dat wel gebeurt zou zijn. Moeilijk uit te leggen en misschien vinden jullie me nu heel vaag en raar maar zo beleef ik het momenteel.

 

Met dat ik het zo opschrijf klinkt het ook zo definitief...zou het dan nooit gaan gebeuren? Toch overheerst bij ons geen wanhoop. Diep in me is de overtuiging dat het goed komt, met of zonder kinderen. Ik geloof oprecht dat God iets moois voor ons heeft weggelegd. De pijn zal blijven maar ons leven is t.n.t. zonder kinderen ook heel waardevol en mooi geweest en nu we op dit punt zijn beland is dat nog steeds mooi en waardevol! Maar er is een lege plek en die blijft.

 

Vandaag een teambuildingsdag gehad met de ondernemingsraad van mijn werk. Een aantal vroegen aan me hoe het was gegaan. Als ik dan moet vertellen dat onze 3e icsi mislukt is dan springen de tranen in mijn ogen. Dan voel ik de pijn maar nogmaals...het overheerst niet. Er is geen wanhoop, wel een dof gevoel van binnen.

 

Het is gewoon zoeken en uiteindelijk geloof ik dat we een bepaald gevoel krijgen bij hoe we het zullen gaan doen, wel een 4e behandeling/stoppen/ evt. als dat mag nog een paar x iui? Nou ja, we wachten rustig af wat de tijd ons brengt en nogmaals...voorlopig proberen we te genieten van datgene wat er allemaal voor moois is in ons leven. Ook ik heb heel veel neefjes en nichtjes waar we samen enorm van kunnen genieten. De drie kinderen van mijn zusje zijn zo speciaal voor me! En we gaan lekker weer werken, leuke dingen doen enz.

 

meiden...bedankt dat ik nog even mee kan kletsen hierzo! Ik moet zeggen dat ik wel echt geraakt ben door de laatste berichten. Zoveel herkenning! Er zijn best veel lieve mensen om ons heen, maar echt begrijpen kunnen ze het niet. Hier vind ik dat wel. Bedankt!

Geplaatst

Hallo lieve meiden,

 

 

 

Goed geslapen en een stuk minder verkouden, dus alles ziet er wat minder somber uit dan gisteren. Heel erg bedankt voor de lieve reacties. Soms heb ik echt zo'n dipdag, dan is het allemaal zwaar en moeilijk. Het is wat Esther zegt, dan klamp ik me echt vast aan die strohalm terwijl ik heel goed weet dat het maar een strohalm is.

 

Wij hebben vantevoren niks besloten. De enige afspraak was (en is) dat we het per keer zouden bekijken. Tot nu toe hebben we dat ook telkens gedaan. Na de 2e - bijna gelukte- poging hebben we ook gezegd dat het na drie keer niet hoefde te stoppen. Ik ben er echt van overtuigd dat dit een verzekeringsaantal is en niks te maken heeft met de kansen die je medisch gezien hebt. Ik denk ook heel vaak: waar is dat het einde, hoe ver ga je, hoe lang ga je door voor je accepteert dat het niet lukt? Zelf lees ik steeds vaker dat rond de vijf pogingen de slagingpercentages maximaal zijn. Voor mij ligt er daarom een grens bij vijf/zes. Maar dat zal voor iedereen anders zijn.

 

 

 

Ik geniet intens van onze drie neefjes en ons nichtje. Maar tante zijn is geen moeder zijn en dat zal ik -als het niet lukt- wel altijd blijven voelen. Maar er is inderdaad zoveel meer in het leven. Ik heb wel eens gezegd; kinderen zijn een aanvulling, geen invulling. En dat voel ik ook nog steeds wel zo, ik zou alleen die aanvulling zo vreselijk graag meemaken.

