Ik ben 17 weken en 1 dag zwanger. Ik had vanochtend een afspraak met de VK. De vorige keer was het hartje moeilijk te vinden. Deze keer werd de hartslag vrij snel opgepakt door de doptone. Ik was opgelucht. Toch kan ik de blijdschap niet zo goed voelen, doordat deze wordt overstemd door het overlijden van mijn schoonvader. Mijn gevoelens lijken gedempt, en ik kan niet zo goed vooruitkijken en uitkijken naar de aanschaf van positiekleding en baby-uitzet.
As vrijdag is de begrafenis, en ik zie
Ik ben afscheid aan het nemen van onze kinderwens. Het voelt als een rouwproces, ben verdrietig en voel me leeg..
Ik weet nog niet in welke vorm we het afscheid gaan gieten.. een derde poging komt misschien ook nog wel een keer, maar ik weet eigenlijk vrijwel zeker dat ik nooit een mama ga worden..ik weet niet het is een gevoel, en ik moet ook reëel zijn, de kans is nu eenmaal niet zo groot.
Ik huil veel, werk even niet volledig. Het is een onzichbaar verdriet.. ik weet nog niet hoe
Nee....ik bedoel niet het liedje van die Remiasauzenman, maar ik bedoel mijn lichaam...
Dat is goed bezig om me gek te maken. Het ene moment voel ik me toppie, het andere moment voel ik me brak en zooooooo onzeker en voel ik de ongi-krampen en die vervelende zeurderige pijn in mijn onderrug...om gek van te worden...
Zo sta ik dus afgelopen maandag in de videotheek en opeens krijg ik me toch een pijn aan mijn linker boob...niet normaal...een ware explosie...een half uur daarna was het a
Gister zijn ze dan teruggeplaatst onze twee toppertjes die in januari voor een tweede keer de vriezer in moesten.
"s morgen stik nerveus bij de telefoon zitten wachten en even over half tien ging dan gelukkig de telefoon. Met de mededeling dat we konden komen voor een terugplaatsing om kwart voor 4. Ik was zo blij dat we in ieder geval mochten komen, dan was er in ieder geval 1 goed ontdooid.
De dag kroop voorbij en om half drie stapte we dan eindelijk in de auto.
Natuurlijk kwamen we weer
Zondag 15 mei
Ik merk dat de zenuwen nu wel aardig beginnen op te spelen. Morgen horen we of er 1 of twee van onze mooi drie cryo's goed zijn ontdooid, misschien zijn het er zelfs wel 3 en misschien ook geen.
Morgen ochtend worden we gebeld en dan horen we het.
Het voelt heel gek, ik ben heel positief en heb heel sterk het gevoel dat het ook goed gaat komen en misschien zelfs wel deze keer. Maar tegelijkertijd ben ik zo bang dat de ontdooiing niet goed gaat, en dan...
... dan moeten w
Wat een verschil zeg met de gewone reguliere ovulatietesten en de digitale testen van CB...wow...
Nu eens geen gehannes en getuur en getwijfel over de dikte van het streepje en de kleur...nee...nu gewoon wel of geen smiley...en een smiley hebben we gehad...een paar keer zelfs, maar dat kwam gewoon omdat ik meerdere testen heb gedaan...had er toch genoeg, hahahaha...
Zaterdagochtend...het is rond half 9, 9 uur...ik word wakker door het gemiauw van Jimmy, onze kater...hij heeft honger en
Vandaag merkte ik, na mijn les bodybalance, dat ik ongesteld ben geworden. Ik had twee weken geleden, op goede vrijdag, mijn ovulatie gevoeld. Helaas heeft er geen wonder plaatsgevonden...