 

Bij mij speelt soms ook me dat ik vanaf mijn 15e al chronisch ziek ben. Ik heb in mijn leven zoveel op moeten geven, het zou zo fijn zijn als dit nu eens gewoon normaal was gegaan en was gelukt. Maar goed, kennelijk is dit voor me weggelegd en ik zal het ermee moeten doen. Op dit moment leef ik een beetje op twee sporen: op he ene spoor word ik zwanger en krijgen we een gezin, op het andere spoor lukt dit niet en moeten we andere aanvulling zoeken. Op welk spoor ik zit kan per dag, per uur wisselen. Ik kan zomaar opeens heel enthousiast met een studiegids van de open universiteit zitten, bedenken wat ik weer ga studeren, hoe ik de lege kamer in ga richten als hobby / studeerkamer. En daar kan ik dan ook echt blij van worden. Een uur later kan ik dan denken, nee dat wíl ik niet en babybedjes bekijken op marktplaats. Het zal erbij horen, het is een proces waar we allemaal doorheen moeten. En gelukkig kunnen we elkaar daar hier in steunen. Ik heb echt diepe bewondering voor jullie allemaal en ik weet dat we hoe dan ook gelukkig gaan worden (blijven).

 

 

 

Liefs,

 

Henne

Geplaatst

Hoi Caroline, blij te horen, dat het weer achter de rug is! Nu weer herstellen en van "pauzemeisje" naar "behandeling" naar "wachtbankje" naar "zwanger"...

 

(ging het maar zo makkelijk...ik wens het ons allemaal zo toe...)

 

 

 

Liefs, Nine

Geplaatst

caroline fijn dat je er weer bent rust lekker uit en laat je maar lekker verwennen door je mannetje!!

 

 

 

meiden wil nog even kwijt dat ik heel blij met jullie ben bedankt voor jullie lezend oog en jullie steun op deze manier slaan we ons er wel doorheen

 

 

 

liefs sasje

Geplaatst

Marion, ik had je nog niet gefeliciteerd! Super zeg! Wat fijn voor je. Allemaal bedankt voor het medeleven terwijl je zelf ook niet echt lekker in je vel zit... Het gaat iedere dag wat beter dus dat is wel fijn. Ben heel benieuwd of ik er over een paar weken weer zin in heb.

 

Nine, jij schetst wel een heel mooi beeld van de komende maanden! Ik teken ervoor!Inderdaad, ging het maar zo makkelijk...

 

 

 

Iedereen sterkte en ik lees wel mee hoor!

 

 

 

Caroline

Geplaatst

Hoi allemaal,

 

zoveel gedachten gaan door mijn hoofd na het lezen van alle verhalen .... ik reageer niet altijd maar lees wel mee. Caroline, fijn dat het allemaal achter de rug is, zorg goed voor jezelf in deze herstelperiode !! Hoe beter je herstel nu, hoe sterker je lichaam straks is voor de nieuwe poging !!

 

Henne, jouw verhaal, jouw woorden, zo herkenbaar. Ook al weet ik dat ik al heel gelukkig ben met mijn zoontje, mijn verdriet om het uitblijven van een tweede zwangerschap is niet minder groot. Opmerkingen als "je hebt hem tenminste" zijn niet van de lucht. Alle vrienden met kindjes in de leeftijd van ons zoontje hebben inmiddels een broertje of zusje door de kamer kruipen of lopen, dat is zo raar. Ik weet nog dat een vriendin van mij zwanger was van de tweede en riep "ach, jij volgende maand, of anders altijd heel gauw". Dat jochie kan nu al lopen ........

 

Wij hebben afgelopen week nog weer een gesprek gehad samen over wel of niet. Mijn vriend weet dat ie te zwart/wit denkt, teveel aan risico's en praktische zaken denkt, maar kan die gedachten niet met zijn gevoel overstemmen. Tranen in zijn ogen maar geen ja of nee kunnen zeggen.

 

Dus nog steeds geen nee, maar ook geen ja, en dat maakt het steeds moeilijker.

 

 

 

En wat Henne ook al zei, zoals ze soms de hobbykamer in kan richten en dan toch weer een kinderkamer, dat heb ik ook. Soms kan ik bedenken wat we allemaal met z'n drietjes kunnen doen, financieel, en qua ruimte, vakanties, dat soort "luxe" problemen eigenlijk. En dan daarna gelijk de tranen van nee, ik wil nog zo graag een broertje of zusje, wil zo graag nog een keer zwanger zijn. Ben daarna gelijk weer bang dat ik het teveel ga pushen en denk aan risico's van de zwangerschap en dergelijke. Zo dubbel allemaal.

 

 

 

Mijn zoontje wordt morgen 4. Vier jaar geleden al weer dat ie met spoed na 36 weken zwangerschap via een keizersnee uit m'n buik werd gerukt en met z'n 1500 gram in de couveuse lag. Zo veel geluk dat ie er is, zo klein als ie toen was, werkelijk een wonder.

 

 

 

Evie

Geplaatst

Het lijkt wel of we allemaal momenteel in een negatieve zeepbel zitten. Zou het kunnen komen omdat de blaadjes van de bomen vallen??

 

Na een dinderverjaadag vorige week had ik ook weer een inzinking zucht............

 

Het is soms idd allemaal zo oneerlijk, maar wat doen we er aan. We kunnen alleen maar hopen dat wij de volgende poging ook eens geluk hebben.

 

Morgen hebben wij mijn baarmoederonderzoek, ben benieuwd wat dat op gaat leveren. Hopelijk gewoon een poliep of vleesboom die verwijderd kan worden en dan poging 3 wel slagen. Wie weet is het allemaal zo simpel als ik dit schrijf.

 

 

 

Kom op meiden, laat je niet kisten. Het is moeilijk maar idd is de omgeving niet te veranderen en aan wat omstanders zeggen hebben we regelmatig alleen maar pijn.

 

 

 

Sterkte allemaal!!!!!!!!!! en een digi- knuffel van net zo'n verdrietig ding als jullie.......

Geplaatst

He Evie,

 

 

 

Ontzettend herkenbaar wat je schrijft. Ook wij hebben een prachtige dochter van 4,5 jaar waar we ontzettend dankbaar voor zijn. Maar dat neemt de wens voor een 2e kindje niet weg. En juist als je indd al een kindje hebt lijkt het wel alsof de omgeving er nog minder van snapt! Het is moeilijk om steeds weeer je verlangen uit te leggen aan die mensen bij wie de 2e of soms al de 3e op komst is.

 

 

 

Wij hebben zelf wel het voornemen om in 2010 weer te starten met ICSI. Toch wordt je steeds weer heen en weer geslingerd tussen wel of niet. Zolang je met behandelingen bezig bent, draait alles daar toch om. En dat wil ik eigenlijk ook niet. Dubbel allemaal.

 

 

 

Fijn dat je dan je verhaal hier kwijt kunt.

 

 

 

Snoeske

Doe mee aan dit gesprek

Je kunt als gast nu eerst posten en gelijk daarna registreren. Als u al een account hebt, meld u dan nu aan om te posten met uw account.

Gast
Reageer hier op dit topic...

×   Geplakt als RTF formaat tekst.   Plak in plaats daarvan als platte tekst

  Er zijn maximaal 75 emoji toegestaan.

×   Je link werd automatisch ingevoegd.   Tonen als normale link

×   Je vorige inhoud werd hersteld.   Leeg de tekstverwerker

×   Je kunt afbeeldingen niet direct plakken. Upload of voeg afbeeldingen vanaf een URL in.