Maar ik heb natuurlijk wel meteen naar het ziekenhuis gebeld voor de datum voor het starten met de deca en het stoppen met de pil. En natuurlijk, de eerste startecho. Die is op 6 juni. Ik kijk er naar uit, ondanks alle lichamelijke pijn en ongemakken. Die pauze van drie maanden was ik al weer zat. Eindelij
Als je op de onderstaande link klikt krijg je een heel mooi filmpje te zien welke ik vind dat het mijn gevoelens en onze reis mooi verwoordt....
http://www.tearsandhope.com/emptyarms_video.html
Helaas is onze vorige poging om met ovulatietesten zwanger te raken faliekant mislukt...
Wat een gedoe zeg met al die ovulatietesten en hun streepjes....is ie nu wel of niet even dik en/of zelfs donkerder van kleur dan de controlestreep??? Geen idee...we hebben er maar op losgesext...om het maar even plat te zeggen...
En dan op dag 33 wordt je weer ongesteld....echt waar...zonder enige aankondiging ben ik het gewoon geworden...waar zijn die vooraankondigingen van vroeger??? Sinds wanne
Hallo Allemaal,
Heb me net aangemeld op dit forum...Nog even aan het uitzoeken hoe het nu werkt :helluup:Dus ik denk ik plaats maar iets hier...Iemand kan me vast wel op weg helpen :)
Ik ben bezig in mijn eerste IVFpoging. Heb hiervoor 2 laprascopies (cystes ) ondergaan en 4 IUI's en nu in behandeling bij MC Kinderwens...Tot nu toe viel me alles mee, zelfs de punctie, waar ik best een beetje de zenuwen over had. Maar nu ik vrijdag mijn terugplaatsing heb gehad beginnen de echte zenuwen..Voel
Ik weet dat het erg vroeg is, maar ik heb me al aangemeld bij Moeder voor Moeders (MvM) en heb vandaag de intake gehad.
Ik hoor van veel meiden "nu al?" Maar ik denk, waarom niet? Mocht het fout gaan, dan heb ik toch kunnen helpen ook al is het niet veel. Alles wat ik niet inlever zijn verloren hormonen.
Je max. maximaal tot 16 weken mee doen en ook max. 10 weken. Nou, dat haal ik precies! Ik ben vandaag 6 weken zwanger en kan dus precies 10 weken meedoen.
Toen ik zwanger was van mi
Ik ben nu 13 weken en 1 dag zwanger. Ik was vandaag op controle bij de VK. Ze kon geen hartje horen met haar doptone. Ik moet over een paar uurtjes terugkomen met een volle blaas. Ik maak me continue zorgen over deze zwangerschap. De vorige keer was de kleine niet beweeglijk en nu laat de kleine niet van zich horen. Ik vind het zo moeilijk om positief te zijn en te blijven. De afgelopen dagen hebben we het nieuws bekend gemaakt aan ons zoontje en ouders, en nu dit. Ik hoop dat ik over een paar u
Waarom
Alles gebeurt met een reden...
Dat is wat ik altijd heb gedacht
Niks geen wonder of toeval
wat het leven je ook bracht...
Het zal wel ergens goed voor zijn
Het zal wel zo moeten gaan...
Iets moet ik hiervan leren,
Iets moet hier uit ontstaan
Maar nu twijfel ik aan mijn eigen woorden
want ik kan gewoon niet zien
waarom zoiets moet gebeuren
waarom ik zoiets verdien...
Hopelijk kom ik toch ooit te wete
Heej meiden,
Hier is het momenteel erg spannend! Ik ben vandaag 5 weken en 3 dagen zwanger van onze cryo.
Zaterdag had ik een competitiedag met tennis. Ik mocht in deze hitte een singel gaan spelen. Erg inspannend en warm natuurlijk! Uiteindelijk gewonnen! Erg blij natuurlijk, totdat ik op de wc aankwam. Wat zag ik in mijn inlegkruisje zitten: BLOED!! Ik schrok me kapot. Gelukkig geen krampen.
Ik heb meteen mijn man gebeld en mijn moeder ook. Ik moest eigenlijk nog een wedstrijd s
Zomaar een gedachte die uitgaat naar anderen!
die in hetzelfde schuitje zitten als ik!
Zomaar een gedachte aan lotgenootjes!
die weten hoe het is om dit mee te moeten maken!
Zomaar een glimlach voor mijn lotgenootjes!
in de hoop dat ze zich hierdoor iets beter voelen en er weer even tegen aan kunnen!
Zomaar een opbeurend woordje of een knuffel!
als het even iets minder gaat!
Zomaar lief en leed delen met anderen!
terwijl je ze misschien niet eens persoonlijk k
Ik ben 12 weken en 1 dag zwanger. Vandaag hadden we een afspraak voor een nekplooimeting. Ik vertelde de arts dat ik nog steeds last van bloedingen had, maar ze is er verder niet op ingegaan. De meting ging erg moeizaam, omdat de kleine ongunstig lag, en bijna niet bewoog. Toen de kleine in beeld verscheen was mijn eerste gedachte ook: "Het leeft niet meer", totdat ik het hartje zag kloppen; ik kon opgelucht adem halen. Thuis gekomen maakte ik me wel weer erge zorgen, omdat de kleine bijna niet
Zoals bekend zitten we in een tussenfase....geen behandelingen meer (tenminste, niet die vergoed worden via de verzekering), geen hormonale injecties, geen follikelmetingen, geen punctie, geen terugplaatsing...kortom...niets wat met ivf te maken heeft...
Natuurlijk blijf je met je gedachten bezig met het verwezenlijken van je grote, zo niet grootste, wens: papa en mama worden! Het lijkt wel alsof dit steeds erger wordt, het waarmaken van de verwezenlijking...
En omdat dit voor mij toch
Nou....een paar maanden alweer verder en de twijfel begint steeds meer toe te slaan...
Wat is er allemaal gebeurd sinds de bewuste 2 en 3 februari, toen we te horen kregen dat onze 3e IVF over en uit was.
Op maandag 7 februari hebben we een gesprek met dr. M. gehad van het ziekenhuis. Geen sympathieke vrouw, dat kan ik je wel zeggen...blijkbaar waren wij al besproken in het team en moesten ze ons somber counselen want ik ben een slechte kanshebster, een poor responder, zoals dat in vak
Nieuw op het forum, merk dat ik steun krijg door jullie weblogs te lezen.... en heb ook een vraag...
Gister is mijn eerste IVF/ICSI gestaakt omdat ik te dik en onregelmatig BMS had (2,5 centimeter na 10 dagen puregon) en meerdere poliepen. Ik had op veel gerekend, maar dit? Nu ben ik altijd al flink ongesteld geweest en was bij mijn eerste IVF echo mijn slijmvlies al 8mm en de eitjes klein, maar er was verder geen onregelmatigheid te zien.. Gister waren de eitjes nog steeds vrij klein en he
Na twee mislukte pogingen, met als laatste de mislukte ontdooiing van mijn cryo, ben ik er aan toe om toch een en ander van mij af te schrijven. Bij poging 1 was ik nog vrij optimistisch, misschien wel een tikkeltje naief. Dat ging snel over en ik merk dat elke poging steeds meer beladen wordt. Ik blijf hopen en een stem in mijn hoofd zegt dat ik gewoon zwanger moet kunnen worden. Maar aan de andere kant slaat de twijfel geregeld toe. Tussen hoop en vrees. In totaal heb ik nu 4 terugplaatsingen
Mijn bevalling. Van het begin tot eind. De bevalling van Jesse.
Donderdagochtend 10 maart..In het ziekenhuis aan de CTG scan. 41 weken en 3 dagen zwanger.
Daarna naar de gyneacoloog. We zouden bespreken over hoe nu verder. Ik was het werkelijk waar zo zat!
Dinsdag 15 maart zou ik ingeleid worden. Op 15 maart zou zowiezo ons mannetje geboren worden! (wat een raar idee was dat) Een nieuwe afspraak gemaakt voor de CTG scan.
Vrijdag 11 maart..Na het lunchen zat ik al te twijfelen o