  • Berichten

    • Hoi allemaal, Wij zijn vier masterstudenten Klinische Psychologie aan Tilburg University en doen onderzoek naar hoe vrouwen hun zwangerschap beleven, zowel op psychosociaal als seksueel vlak. Zwangerschap wordt vaak neergezet als iets alleen maar moois, maar veel vrouwen ervaren ook onzekerheden, veranderingen in welzijn, relatie- of intimiteitsvragen. En juist daar is nog verrassend weinig onderzoek naar gedaan. Daarom zijn wij op zoek naar vrouwen (18+) die op dit moment zwanger zijn, zowel na een spontane zwangerschap als na IVF, IUI of ICSI, en die de Nederlandse taal goed beheersen. Het invullen van de vragenlijst duurt ongeveer 30–40 minuten en is volledig anoniem. Je kunt op elk moment stoppen of vragen overslaan. 💻 Meedoen kan via deze link: https://tilburgss.co1.qualtrics.com/jfe/form/SV_eXUeNCATdqLcOeW?Q_CHL=qr Met jullie deelname helpen jullie om meer kennis te verzamelen over hoe vrouwen hun zwangerschap écht ervaren – zodat professionals in de toekomst beter kunnen aansluiten bij wat er speelt. Heb je vragen? Dan mag je altijd mailen naar: Welzijntijdenszwangerschap@tilburguniversity.edu Alvast heel erg bedankt 🤍 Maaike  Namens de onderzoeksgroep Jij en je Zwangerschap Tilburg University   ---------------------------------------------------------------------------------------------------- Het onderzoek is goedgekeurd door de Ethics Review Board van Tilburg University (TSB_RP1810). Deelname is vrijwillig en volledig anoniem. Deelnemers vullen online vragenlijsten in (ongeveer 30–40 minuten) en kunnen op elk moment stoppen of vragen overslaan
    • Good morning ladies, does anybody here have some feedback and experience doing ICSI at LUMC? What are the questions and test that I should ask for in the first appointment? We have already done ICSI for multiple years (at AMC and C&C), now LUMC will be our last possible round, so I want to be as prepared as possible. Many thanks!
    • Hallo, Wij hebben onlangs een eerste poging ICSI gedaan. We hadden in totaal 13 eitjes die geïnjecteerd zijn. Hier zijn helaas geen bevruchtingen uitgekomen.  Uit het onderzoek is ook niets raars gekomen, geen afwijkende eicellen of zaadcellen.  Nu willen we niet hetzelfde riedeltje nog eens doen zonder verder onderzoek.  We hebben onze zinnen gezet op Gent. Daar schijnen ze meer onderzoek te doen.  Zijn er meer mensen die geen bevruchtingen hebben gehad na een - in principe - succesvol ICSI traject tot dan toe? En wat zijn jullie vervolgstappen?   
    • Hai @Ele   Wij zijn eind 2020 gestart met ivf. Eerste poging hadden ivf gehad en daar kwam helaas helemaal embryovorming. 2de ronde icsi gedaan hier 6 embryo's 1 terug geplaatst, geen succes. 1 was sterk genoeg om ingevroren te worden dus deze in mijn natuurlijk cyclus mogen terug plaats. Hier van zwanger geworden maar helaas een vroege miskraam. Bij de 3de rond niets in de vriezer maar 2 laten terugplaatsen en hieruit is onze zoon Noah geboren. Hij is nu net 1 geworden. Door ziekte van mijn man besloten snel weer de volgende ronde ivf in te gaan nu hij nog zo gezond mogelijk is. Eerste punctie zit er weer aan te komen en moet zeggen dat ik hem best wel weer knijp. Vond de vorige rondes zwaar maar met z'n lief klein mannetje erbij is het er niet makkelijker op. Hoe ervaar jij dat met een dochter van bijna 3?
    • Hoi! Ik ben 40 en voor het eerst bezig met ICSI in UZ Brussel. 3 jaar geleden 6 IUI pogingen gehad in een Nederlands ziekenhuis zonder resultaat. Ik heb afgelopen dinsdag mijn eicelpunctie gehad met 4 eitjes als resultaat. We zijn nu uiteraard in spanning aan het wachten op nieuws. Over 5 dagen worden we pas gebeld door de arts met het nieuws hoeveel embryo's de vriezer ingaan. Als er intussen iets mis zou gaan dan worden we eerder gebeld. De reden dat ik deze cyclus geen terugplaatsing kan hebben is omdat ze hebben ontdekt tijdens de punctie dat ik een poliep heb in mijn baarmoeder. Die moet eerst verwijderd worden voor ze een terugplaatsing kunnen doen. Logisch maar toch was het wel even balen!  Ik zou het leuk vinden om ervaringen te delen met lotgenoten. Hoe gingen jullie bvb om met de wachtperiodes,wat waren jullie ervaringen met de hormonen,de punctie etc... Lieve groetjes, Nathalie 
  • Topics

×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden